Zaburi 50

1Mwenye Nguvu, Mungu, Bwana, asema na kuiita dunia, tangu mawio ya jua hadi mahali pake liendapo kutua. 2Kutoka Sayuni, penye uzuri mkamilifu, Mungu anaangaza. 3Mungu wetu anakuja na hatakaa kimya, moto uteketezao unamtangulia, akiwa amezungukwa na tufani kali. 4Anaziita mbingu zilizo juu, na nchi, ili aweze kuwahukumu watu wake: 5“Nikusanyieni watu wangu waliowekwa wakfu, waliofanya agano nami kwa dhabihu.” 6Nazo mbingu zinatangaza haki yake, kwa maana Mungu mwenyewe ni hakimu. 7“Sikieni, enyi watu wangu, nami nitasema, ee Israeli, nami nitashuhudia dhidi yenu: Mimi ndimi Mungu, Mungu wenu. 8Sikukemei kwa sababu ya dhabihu zako, au sadaka zako za kuteketezwa, ambazo daima ziko mbele zangu. 9Sina haja ya fahali wa banda lako, au mbuzi wa zizi lako. 10Kwa maana kila mnyama wa msituni ni wangu, na pia makundi ya mifugo juu ya vilima elfu. 11Ninamjua kila ndege mlimani, nao viumbe wa kondeni ni wangu. 12Kama ningekuwa na njaa, nisingewaambia ninyi, kwa maana ulimwengu ni wangu, pamoja na vyote vilivyomo ndani yake. 13Je, mimi hula nyama ya mafahali au kunywa damu ya mbuzi? 14Toa sadaka za shukrani kwa Mungu, timiza nadhiri zako kwake Yeye Aliye Juu Sana, 15na uniite siku ya taabu; nami nitakuokoa, nawe utanitukuza.” 16Lakini kwake mtu mwovu, Mungu asema: “Una haki gani kunena sheria zangu au kuchukua agano langu midomoni mwako? 17Unachukia mafundisho yangu na kuyatupa maneno yangu nyuma yako. 18Unapomwona mwizi, unaungana naye, unapiga kura yako pamoja na wazinzi. 19Unakitumia kinywa chako kwa mabaya na kuuongoza ulimi wako kwa hila. 20Wanena daima dhidi ya ndugu yako na kumsingizia mwana wa mama yako. 21Mambo haya unayafanya, nami nimekaa kimya, ukafikiri Mimi nami ni kama wewe. Lakini nitakukemea na kuweka mashtaka mbele yako. 22“Yatafakarini haya, ninyi mnaomsahau Mungu, ama sivyo nitawararua vipande vipande, wala hapatakuwepo na yeyote wa kuwaokoa: 23Atoaye dhabihu za shukrani ananiheshimu mimi, naye aiandaa njia yake ili nimwonyeshe wokovu wa Mungu.”

1The Mighty One, God, Yahweh, speaks, and calls the earth from sunrise to sunset. 2Out of Zion, the perfection of beauty, God shines out. 3Our God comes, and does not keep silent. A fire devours before him. It is very stormy around him. 4He calls to the heavens above, to the earth, that he may judge his people: 5“Gather my saints together to me, those who have made a covenant with me by sacrifice.” 6The heavens shall declare his righteousness, for God himself is judge. Selah. 7“Hear, my people, and I will speak; Israel, and I will testify against you. I am God, your God. 8I don’t rebuke you for your sacrifices. Your burnt offerings are continually before me. 9I have no need for a bull from your stall, nor male goats from your pens. 10For every animal of the forest is mine, and the livestock on a thousand hills. 11I know all the birds of the mountains. The wild animals of the field are mine. 12If I were hungry, I would not tell you, for the world is mine, and all that is in it. 13Will I eat the flesh of bulls, or drink the blood of goats? 14Offer to God the sacrifice of thanksgiving. Pay your vows to the Most High. 15Call on me in the day of trouble. I will deliver you, and you will honor me.” 16But to the wicked God says, “What right do you have to declare my statutes, that you have taken my covenant on your lips, 17since you hate instruction, and throw my words behind you? 18When you saw a thief, you consented with him, and have participated with adulterers. 19“You give your mouth to evil. Your tongue frames deceit. 20You sit and speak against your brother. You slander your own mother’s son. 21You have done these things, and I kept silent. You thought that I was just like you. I will rebuke you, and accuse you in front of your eyes. 22“Now consider this, you who forget God, lest I tear you into pieces, and there be no one to deliver. 23Whoever offers the sacrifice of thanksgiving glorifies me, and prepares his way so that I will show God’s salvation to him.”

1Een psalm van Asaf. De God der goden, de HEERE spreekt, en roept de aarde, van den opgang der zon tot aan haar ondergang. 2Uit Sion, de volkomenheid der schoonheid, verschijnt God blinkende. 3Onze God zal komen en zal niet zwijgen; een vuur voor Zijn aangezicht zal verteren, en rondom Hem zal het zeer stormen. 4Hij zal roepen tot den hemel van boven, en tot de aarde, om Zijn volk te richten. 5Verzamelt Mij Mijn gunstgenoten, die Mijn verbond maken met offerande! 6En de hemelen verkondigen Zijn gerechtigheid; want God Zelf is Rechter. Sela. 7Hoort, Mijn volk! en Ik zal spreken; Israel! en Ik zal onder u betuigen; Ik, God, ben uw God. 8Om uw offeranden zal Ik u niet straffen, want uw brandofferen zijn steeds voor Mij. 9Ik zal uit uw huis geen var nemen, noch bokken uit uw kooien; 10Want al het gedierte des wouds is Mijn, de beesten op duizend bergen. 11Ik ken al het gevogelte der bergen, en het wild des velds is bij Mij. 12Zo Mij hongerde, Ik zou het u niet zeggen; want Mijn is de wereld en haar volheid. 13Zou Ik stierenvlees eten, of bokkenbloed drinken? 14Offert Gode dank, en betaalt den Allerhoogste uw geloften. 15En roept Mij aan in den dag der benauwdheid; Ik zal er u uithelpen, en gij zult Mij eren. 16Maar tot den goddeloze zegt God: Wat hebt gij Mijn inzettingen te vertellen, en neemt Mijn verbond in uw mond? 17Dewijl gij de kastijding haat, en Mijn woorden achter u henenwerpt. 18Indien gij een dief ziet, zo loopt gij met hem; en uw deel is met de overspelers. 19Uw mond slaat gij in het kwade, en uw tong koppelt bedrog. 20Gij zit, gij spreekt tegen uw broeder; tegen den zoon uwer moeder geeft gij lastering uit. 21Deze dingen doet gij, en Ik zwijg; gij meent, dat Ik te enenmale ben, gelijk gij; Ik zal u straffen, en zal het ordentelijk voor uw ogen stellen. 22Verstaat dit toch, gij godvergetenden! opdat Ik niet verscheure en niemand redde. 23Wie dankoffert, die zal Mij eren; en wie zijn weg wel aanstelt, dien zal Ik Gods heil doen zien.