भजनसंग्रह 39

1मैले निर्णय गरें, “म जे भन्छु सो कुरामा म सावधान हुनेछु ताकि मेरो जिब्रोले म पाप नगरुँ। खराब मानिसको उपस्थितिमा हुँदा म आफ्‍नो मुखलाई चूप राख्‍नेछु।” 2म शान्‍त बसें। कुनै असल कुरा भन्‍नलाई पनि मैले आफ्‍नो मुख खोलिनँ र मेरो दुःख झन् बढी भयो। 3मेरो हृदय तातो भयो। जब मैले यी कुराका बारेमा विचार गरें, तब त्‍यो आगोझैं बल्यो। तब अन्तमा मैले बोलें। 4“हे परमप्रभु, मेरो जीवनको अन्त कहिले हुन्छ र मेरो समय कहिलेसम्‍म छ सो मलाई जान्‍न दिनुहोस्। म कति क्षणिक छु भनी मलाई देखाउनुहोस्। 5हेर्नुहोस्, तपाईंले मेरो समय मेरो हातको बित्ताभरिको मात्र बनाउनुभएको छ र मेरो जीवनकाल तपाईंको सामु केही पनि होइन। निश्‍चय नै, हरेक मानिस एक सास मात्र हो। सेला 6निश्‍चय नै हरेक मानिस छाया झैं हिंड्‍डुल गर्छ। निश्‍चय नै हरेक व्‍यक्‍ति धन थुपार्न हतार गर्छ, तापनि ति कसले पाउनेछ भनी तिनीहरू जान्दैनन्। 7हे परमप्रभु, म के पर्खिरहेको छु? मेरो एक मात्र आसा तपाईं हुनुहुन्छ। 8मेरा पापहरूबाट मलाई बचाउनुहोस्। मलाई मूर्खहरूको निन्दा नबाउनुहोस्। 9म शान्‍त छु र मेरो मुख खोल्न सक्दिनँ, किनभने त्‍यो गर्ने तपाईं नै हुनुहुन्छ। 10मलाई चोट दिन छोड्नुहोस्। तपाईंको हातको मुक्‍काले म विह्‍वल भएको छु। 11जब तपाईंले मानिसहरूलाई पापको निम्ति अनुशासन गर्नुहुन्छ, तब तिनीहरूले इच्छा गर्ने कुरालाई तपाईंले कीराले झैं नष्‍ट पार्नुहुन्छ। निश्‍चय नै सबै मानिसहरू बाफबाहेक केही पनि होइन। सेला 12हे परमप्रभु, मेरो प्रार्थना सुन्‍नुहोस् र मेरो कुरामा ध्‍यान दिनुहोस्। मेरो रोदन सुन्‍नुहोस्। मेरो कुरामा बहिरो नहुनुहोस्, किनकि तपाईंसँग म विदेशीजस्तै, मेरा सबै पुर्खाजस्तै एक जना शरणार्थी हुँ। 13मबाट तपाईंको हेराइलाई हटाउनुहोस् ताकि म मर्नअघि म फेरि मुसुक्‍क हाँस्‍न सकौं।

पद नम्बरहरू छानिएको अनुवादअनुसार हुन्छन् र केही अध्यायहरूमा एक पदले फरक पर्न सक्छन्।