भजनसंग्रह 74

1हे परमेश्‍वर, तपाईंले हामीलाई किन सदाको निम्ति इन्कार गर्नुभएको छ? तपाईंको क्रोध किन तपाईंका खर्कका भेडाहरूका विरुद्धमा दन्किन्छ? 2आफ्ना मानिसहरू जसलाई तपाईंले प्राचीन समयमा किन्‍नुभयो, तपाईंको आफ्नै उत्तराधिकार हुनलाई उद्धार गर्नुभएका कुलहरू र तपाईं वास गर्नुहुने सियोन पर्वतलाई सम्झनुहोस्। 3आउनुहोस्, शत्रुले पवित्रस्थानमा गरेका सम्‍पूर्ण भग्‍नावशेष, सारा सर्वनाशलाई हेर्नुहोस्। 4तपाईंको तोकिएको ठाउँको बिचमा तपाईंका वैरीहरू गर्जन्छन्। तिनीहरूले आफ्ना युद्धका झन्डाहरू खडा गर्छन्। 5बञ्‍चरोले घना जङ्गल काटेझैं तिनीहरूले काटेर लगे। 6तिनीहरूले बट्टाहरूलाई फुटाएका छन् र टुक्र-टुक्रा पारेका छन्। तिनीहरूले बन्‍चरो र घनहरूले फुटाए। 7तपाईंको पवित्रस्थान तिनीहरूले आगोले जलाए। तपाईं वास गर्नुहुने ठाउँलाई तिनीहरूले भूइँमा ढालेर अपवित्र पारे। 8तिनीहरूले आफ्ना हृदयहरूमा भने, “तिनीहरू सबैलाई हामी नाश गर्नेछौं।” देशमा भएका तपाईंको आराधना हुने ठाउँहरू सबै तिनीहरूले जलाए। 9हामी अब कुनै चिन्हहरू देख्दैनौं। अब कोही अगमवक्‍ता छैनन् र यो कहिलेसम्म रहन्छ भनी हाम्रा बिचमा हुने कसैले पनि जान्‍दैन। 10हे परमेश्‍वर, शत्रुहरूले कहिलेसम्म हामीलाई अपमान गर्छन्? के शत्रुहरूले सदासर्वदा तपाईंको निन्दा गर्नेछन्? 11आफ्‍नो बाहुली, तपाईंको दाहिने हात तपाईंले किन रोक्‍नुहुन्छ? आफ्‍नो दाहिने हात आफ्नो खल्‍तीबाट झिक्‍नुहोस् र तिनीहरूलाई नाश पार्नुहोस्। 12तापनि पृथ्वीमा उद्धार ल्याउनुभएर परमेश्‍वर प्राचीन समयदेखि नै मेरो राजा हुनुभएको छ। 13तपाईंले समुद्रलाई आफ्नो शक्तिले विभाजन गर्नुभयो। तपाईंले समुद्री भयानक जन्‍तुहरूका शिरहरू तोड्नुभयो। 14तपाईंले लिव्यातन्‌को शिर कुच्‍याउनुभयो। तपाईंले त्यसलाई उजास्‍थानमा बस्‍नेहरूलाई खुवाउनुभयो। 15तपाईंले मूलहरू र खोलाहरूका मुहान खोल्‍नुभयो। तपाईंले बगिरहेका नदीहरूलाई सुकाउनुभयो। 16दिन तपाईंको हो र रात पनि तपाईंकै हो। तपाईंले सूर्य र चनद्रमालाई आफ्नो ठाउँमा राख्‍नुभयो। 17तपाईंले पृथ्वीको सबै सिमाना तोक्‍नुभएको छ। तपाईंले हिउँद र ग्रीष्म बनाउनुभएको छ। 18हे परमप्रभु, शत्रुहरूले तपाईंलाई कसरी अपमान गरे सो सम्झनुहोस्। अनि मूर्ख मानिसहरूले तपाईंको नाउँको निन्दा गरेका छन्। 19तपाईंको ढुकुरको जीवन जङ्गली पशुलाई नदिनुहोस्। थिचोमिचोमा परेका तपाईंका मानिसहरूका जीवन सधैं नबिर्सनुहोस्। 20आफ्नो करार सम्झनुहोस्, किनकि देशका अन्धकार क्षेत्रहरू हिंसाले भरिएको ठाउँहरू हुन्। 21थिचोमिचोमा परेकाहरू लाजमा परेर फर्किने नतुल्‍याउनुहोस्। गरीब र थिचोमिचोमा परेकाहरूले तपाईंको नाउँको स्तुति गरून्। 22हे परमेश्‍वर, उठ्नुहोस्। तपाईंको आफ्नो इज्‍जतको रक्षा गर्नुहोस्। मूर्खहरूले दिनभरि कसरी तपाईंको अपमान गर्छन् सम्झनुहोस्। 23तपाईंका वैरीहरूका आवाजहरू वा तपाईंलाई निरन्‍तर अनादर गर्नेहरूका कोलाहल नबिर्सनुहोस्।

1God, why have you rejected us forever? Why does your anger smolder against the sheep of your pasture? 2Remember your congregation, which you purchased of old, which you have redeemed to be the tribe of your inheritance; Mount Zion, in which you have lived. 3Lift up your feet to the perpetual ruins, all the evil that the enemy has done in the sanctuary. 4Your adversaries have roared in the midst of your assembly. They have set up their standards as signs. 5They behaved like men wielding axes, cutting through a thicket of trees. 6Now they break all its carved work down with hatchet and hammers. 7They have burned your sanctuary to the ground. They have profaned the dwelling place of your Name. 8They said in their heart, “We will crush them completely.” They have burned up all the places in the land where God was worshiped. 9We see no miraculous signs. There is no longer any prophet, neither is there among us anyone who knows how long. 10How long, God, shall the adversary reproach? Shall the enemy blaspheme your name forever? 11Why do you draw back your hand, even your right hand? Take it out of your pocket and consume them! 12Yet God is my King of old, working salvation in the midst of the earth. 13You divided the sea by your strength. You broke the heads of the sea monsters in the waters. 14You broke the heads of Leviathan in pieces. You gave him as food to people and desert creatures. 15You opened up spring and stream. You dried up mighty rivers. 16The day is yours, the night is also yours. You have prepared the light and the sun. 17You have set all the boundaries of the earth. You have made summer and winter. 18Remember this, that the enemy has mocked you, Yahweh. Foolish people have blasphemed your name. 19Don’t deliver the soul of your dove to wild beasts. Don’t forget the life of your poor forever. 20Honor your covenant, for haunts of violence fill the dark places of the earth. 21Don’t let the oppressed return ashamed. Let the poor and needy praise your name. 22Arise, God! Plead your own cause. Remember how the foolish man mocks you all day. 23Don’t forget the voice of your adversaries. The tumult of those who rise up against you ascends continually.

1Een onderwijzing, voor Asaf. O God! waarom verstoot Gij in eeuwigheid? Waarom zou Uw toorn roken tegen de schapen Uwer weide? 2Gedenk aan Uw vergadering, die Gij van ouds verworven hebt; de roede Uwer erfenis, die Gij verlost hebt; den berg Sion, waarop Gij gewoond hebt. 3Hef Uw voeten op tot de eeuwige verwoestingen; de vijand heeft alles in het heiligdom verdorven. 4Uw wederpartijders hebben in het midden van Uw vergaderplaatsen gebruld; zij hebben hun tekenen tot tekenen gesteld. 5Een ieder werd er bekend als een, die de bijlen omhoog aanbrengt in de dichtigheid van een geboomte. 6Alzo hebben zij nu derzelver graveerselen samen met houwelen en beukhamers in stukken geslagen. 7Zij hebben Uw heiligdommen in het vuur gezet; ter aarde toe hebben zij de woning Uws Naams ontheiligd. 8Zij hebben in hun hart gezegd: Laat ze ons te zamen uitplunderen; zij hebben alle Gods vergaderplaatsen in het land verbrand. 9Wij zien onze tekenen niet; er is geen profeet meer, noch iemand bij ons, die weet, hoe lang. 10Hoe lang, o God! zal de wederpartijder smaden? Zal de vijand Uw Naam in eeuwigheid lasteren? 11Waarom trekt Gij Uw hand, ja, Uw rechterhand af? Trek haar uit het midden van Uw boezem; maak een einde. 12Evenwel is God mijn Koning van ouds af, Die verlossingen werkt in het midden der aarde. 13Gij hebt door Uw sterkte de zee gespleten; Gij hebt de koppen der draken in de wateren verbroken. 14Gij hebt de koppen des Leviathans verpletterd; Gij hebt hem tot spijs gegeven aan het volk in dorre plaatsen. 15Gij hebt een fontein en beek gekliefd; Gij hebt sterke rivieren uitgedroogd. 16De dag is Uwe, ook is de nacht Uwe; Gij hebt het licht en de zon bereid. 17Gij hebt al de palen der aarde gesteld; zomer en winter, die hebt Gij geformeerd. 18Gedenk hieraan; de vijand heeft den HEERE gesmaad, en een dwaas volk heeft Uw Naam gelasterd. 19Geef aan het wild gedierte de ziel Uwer tortelduif niet over; vergeet den hoop Uwer ellendigen niet in eeuwigheid. 20Aanschouw het verbond; want de duistere plaatsen des lands zijn vol woningen van geweld. 21Laat den verdrukte niet beschaamd wederkeren; laat den ellendige en nooddruftige Uw Naam prijzen. 22Sta op, o God! twist Uw twistzaak; gedenk der smaadheid, die U van den dwaze wedervaart den gansen dag. 23Vergeet niet het geroep Uwer wederpartijders; het getier dergenen, die tegen U opstaan, klimt geduriglijk op.