अय्यूब 24

1दुष्‍ट मानिसहरूको न्याय गर्ने समय सर्वशक्तिमान्‌ले किन तोक्‍नुभएको छैन? परमेश्‍वरप्रति विश्‍वासयोग्य हुनेहरूले उहाँको न्यायको दिन आएको किन देखेका छैनन्? 2यस्ता दुष्‍ट मानिसहरू पनि छन् जसले साँध-सिमानाका निसानाहरू हटाउँछन्। यस्ता दुष्‍ट मानिसहरू पनि छन् जसले बगालहरूलाई जबरजस्ती लैजान्‍छन् र तिनलाई आफ्नै खर्कहरूमा राख्छन्। 3अनाथहरूका गधाहरूलाई तिनीहरूले जबरजस्‍ती लैजान्छन्। विधवाको गोरुलाई तिनीहरूले बन्‍धकका रूपमा लैजान्छन्। 4दरिद्र मानिसहरूका उनीहरूका मार्गबाट तिनीहरूले जबरजस्‍ती हटाउँछन्। पृथ्वीका सबै गरिब मानिसहरू तिनीहरूबाट आफूलाई लुकाउँछन्। 5हेर्नुहोस्, उजाड-स्थानका वन-गधाहरूझैं, यी गरिब मानिसहरू होसियारी भएर खानेकुरा खोज्‍दै आफ्नो काममा जान्छन्। सायद अराबाले तिनीहरूका छोराछोरीलाई खानेकुरा जुटाउनेछ। 6गरिब मानिसहरूले अरूका खेतबारीमा रातमा कटनी गर्छन्। तिनीहरूले दुष्‍टहरूका फसलबाट टिप्‍न छुटेका दाख बटुल्छन्। 7तिनीहरू रातभरि लुगाबिना नाङ्गै बस्छन्। जाडोमा ढाक्‍नलाई तिनीहरूसित केही हुँदैन। 8तिनीहरू पहाडका झरीले भिजेका छन्। तिनीहरूका बासस्‍थान नभएको हुनाले तिनीहरू ठुला ढुङ्‍गाको छेउमा पल्टिन्छन्। 9यस्ता दुष्‍ट मानिसहरू छन् जसले अनाथहरूलाई आफ्‍ना आमाको कोखबाट खोसेर लैजान्छन्, र गरिब मानिसहरूका बालबालिका बन्‍धकको रूपमा लैजान्छन्। 10तर गरिब मानिसहरू लुगाविना नाङ्गै जान्छन्। तिनीहरू आफै भोकाएको भए पनि, तिनीहरूले अरूका अन्‍नका बिटाहरू बोक्‍छन्। 11गरिब मानिसहरूले ती दुष्‍टहरूका पर्खालभित्र तेल पेल्छन्। तिनीहरूले दुष्‍ट मानिसहरूका दाखको कोल पेल्छन्, तर तिनीहरू आफै तिर्खाउँछन्। 12सहरबाट मर्न लागेको मानिसको क्रन्दन निस्कन्छ, अनि घाइतेको गलाले मदतको लागि चिच्‍च्याउँछ। तर परमेश्‍वरले दोष लगाउनुहुन्‍न। 13केही दुष्‍ट मानिसहरूले ज्योतिको विरुद्धमा विद्रोह गर्छन्। तिनीहरूले यसका मार्गहरू जान्‍दैनन्, न त तिनीहरू यसका मार्गहरूमा बस्छन्। 14उज्यालो हुनुअगि हत्यारा उठ्छ, र त्यसले गरिब तथा दरिद्र मानिसहरूलाई मार्छ। रातमा ऊ चोरजस्तो हुन्छ। 15साथै, व्यभिचारीका आँखाले साँझलाई पर्खेर बस्‍छ। उसले भन्छ, 'कुनै आँखाले मलाई देख्‍नेछैन।' उसले आफ्नो भेष बद्लन्छ। 16अन्धकारमा दुष्‍टहरू घर फोरेर भित्र पस्छन्, तर दिउँसोको समयमा तिनीहरू लुक्छन्। तिनीहरूले उज्यालोको वास्ता गर्दैनन्। 17तिनीहरू सबैका लागि निस्पट्ट अँध्यारो बिहानझैं हुन्छ। किनभने तिनीहरू निस्पट्ट अँध्यारोका त्रासहरूका मित्र हुन्। 18तापनि पानीको सतहमा देखा पर्ने फिँजझैं तिनीहरू चाँडै नै बितेर जान्‍छन्। तिनीहरूको खेतको हिस्सा श्रापित छ। तिनीहरूका दाखबारीहरूमा काम गर्न कोही पनि जाँदैन। 19जसरी खडेरी र तापले हिउँलाई पगालेर पानी बानउँछ, त्यसरी नै पाप गरेकाहरूलाई चिहानले लैजान्‍छ। 20उसलाई जन्माउने गर्भले उसलाई बिर्सिनेछ। किराले त्यसलाई मिठो मानेर खानेछ। फेरि उसको सम्झना गरिनेछैन। यसरी एउटा रुखलाई झैं दुष्‍टतालाई टुक्राटुक्रा पारिनेछ। 21बच्‍चा नजन्माएकी बाँझी स्‍त्रीलाई दुष्‍टले निलिहाल्‍छ। उसले विधवाको निम्‍ति कुनै असल कुरा गर्दैन। 22तापनि परमेश्‍वरले शक्तिशाली मानिसहरूलाई आफ्नो शक्तिले घिसार्नुहुन्छ। उहाँ खडा हुनुहुन्छ, तर जीवनमा तिनीहरूलाई बलियो पार्नुहुन्‍न। 23तिनीहरू सुरक्षित छन्, र तिनीहरू यसबारे खुसी छन् भनी परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई सोच्न दिनुहुन्छ, तर उहाँका आँखा तिनीहरूका मार्गमा हुन्‍छन्। 24यी मानिसहरू उच्‍च पारिएका छन्। तापनि क्षणभरमै तिनीहरू खतम हुनेछन्। वास्तवमा, तिनीहरूलाई निम्‍न स्‍तरमा पर्‍याइनेछ। अरू सबैलाई झैं तिनीहरूलाई पनि जम्मा गरिनेछ। अन्‍नको बालाझैं तिनीहरूलाई काटिनेछ। 25यस्तो होइन भने, कसले मलाई झुटा प्रमाणित गर्न सक्छ? कसले मेरो वचनलाई निरर्थक बनाउन सक्छ?

1“Why aren’t times laid up by the Almighty? Why don’t those who know him see his days? 2There are people who remove the landmarks. They violently take away flocks, and feed them. 3They drive away the donkey of the fatherless, and they take the widow’s ox for a pledge. 4They turn the needy out of the way. The poor of the earth all hide themselves. 5Behold, as wild donkeys in the desert, they go out to their work, seeking diligently for food. The wilderness yields them bread for their children. 6They cut their provender in the field. They glean the vineyard of the wicked. 7They lie all night naked without clothing, and have no covering in the cold. 8They are wet with the showers of the mountains, and embrace the rock for lack of a shelter. 9There are those who pluck the fatherless from the breast, and take a pledge of the poor, 10So that they go around naked without clothing. Being hungry, they carry the sheaves. 11They make oil within the walls of these men. They tread wine presses, and suffer thirst. 12From out of the populous city, men groan. The soul of the wounded cries out, yet God doesn’t regard the folly. 13“These are of those who rebel against the light. They don’t know its ways, nor stay in its paths. 14The murderer rises with the light. He kills the poor and needy. In the night he is like a thief. 15The eye also of the adulterer waits for the twilight, saying, ‘No eye shall see me.’ He disguises his face. 16In the dark they dig through houses. They shut themselves up in the daytime. They don’t know the light. 17For the morning is to all of them like thick darkness, for they know the terrors of the thick darkness. 18“They are foam on the surface of the waters. Their portion is cursed in the earth. They don’t turn into the way of the vineyards. 19Drought and heat consume the snow waters, so does Sheol those who have sinned. 20The womb shall forget him. The worm shall feed sweetly on him. He shall be no more remembered. Unrighteousness shall be broken as a tree. 21He devours the barren who don’t bear. He shows no kindness to the widow. 22Yet God preserves the mighty by his power. He rises up who has no assurance of life. 23God gives them security, and they rest in it. His eyes are on their ways. 24They are exalted; yet a little while, and they are gone. Yes, they are brought low, they are taken out of the way as all others, and are cut off as the tops of the ears of grain. 25If it isn’t so now, who will prove me a liar, and make my speech worth nothing?”

1Waarom zouden van den Almachtige de tijden niet verborgen zijn, dewijl zij, die Hem kennen, Zijn dagen niet zien? 2Zij tasten de landpalen aan; de kudden roven zij, en weiden ze. 3Den ezel der wezen drijven zij weg; den os ener weduwe nemen zij te pand. 4Zij doen de nooddruftigen wijken van den weg; te zamen versteken zich de ellendigen des lands. 5Ziet, zij zijn woudezels in de woestijn; zij gaan uit tot hun werk, makende zich vroeg op ten roof; het vlakke veld is hem tot spijs, en den jongeren. 6Op het veld maaien zij zijn voeder, en den wijnberg des goddelozen lezen zij af. 7Den naakten laten zij vernachten zonder kleding, die geen deksel heeft tegen de koude. 8Van den stroom der bergen worden zij nat, en zonder toevlucht zijnde, omhelzen zij de steenrotsen. 9Zij rukken het weesje van de borst, en dat over den arme is, nemen zij te pand. 10Den naakte doen zij weggaan zonder kleed, en hongerig, die garven dragen. 11Tussen hun muren persen zij olie uit, treden de wijnpersen, en zijn dorstig. 12Uit de stad zuchten de lieden, en de ziel der verwonden schreeuwt uit; nochtans beschikt God niets ongerijmds. 13Zij zijn onder de wederstrevers des lichts; zij kennen Zijn wegen niet, en zij blijven niet op Zijn paden. 14Met het licht staat de moorder op, doodt den arme en den nooddruftige; en des nachts is hij als een dief. 15Ook neemt het oog des overspelers de schemering waar, zeggende: Geen oog zal mij zien; en hij legt een deksel op het aangezicht. 16In de duisternis doorgraaft hij de huizen, die zij zich des daags afgetekend hadden; zij kennen het licht niet. 17Want de morgenstond is hun te zamen de schaduw des doods; als men hen kent, zijn zij in de strikken van des doods schaduw. 18Hij is licht op het vlakke der wateren; vervloekt is hun deel op de aarde; hij wendt zich niet tot den weg der wijngaarden. 19De droogte mitsgaders de hitte nemen de sneeuwwateren weg; alzo het graf dergenen, die gezondigd hebben. 20De baarmoeder vergeet hem, het gewormte is hem zoet, zijns wordt niet meer gedacht; en het onrecht wordt gebroken als een hout. 21De onvruchtbare, die niet baart, teert hij af, en aan de weduwe doet hij niets goeds. 22Ook trekt hij de machtigen door zijn kracht; staat hij op, zo is men des levens niet zeker. 23Stelt hem God in gerustigheid, zo steunt hij daarop; nochtans zijn Zijn ogen op hun wegen. 24Zij zijn een weinig tijds verheven, daarna is er niemand van hen; zij worden nedergedrukt; gelijk alle anderen worden zij besloten; en gelijk de top ener aar worden zij afgesneden. 25Indien het nu zo niet is, wie zal mij leugenachtig maken, en mijn rede tot niet brengen?