Psalmaro 109

1Ho Dio, mia gloro, ne silentu. 2Ĉar buŝon malvirtan kaj buŝon malican ili malfermis kontraŭ mi, Ili parolas kun mi per mensogema lango. 3Per vortoj de malamo ili min ĉirkaŭis, Kaj ili militas kontraŭ mi sen mia kulpo. 4Por mia amo ili min malamas; Sed mi preĝas. 5Ili pagas al mi malbonon por bono Kaj malamon por mia amo. 6Metu malvirtulon super lin; Kaj kontraŭulo stariĝu ĉe lia dekstra mano. 7Kiam li estos juĝata, li eliru kulpa; Kaj lia preĝo estu peko. 8Liaj tagoj estu malmultaj; Lian oficon ricevu alia. 9Liaj infanoj estu orfoj, Kaj lia edzino estu vidvino. 10Liaj infanoj vagadu, Kaj ili petu kaj serĉu apud siaj ruinoj. 11Kreditoro forprenu ĉion, kion li havas; Kaj fremduloj disrabu lian laboron. 12Neniu faru al li ion bonan; Kaj ne troviĝu kompatanto por liaj orfoj. 13Lia idaro estu kondamnita al ekstermo; En la dua generacio elviŝiĝu ilia nomo. 14La malbonago de liaj patroj rememoriĝu al la Eternulo, Kaj la peko de lia patrino ne elviŝiĝu. 15Ili estu ĉiam antaŭ la Eternulo, Kaj Li ekstermu la memoron pri ili de sur la tero. 16Pro tio, ke li ne memoris fari bonfarojn, Kaj ke li persekutis mizerulon kaj malriĉulon kaj korsuferanton, Por lin mortigi. 17Li amis malbenon, kaj ĝi venis sur lin; Li ne volis benon, kaj ĝi malproksimiĝis de li. 18Li metis sur sin malbenon, kiel veston; Kaj ĝi penetris en lian internon, kiel akvo, Kaj en liajn ostojn, kiel oleo. 19Ĝi estu por li kiel vesto, per kiu li sin kovras, Kaj kiel zono, kiun li ĉiam portas ĉirkaŭ si. 20Tia estas de la Eternulo la agado kontraŭ miaj kontraŭuloj, Kaj kontraŭ tiuj, kiuj parolas malbonon kontraŭ mia animo. 21Kaj Vi, ho Eternulo, mia Sinjoro, agu kun mi pro Via nomo; Ĉar bona estas Via favorkoreco, savu min. 22Ĉar mi estas malriĉulo kaj mizerulo, Kaj mia koro estas rompita en mia interno. 23Kiel ombro longiĝanta mi malaperas; Oni forskuas min kiel akridon. 24Miaj genuoj senfortiĝis de fastado, Kaj mia karno perdis la grason. 25Kaj mi fariĝis mokataĵo por ili; Kiam ili vidas min, ili balancas sian kapon. 26Helpu min, ho Eternulo, mia Dio; Savu min laŭ Via boneco. 27Kaj oni sciu, ke tio estas Via mano; Ke Vi, ho Eternulo, tion faris. 28Ili malbenas, sed Vi benu; Ili leviĝis, sed ili estos hontigitaj, kaj Via sklavo ĝojos. 29Miaj kontraŭuloj kovriĝu per malhonoro, Kaj ili envolviĝu en sian honton kiel en veston. 30Mi forte gloros la Eternulon per mia buŝo, Kaj meze de multaj homoj mi Lin laŭdos. 31Ĉar Li staras ĉe la dekstra flanko de malriĉulo, Por savi lin de tiuj, kiuj juĝas lian animon.

1God of my praise, don’t remain silent, 2for they have opened the mouth of the wicked and the mouth of deceit against me. They have spoken to me with a lying tongue. 3They have also surrounded me with words of hatred, and fought against me without a cause. 4In return for my love, they are my adversaries; but I am in prayer. 5They have rewarded me evil for good, and hatred for my love. 6Set a wicked man over him. Let an adversary stand at his right hand. 7When he is judged, let him come out guilty. Let his prayer be turned into sin. 8Let his days be few. Let another take his office. 9Let his children be fatherless, and his wife a widow. 10Let his children be wandering beggars. Let them be sought from their ruins. 11Let the creditor seize all that he has. Let strangers plunder the fruit of his labor. 12Let there be no one to extend kindness to him, neither let there be anyone to have pity on his fatherless children. 13Let his posterity be cut off. In the generation following let their name be blotted out. 14Let the iniquity of his fathers be remembered by Yahweh. Don’t let the sin of his mother be blotted out. 15Let them be before Yahweh continually, that he may cut off their memory from the earth; 16because he didn’t remember to show kindness, but persecuted the poor and needy man, the broken in heart, to kill them. 17Yes, he loved cursing, and it came to him. He didn’t delight in blessing, and it was far from him. 18He clothed himself also with cursing as with his garment. It came into his inward parts like water, like oil into his bones. 19Let it be to him as the clothing with which he covers himself, for the belt that is always around him. 20This is the reward of my adversaries from Yahweh, of those who speak evil against my soul. 21But deal with me, Yahweh the Lord, for your name’s sake, because your loving kindness is good, deliver me; 22for I am poor and needy. My heart is wounded within me. 23I fade away like an evening shadow. I am shaken off like a locust. 24My knees are weak through fasting. My body is thin and lacks fat. 25I have also become a reproach to them. When they see me, they shake their head. 26Help me, Yahweh, my God. Save me according to your loving kindness; 27that they may know that this is your hand; that you, Yahweh, have done it. 28They may curse, but you bless. When they arise, they will be shamed, but your servant shall rejoice. 29Let my adversaries be clothed with dishonor. Let them cover themselves with their own shame as with a robe. 30I will give great thanks to Yahweh with my mouth. Yes, I will praise him among the multitude. 31For he will stand at the right hand of the needy, to save him from those who judge his soul.

1Een psalm van David, voor den opperzangmeester. O God mijns lofs! zwijg niet. 2Want de mond des goddelozen en de mond des bedrogs zijn tegen mij opengedaan; zij hebben met mij gesproken met een valse tong. 3En met hatelijke woorden hebben zij mij omsingeld; ja, zij hebben mij bestreden zonder oorzaak. 4Voor mijn liefde, staan zij mij tegen; maar ik was steeds in het gebed. 5En zij hebben mij kwaad voor goed opgelegd, en haat voor mijn liefde. 6Stel een goddeloze over hem, en de satan sta aan zijn rechterhand. 7Als hij gericht wordt, zo ga hij schuldig uit, en zijn gebed zij tot zonde. 8Dat zijn dagen weinig zijn; een ander neme zijn ambt; 9Dat zijn kinderen wezen worden, en zijn vrouw weduwe. 10En dat zijn kinderen hier en daar omzwerven, en bedelen, en de nooddruft uit hun verwoeste plaatsen zoeken. 11Dat de schuldeiser aansla al wat hij heeft, en dat de vreemden zijn arbeid roven. 12Dat hij niemand hebbe, die weldadigheid over hem uitstrekke, en dat er niemand zij, die zijn wezen genadig zij. 13Dat zijn nakomelingen uitgeroeid worden; hun naam worde uitgedelgd in het andere geslacht. 14De ongerechtigheid zijner vaderen worde gedacht bij den HEERE, en de zonde zijner moeder worde niet uitgedelgd. 15Dat zij gedurig voor den HEERE zijn; en Hij roeie hun gedachtenis uit van de aarde. 16Omdat hij niet gedacht heeft weldadigheid te doen, maar heeft den ellendigen en den nooddruftigen man vervolgd, en den verslagene van hart, om hem te doden. 17Dewijl hij den vloek heeft liefgehad, dat die hem overkome, en geen lust gehad heeft tot den zegen, zo zij die verre van hem. 18En hij zij bekleed met den vloek, als met zijn kleed, en dat die ga tot in het binnenste van hem als het water, en als de olie in zijn beenderen. 19Die zij hem als een kleed, waarmede hij zich bedekt, en tot een gordel, waarmede hij zich steeds omgordt. 20Dit zij het werkloon mijner tegenstanders van den HEERE, en dergenen, die kwaad spreken tegen mijn ziel. 21Maar Gij, o HEERE Heere! maak het met mij om Uws Naams wil; dewijl Uw goedertierenheid goed is, verlos mij. 22Want ik ben ellendig en nooddruftig, en mijn hart is in het binnenste van mij doorwond. 23Ik ga heen gelijk een schaduw, wanneer zij zich neigt; ik worde omgedreven als een sprinkhaan. 24Mijn knieen struikelen van vasten, en mijn vlees is vermagerd, zodat er geen vet aan is. 25Nog ben ik hun een smaad; als zij mij zien, zo schudden zij hun hoofd. 26Help mij, HEERE, mijn God! verlos mij naar Uw goedertierenheid. 27Opdat zij weten, dat dit Uw hand is, dat Gij het, HEERE! gedaan hebt. 28Laat hen vloeken, maar zegen Gij; laat hen zich opmaken, maar dat zij beschaamd worden; doch dat zich Uw knecht verblijde. 29Laat mijn tegenstanders met schande bekleed worden, en dat zij met hun beschaamdheid zich bedekken, als met een mantel. 30Ik zal den HEERE met mijn mond zeer loven, en in het midden van velen zal ik Hem prijzen. 31Want Hij zal den nooddruftige ter rechterhand staan, om hem te verlossen van degenen, die zijn ziel veroordelen.