Psaumes 22

1Au chef des chantres. Sur « Biche de l’aurore ». Psaume de David. Mon Dieu ! mon Dieu ! pourquoi m’as-tu abandonné, Et t’éloignes-tu sans me secourir, sans écouter mes plaintes ? 2Mon Dieu ! je crie le jour, et tu ne réponds pas ; La nuit, et je n’ai point de repos. 3Pourtant tu es le Saint, Tu sièges au milieu des louanges d’Israël. 4En toi se confiaient nos pères ; Ils se confiaient, et tu les délivrais. 5Ils criaient à toi, et ils étaient sauvés ; Ils se confiaient en toi, et ils n’étaient point confus. 6Et moi, je suis un ver et non un homme, L’opprobre des hommes et le méprisé du peuple. 7Tous ceux qui me voient se moquent de moi, Ils ouvrent la bouche, secouent la tête : 8Recommande-toi à l’Éternel ! L’Éternel le sauvera, Il le délivrera, puisqu’il l’aime ! - 9Oui, tu m’as fait sortir du sein maternel, Tu m’as mis en sûreté sur les mamelles de ma mère ; 10Dès le sein maternel j’ai été sous ta garde, Dès le ventre de ma mère tu as été mon Dieu. 11Ne t’éloigne pas de moi quand la détresse est proche, Quand personne ne vient à mon secours ! 12De nombreux taureaux sont autour de moi, Des taureaux de Basan m’environnent. 13Ils ouvrent contre moi leur gueule, Semblables au lion qui déchire et rugit. 14Je suis comme de l’eau qui s’écoule, Et tous mes os se séparent ; Mon cœur est comme de la cire, Il se fond dans mes entrailles. 15Ma force se dessèche comme l’argile, Et ma langue s’attache à mon palais ; Tu me réduis à la poussière de la mort. 16Car des chiens m’environnent, Une bande de scélérats rôdent autour de moi, Ils ont percé mes mains et mes pieds. 17Je pourrais compter tous mes os. Eux, ils observent, ils me regardent ; 18Ils se partagent mes vêtements, Ils tirent au sort ma tunique. 19Et toi, Éternel, ne t’éloigne pas ! Toi qui es ma force, viens en hâte à mon secours ! 20Protège mon âme contre le glaive, Ma vie contre le pouvoir des chiens ! 21Sauve-moi de la gueule du lion, Délivre-moi des cornes du buffle ! 22Je publierai ton nom parmi mes frères, Je te célébrerai au milieu de l’assemblée. 23Vous qui craignez l’Éternel, louez-le ! Vous tous, postérité de Jacob, glorifiez-le ! Tremblez devant lui, vous tous, postérité d’Israël ! 24Car il n’a ni mépris ni dédain pour les peines du misérable, Et il ne lui cache point sa face ; Mais il l’écoute quand il crie à lui. 25Tu seras dans la grande assemblée l’objet de mes louanges ; J’accomplirai mes vœux en présence de ceux qui te craignent. 26Les malheureux mangeront et se rassasieront, Ceux qui cherchent l’Éternel le célébreront. Que votre cœur vive à toujours ! 27Toutes les extrémités de la terre penseront à l’Éternel et se tourneront vers lui ; Toutes les familles des nations se prosterneront devant ta face. 28Car à l’Éternel appartient le règne : Il domine sur les nations. 29Tous les puissants de la terre mangeront et se prosterneront aussi ; Devant lui s’inclineront tous ceux qui descendent dans la poussière, Ceux qui ne peuvent conserver leur vie. 30La postérité le servira ; On parlera du Seigneur à la génération future. 31Quand elle viendra, elle annoncera sa justice, Elle annoncera son œuvre au peuple nouveau-né.

1My God, my God, why have you forsaken me? Why are you so far from helping me, and from the words of my groaning? 2My God, I cry in the daytime, but you don’t answer; in the night season, and am not silent. 3But you are holy, you who inhabit the praises of Israel. 4Our fathers trusted in you. They trusted, and you delivered them. 5They cried to you, and were delivered. They trusted in you, and were not disappointed. 6But I am a worm, and no man; a reproach of men, and despised by the people. 7All those who see me mock me. They insult me with their lips. They shake their heads, saying, 8“He trusts in Yahweh; let him deliver him. Let him rescue him, since he delights in him.” 9But you brought me out of the womb. You made me trust at my mother’s breasts. 10I was thrown on you from my mother’s womb. You are my God since my mother bore me. 11Don’t be far from me, for trouble is near. For there is no one to help. 12Many bulls have surrounded me. Strong bulls of Bashan have encircled me. 13They open their mouths wide against me, lions tearing prey and roaring. 14I am poured out like water. All my bones are out of joint. My heart is like wax; it is melted within me. 15My strength is dried up like a potsherd. My tongue sticks to the roof of my mouth. You have brought me into the dust of death. 16For dogs have surrounded me. A company of evildoers have enclosed me. They have pierced my hands and feet. 17I can count all of my bones. They look and stare at me. 18They divide my garments among them. They cast lots for my clothing. 19But don’t be far off, Yahweh. You are my help: hurry to help me. 20Deliver my soul from the sword, my precious life from the power of the dog. 21Save me from the lion’s mouth! Yes, from the horns of the wild oxen, you have answered me. 22I will declare your name to my brothers. In the midst of the assembly, I will praise you. 23You who fear Yahweh, praise him! All you descendants of Jacob, glorify him! Stand in awe of him, all you descendants of Israel! 24For he has not despised nor abhorred the affliction of the afflicted, Neither has he hidden his face from him; but when he cried to him, he heard. 25Of you comes my praise in the great assembly. I will pay my vows before those who fear him. 26The humble shall eat and be satisfied. They shall praise Yahweh who seek after him. Let your hearts live forever. 27All the ends of the earth shall remember and turn to Yahweh. All the relatives of the nations shall worship before you. 28For the kingdom is Yahweh’s. He is the ruler over the nations. 29All the rich ones of the earth shall eat and worship. All those who go down to the dust shall bow before him, even he who can’t keep his soul alive. 30Posterity shall serve him. Future generations shall be told about the Lord. 31They shall come and shall declare his righteousness to a people that shall be born, for he has done it.

1Een psalm van David, voor den opperzangmeester, op Aijeleth hasschachar. Mijn God, mijn God! waarom hebt Gij mij verlaten, verre zijnde van mijn verlossing, van de woorden mijns brullens? 2Mijn God! Ik roep des daags, maar Gij antwoordt niet; en des nachts, en ik heb geen stilte. 3Doch Gij zijt heilig, wonende onder de lofzangen Israels. 4Op U hebben onze vaders vertrouwd; zij hebben vertrouwd, en Gij hebt hen uitgeholpen. 5Tot U hebben zij geroepen, en zijn uitgered; op U hebben zij vertrouwd, en zijn niet beschaamd geworden. 6Maar ik ben een worm en geen man, een smaad van mensen, en veracht van het volk. 7Allen, die mij zien, bespotten mij; zij steken de lip uit, zij schudden het hoofd, zeggende: 8Hij heeft het op den HEERE gewenteld, dat Hij hem nu uithelpe, dat Hij hem redde, dewijl Hij lust aan hem heeft! 9Gij zijt het immers, Die mij uit den buik hebt uitgetogen; Die mij hebt doen vertrouwen, zijnde aan mijner moeders borsten. 10Op U ben ik geworpen van de baarmoeder af; van den buik mijner moeder aan zijt Gij mijn God. 11Zo wees niet verre van mij, want benauwdheid is nabij; want er is geen helper. 12Vele varren hebben mij omsingeld, sterke stieren van Basan hebben mij omringd. 13Zij hebben hun mond tegen mij opgesperd, als een verscheurende en brullende leeuw. 14Ik ben uitgestort als water, en al mijn beenderen hebben zich vaneen gescheiden; mijn hart is als was, het is gesmolten in het midden mijns ingewands. 15Mijn kracht is verdroogd als een potscherf, en mijn tong kleeft aan mijn gehemelte; en Gij legt mij in het stof des doods. 16Want honden hebben mij omsingeld; een vergadering van boosdoeners heeft mij omgeven; zij hebben mijn handen en mijn voeten doorgraven. 17Al mijn beenderen zou ik kunnen tellen; zij schouwen het aan, zij zien op mij. 18Zij delen mijn klederen onder zich, en werpen het lot over mijn gewaad. 19Maar Gij, HEERE! wees niet verre; mijn Sterkte! haast U tot mijn hulp. 20Red mijn ziel van het zwaard, mijn eenzame van het geweld des honds. 21Verlos mij uit des leeuwen muil; en verhoor mij van de hoornen der eenhoornen. 22Zo zal ik Uw Naam mijn broederen vertellen; in het midden der gemeente zal ik U prijzen. 23Gij, die den HEERE vreest! prijst Hem; al gij zaad van Jakob! vereert Hem; en ontziet u voor Hem, al gij zaad van Israel! 24Want Hij heeft niet veracht, noch verfoeid de verdrukking des verdrukten, noch Zijn aangezicht voor hem verborgen; maar Hij heeft gehoord, als die tot Hem riep. 25Van U zal mijn lof zijn in een grote gemeente; ik zal mijn geloften betalen in tegenwoordigheid dergenen, die Hem vrezen. 26De zachtmoedigen zullen eten en verzadigd worden; zij zullen den HEERE prijzen, die Hem zoeken; ulieder hart zal in eeuwigheid leven. 27Alle einden der aarde zullen het gedenken, en zich tot den HEERE bekeren; en alle geslachten der heidenen zullen voor Uw aangezicht aanbidden. 28Want het koninkrijk is des HEEREN, en Hij heerst onder de heidenen. 29Alle vetten op aarde zullen eten, en aanbidden; allen, die in het stof nederdalen, zullen voor Zijn aangezicht nederbukken; en die zijn ziel bij het leven niet kan houden. 30Het zaad zal Hem dienen; het zal den HEERE aangeschreven worden tot in geslachten. 31Zij zullen aankomen, en Zijn gerechtigheid verkondigen den volke, dat geboren wordt, omdat Hij het gedaan heeft.