Psaumes 31

1Au chef des chantres. Psaume de David. 2Éternel ! je cherche en toi mon refuge : Que jamais je ne sois confondu ! Délivre-moi dans ta justice ! 3Incline vers moi ton oreille, hâte-toi de me secourir ! Sois pour moi un rocher protecteur, une forteresse, Où je trouve mon salut ! 4Car tu es mon rocher, ma forteresse ; Et à cause de ton nom tu me conduiras, tu me dirigeras. 5Tu me feras sortir du filet qu’ils m’ont tendu ; Car tu es mon protecteur. 6Je remets mon esprit entre tes mains ; Tu me délivreras, Éternel, Dieu de vérité ! 7Je hais ceux qui s’attachent à de vaines idoles, Et je me confie en l’Éternel. 8Je serai par ta grâce dans l’allégresse et dans la joie ; Car tu vois ma misère, tu sais les angoisses de mon âme, 9Et tu ne me livreras pas aux mains de l’ennemi, Tu mettras mes pieds au large. 10Aie pitié de moi, Éternel ! car je suis dans la détresse ; J’ai le visage, l’âme et le corps usés par le chagrin. 11Ma vie se consume dans la douleur, Et mes années dans les soupirs ; Ma force est épuisée à cause de mon iniquité, Et mes os dépérissent. 12Tous mes adversaires m’ont rendu un objet d’opprobre, De grand opprobre pour mes voisins, et de terreur pour mes amis ; Ceux qui me voient dehors s’enfuient loin de moi. 13Je suis oublié des cœurs comme un mort, Je suis comme un vase brisé. 14J’apprends les mauvais propos de plusieurs, L’épouvante qui règne à l’entour, Quand ils se concertent ensemble contre moi : Ils complotent de m’ôter la vie. 15Mais en toi je me confie, ô Éternel ! Je dis : Tu es mon Dieu ! 16Mes destinées sont dans ta main ; Délivre-moi de mes ennemis et de mes persécuteurs ! 17Fais luire ta face sur ton serviteur, Sauve-moi par ta grâce ! 18Éternel, que je ne sois pas confondu quand je t’invoque. Que les méchants soient confondus, Qu’ils descendent en silence au séjour des morts ! 19Qu’elles deviennent muettes, les lèvres menteuses, Qui parlent avec audace contre le juste, Avec arrogance et dédain ! 20Oh ! combien est grande ta bonté, Que tu tiens en réserve pour ceux qui te craignent, Que tu témoignes à ceux qui cherchent en toi leur refuge, À la vue des fils de l’homme ! 21Tu les protèges sous l’abri de ta face contre ceux qui les persécutent, Tu les protèges dans ta tente contre les langues qui les attaquent. 22Béni soit l’Éternel ! Car il a signalé sa grâce envers moi, Comme si j’avais été dans une ville forte. 23Je disais dans ma précipitation : Je suis chassé loin de ton regard ! Mais tu as entendu la voix de mes supplications, Quand j’ai crié vers toi. 24Aimez l’Éternel, vous qui avez de la piété ! L’Éternel garde les fidèles, Et il punit sévèrement les orgueilleux. 25Fortifiez-vous et que votre cœur s’affermisse, Vous tous qui espérez en l’Éternel !

1In you, Yahweh, I take refuge. Let me never be disappointed. Deliver me in your righteousness. 2Bow down your ear to me. Deliver me speedily. Be to me a strong rock, a house of defense to save me. 3For you are my rock and my fortress, therefore for your name’s sake lead me and guide me. 4Pluck me out of the net that they have laid secretly for me, for you are my stronghold. 5Into your hand I commend my spirit. You redeem me, Yahweh, God of truth. 6I hate those who regard lying vanities, but I trust in Yahweh. 7I will be glad and rejoice in your loving kindness, for you have seen my affliction. You have known my soul in adversities. 8You have not shut me up into the hand of the enemy. You have set my feet in a large place. 9Have mercy on me, Yahweh, for I am in distress. My eye, my soul, and my body waste away with grief. 10For my life is spent with sorrow, my years with sighing. My strength fails because of my iniquity. My bones are wasted away. 11Because of all my adversaries I have become utterly contemptible to my neighbors, A fear to my acquaintances. Those who saw me on the street fled from me. 12I am forgotten from their hearts like a dead man. I am like broken pottery. 13For I have heard the slander of many, terror on every side, while they conspire together against me, they plot to take away my life. 14But I trust in you, Yahweh. I said, “You are my God.” 15My times are in your hand. Deliver me from the hand of my enemies, and from those who persecute me. 16Make your face to shine on your servant. Save me in your loving kindness. 17Let me not be disappointed, Yahweh, for I have called on you. Let the wicked be disappointed. Let them be silent in Sheol. 18Let the lying lips be mute, which speak against the righteous insolently, with pride and contempt. 19Oh how great is your goodness, which you have laid up for those who fear you, which you have worked for those who take refuge in you, before the sons of men! 20In the shelter of your presence you will hide them from the plotting of man. You will keep them secretly in a dwelling away from the strife of tongues. 21Praise be to Yahweh, for he has shown me his marvelous loving kindness in a strong city. 22As for me, I said in my haste, “I am cut off from before your eyes.” Nevertheless you heard the voice of my petitions when I cried to you. 23Oh love Yahweh, all you his saints! Yahweh preserves the faithful, and fully recompenses him who behaves arrogantly. 24Be strong, and let your heart take courage, all you who hope in Yahweh.

1Een psalm van David, voor den opperzangmeester. 2Op U, o HEERE! betrouw ik, laat mij niet beschaamd worden in eeuwigheid; help mij uit door Uw gerechtigheid. 3Neig Uw oor tot mij, red mij haastelijk; wees mij tot een sterke Rotssteen, tot een zeer vast Huis, om mij te behouden. 4Want Gij zijt mijn Steenrots en mijn Burg; leid mij dan, en voer mij, om Uws Naams wil. 5Doe mij uitgaan uit het net, dat zij voor mij verborgen hebben, want Gij zijt mijn Sterkte. 6In Uw hand beveel ik mijn geest; Gij hebt mij verlost, HEERE, Gij, God der waarheid! 7Ik haat degenen, die op valse ijdelheden acht nemen, en ik betrouw op den HEERE. 8Ik zal mij verheugen en verblijden in Uw goedertierenheid, omdat Gij mijn ellende hebt aangezien, en mijn ziel in benauwdheden gekend; 9En mij niet hebt overgeleverd in de hand des vijands; Gij hebt mijn voeten doen staan in de ruimte. 10Wees mij genadig, HEERE! want mij is bange; van verdriet is doorknaagd mijn oog, mijn ziel en mijn buik. 11Want mijn leven is verteerd van droefenis, en mijn jaren van zuchten; mijn kracht is vervallen door mijn ongerechtigheid, en mijn beenderen zijn doorknaagd. 12Vanwege al mijn wederpartijders ben ik, ook mijn naburen, grotelijks tot een smaad geworden, en mijn bekenden tot een schrik; die mij op de straten zien, vlieden van mij weg. 13Ik ben uit het hart vergeten als een dode; ik ben geworden als een bedorven vat. 14Want ik hoorde de naspraak van velen; vreze is van rondom, dewijl zij te zamen tegen mij raadslaan; zij denken mijn ziel te nemen. 15Maar ik vertrouw op U, o HEERE! Ik zeg: Gij zijt mijn God. 16Mijn tijden zijn in Uw hand; red mij van de hand mijner vijanden, en van mijn vervolgers. 17Laat Uw aangezicht over Uw knecht lichten; verlos mij door Uw goedertierenheid. 18HEERE! laat mij niet beschaamd worden, want ik roep U aan; laat de goddelozen beschaamd worden, laat hen zwijgen in het graf. 19Laat de valse lippen stom worden, die hard spreken tegen den rechtvaardige, in hoogmoed en verachting. 20O, hoe groot is Uw goed, dat Gij weggelegd hebt voor degenen, die U vrezen; dat Gij gewrocht hebt voor degenen, die op U betrouwen, in de tegenwoordigheid der mensenkinderen! 21Gij verbergt hen in het verborgene Uws aangezichts voor de hoogmoedigheden des mans; Gij versteekt hen in een hut voor de twist der tongen. 22Geloofd zij de HEERE, want Hij heeft Zijn goedertierenheid aan mij wonderlijk gemaakt, mij voerende als in een vaste stad. 23Ik zeide wel in mijn haasten: Ik ben afgesneden van voor Uw ogen; dan nog hoordet Gij de stem mijner smekingen, als ik tot U riep. 24Hebt den HEERE lief, gij, al Zijn gunstgenoten! want de HEERE behoedt de gelovigen, en vergeldt overvloediglijk dengene, die hoogmoed bedrijft. Zijt sterk, en Hij zal ulieder hart versterken, allen gij, die op den HEERE hoopt!