诗篇 78

1（亚萨的训诲诗。）我的民哪，你们要留心听我的训诲，侧耳听我口中的话。 2我要开口说比喻；我要说出古时的谜语， 3是我们所听见、所知道的，也是我们的祖宗告诉我们的。 4我们不将这些事向他们的子孙隐瞒，要将耶和华的美德和他的能力，并他奇妙的作为，述说给后代听。 5因为，他在雅各中立法度，在以色列中设律法；是他吩咐我们祖宗要传给子孙的， 6使将要生的后代子孙可以晓得；他们也要起来告诉他们的子孙， 7好叫他们仰望 神，不忘记 神的作为，惟要守他的命令。 8不要像他们的祖宗，是顽梗悖逆、居心不正之辈，向着 神，心不诚实。 9以法莲的子孙带着兵器，拿着弓，临阵之日转身退后。 10他们不遵守 神的约，不肯照他的律法行； 11又忘记他所行的和他显给他们奇妙的作为。 12他在埃及地，在琐安田，在他们祖宗的眼前施行奇事。 13他将海分裂，使他们过去，又叫水立起如垒。 14他白日用云彩，终夜用火光引导他们。 15他在旷野分裂磐石，多多地给他们水喝，如从深渊而出。 16他使水从磐石涌出，叫水如江河下流。 17他们却仍旧得罪他，在干燥之地悖逆至高者。 18他们心中试探 神，随自己所欲的求食物， 19并且妄论 神说： 神在旷野岂能摆设筵席吗？ 20他曾击打磐石，使水涌出，成了江河；他还能赐粮食吗？还能为他的百姓预备肉吗？ 21所以，耶和华听见就发怒；有烈火向雅各烧起；有怒气向以色列上腾； 22因为他们不信服 神，不倚赖他的救恩。 23他却吩咐天空，又敞开天上的门， 24降吗哪，像雨给他们吃，将天上的粮食赐给他们。 25各人（或译：人）吃大能者的食物；他赐下粮食，使他们饱足。 26他领东风起在天空，又用能力引了南风来。 27他降肉，像雨在他们当中，多如尘土，又降飞鸟，多如海沙， 28落在他们的营中，在他们住处的四面。 29他们吃了，而且饱足；这样就随了他们所欲的。 30他们贪而无厌，食物还在他们口中的时候， 31神的怒气就向他们上腾，杀了他们内中的肥壮人，打倒以色列的少年人。 32虽是这样，他们仍旧犯罪，不信他奇妙的作为。 33因此，他叫他们的日子全归虚空，叫他们的年岁尽属惊恐。 34他杀他们的时候，他们才求问他，回心转意，切切地寻求 神。 35他们也追念 神是他们的磐石，至高的 神是他们的救赎主。 36他们却用口谄媚他，用舌向他说谎。 37因他们的心向他不正，在他的约上也不忠心。 38但他有怜悯，赦免他们的罪孽，不灭绝他们，而且屡次消他的怒气，不发尽他的忿怒。 39他想到他们不过是血气，是一阵去而不返的风。 40他们在旷野悖逆他，在荒地叫他担忧，何其多呢！ 41他们再三试探 神，惹动以色列的圣者。 42他们不追念他的能力（原文是手）和赎他们脱离敌人的日子； 43他怎样在埃及地显神迹，在琐安田显奇事， 44把他们的江河并河汊的水都变为血，使他们不能喝。 45他叫苍蝇成群落在他们当中，嘬尽他们，又叫青蛙灭了他们， 46把他们的土产交给蚂蚱，把他们辛苦得来的交给蝗虫。 47他降冰雹打坏他们的葡萄树，下严霜打坏他们的桑树， 48又把他们的牲畜交给冰雹，把他们的群畜交给闪电。 49他使猛烈的怒气和忿怒、恼恨、苦难成了一群降灾的使者，临到他们。 50他为自己的怒气修平了路，将他们交给瘟疫，使他们死亡， 51在埃及击杀一切长子，在含的帐棚中击杀他们强壮时头生的。 52他却领出自己的民如羊，在旷野引他们如羊群。 53他领他们稳稳妥妥地，使他们不致害怕；海却淹没他们的仇敌。 54他带他们到自己圣地的边界，到他右手所得的这山地。 55他在他们面前赶出外邦人，用绳子将外邦的地量给他们为业，叫以色列支派的人住在他们的帐棚里。 56他们仍旧试探、悖逆至高的 神，不守他的法度， 57反倒退后，行诡诈，像他们的祖宗一样；他们改变，如同翻背的弓。 58因他们的邱坛惹了他的怒气；因他们雕刻的偶像触动他的愤恨。 59神听见就发怒，极其憎恶以色列人。 60甚至他离弃示罗的帐幕，就是他在人间所搭的帐棚； 61又将他的约柜（原文是能力）交与人掳去，将他的荣耀交在敌人手中； 62并将他的百姓交与刀剑，向他的产业发怒。 63少年人被火烧灭；处女也无喜歌。 64祭司倒在刀下，寡妇却不哀哭。 65那时，主像世人睡醒，像勇士饮酒呼喊。 66他就打退了他的敌人，叫他们永蒙羞辱； 67并且他弃掉约瑟的帐棚，不拣选以法莲支派， 68却拣选犹大支派―他所喜爱的锡安山； 69盖造他的圣所，好像高峰，又像他建立永存之地； 70又拣选他的仆人大卫，从羊圈中将他召来， 71叫他不再跟从那些带奶的母羊，为要牧养自己的百姓雅各和自己的产业以色列。 72于是，他按心中的纯正牧养他们，用手中的巧妙引导他们。

1Hear my teaching, my people. Turn your ears to the words of my mouth. 2I will open my mouth in a parable. I will utter dark sayings of old, 3Which we have heard and known, and our fathers have told us. 4We will not hide them from their children, telling to the generation to come the praises of Yahweh, his strength, and his wondrous works that he has done. 5For he established a testimony in Jacob, and appointed a teaching in Israel, which he commanded our fathers, that they should make them known to their children; 6that the generation to come might know, even the children who should be born; who should arise and tell their children, 7that they might set their hope in God, and not forget the works of God, but keep his commandments, 8and might not be as their fathers, a stubborn and rebellious generation, a generation that didn’t make their hearts loyal, whose spirit was not steadfast with God. 9The children of Ephraim, being armed and carrying bows, turned back in the day of battle. 10They didn’t keep God’s covenant, and refused to walk in his law. 11They forgot his doings, his wondrous works that he had shown them. 12He did marvelous things in the sight of their fathers, in the land of Egypt, in the field of Zoan. 13He split the sea, and caused them to pass through. He made the waters stand as a heap. 14In the daytime he also led them with a cloud, and all night with a light of fire. 15He split rocks in the wilderness, and gave them drink abundantly as out of the depths. 16He brought streams also out of the rock, and caused waters to run down like rivers. 17Yet they still went on to sin against him, to rebel against the Most High in the desert. 18They tempted God in their heart by asking food according to their desire. 19Yes, they spoke against God. They said, “Can God prepare a table in the wilderness? 20Behold, he struck the rock, so that waters gushed out, and streams overflowed. Can he give bread also? Will he provide flesh for his people?” 21Therefore Yahweh heard, and was angry. A fire was kindled against Jacob, anger also went up against Israel, 22because they didn’t believe in God, and didn’t trust in his salvation. 23Yet he commanded the skies above, and opened the doors of heaven. 24He rained down manna on them to eat, and gave them food from the sky. 25Man ate the bread of angels. He sent them food to the full. 26He caused the east wind to blow in the sky. By his power he guided the south wind. 27He rained also flesh on them as the dust; winged birds as the sand of the seas. 28He let them fall in the midst of their camp, around their habitations. 29So they ate, and were well filled. He gave them their own desire. 30They didn’t turn from their cravings. Their food was yet in their mouths, 31when the anger of God went up against them, killed some of their fattest, and struck down the young men of Israel. 32For all this they still sinned, and didn’t believe in his wondrous works. 33Therefore he consumed their days in vanity, and their years in terror. 34When he killed them, then they inquired after him. They returned and sought God earnestly. 35They remembered that God was their rock, the Most High God, their redeemer. 36But they flattered him with their mouth, and lied to him with their tongue. 37For their heart was not right with him, neither were they faithful in his covenant. 38But he, being merciful, forgave iniquity, and didn’t destroy them. Yes, many times he turned his anger away, and didn’t stir up all his wrath. 39He remembered that they were but flesh, a wind that passes away, and doesn’t come again. 40How often they rebelled against him in the wilderness, and grieved him in the desert! 41They turned again and tempted God, and provoked the Holy One of Israel. 42They didn’t remember his hand, nor the day when he redeemed them from the adversary; 43how he set his signs in Egypt, his wonders in the field of Zoan, 44he turned their rivers into blood, and their streams, so that they could not drink. 45He sent among them swarms of flies, which devoured them; and frogs, which destroyed them. 46He gave also their increase to the caterpillar, and their labor to the locust. 47He destroyed their vines with hail, their sycamore fig trees with frost. 48He gave over their livestock also to the hail, and their flocks to hot thunderbolts. 49He threw on them the fierceness of his anger, wrath, indignation, and trouble, and a band of angels of evil. 50He made a path for his anger. He didn’t spare their soul from death, but gave their life over to the pestilence, 51and struck all the firstborn in Egypt, the chief of their strength in the tents of Ham. 52But he led out his own people like sheep, and guided them in the wilderness like a flock. 53He led them safely, so that they weren’t afraid, but the sea overwhelmed their enemies. 54He brought them to the border of his sanctuary, to this mountain, which his right hand had taken. 55He also drove out the nations before them, allotted them for an inheritance by line, and made the tribes of Israel to dwell in their tents. 56Yet they tempted and rebelled against the Most High God, and didn’t keep his testimonies; 57but turned back, and dealt treacherously like their fathers. They were turned aside like a deceitful bow. 58For they provoked him to anger with their high places, and moved him to jealousy with their engraved images. 59When God heard this, he was angry, and greatly abhorred Israel; 60So that he abandoned the tent of Shiloh, the tent which he placed among men; 61and delivered his strength into captivity, his glory into the adversary’s hand. 62He also gave his people over to the sword, and was angry with his inheritance. 63Fire devoured their young men. Their virgins had no wedding song. 64Their priests fell by the sword, and their widows couldn’t weep. 65Then the Lord awakened as one out of sleep, like a mighty man who shouts by reason of wine. 66He struck his adversaries backward. He put them to a perpetual reproach. 67Moreover he rejected the tent of Joseph, and didn’t choose the tribe of Ephraim, 68But chose the tribe of Judah, Mount Zion which he loved. 69He built his sanctuary like the heights, like the earth which he has established forever. 70He also chose David his servant, and took him from the sheepfolds; 71from following the ewes that have their young, he brought him to be the shepherd of Jacob, his people, and Israel, his inheritance. 72So he was their shepherd according to the integrity of his heart, and guided them by the skillfulness of his hands.

1Een onderwijzing van Asaf. O mijn volk! neem mijn leer ter oren; neigt ulieder oor tot de redenen mijns monds. 2Ik zal mijn mond opendoen met spreuken; ik zal verborgenheden overvloediglijk uitstorten, van ouds her; 3Die wij gehoord hebben en weten ze, en onze vaders ons verteld hebben. 4Wij zullen het niet verbergen voor hun kinderen, voor het navolgende geslacht, vertellende de loffelijkheden des HEEREN, en Zijn sterkheid, en Zijn wonderen, die Hij gedaan heeft. 5Want Hij heeft een getuigenis opgericht in Jakob, en een wet gesteld in Israel; die Hij onzen vaderen geboden heeft, dat zij ze hun kinderen zouden bekend maken; 6Opdat het navolgende geslacht die weten zou, de kinderen, die geboren zouden worden; en zouden opstaan, en vertellen ze hun kinderen; 7En dat zij hun hoop op God zouden stellen, en Gods daden niet vergeten, maar Zijn geboden bewaren; 8En dat zij niet zouden worden gelijk hun vaders, een wederhorig en wederspannig geslacht; een geslacht, dat zijn hart niet richtte, en welks geest niet getrouw was met God. 9(De kinderen van Efraim, gewapende boogschutters, keerden om ten dage des strijds.) 10Zij hielden Gods verbond niet, en weigerden te wandelen in Zijn wet. 11En zij vergaten Zijn daden, en Zijn wonderen, die Hij hun had doen zien. 12Voor hun vaderen had Hij wonder gedaan, in Egypteland, in het veld van Zoan. 13Hij kliefde de zee, en deed er hen doorgaan; en de wateren deed Hij staan als een hoop. 14En Hij leidde hen des daags met een wolk, en den gansen nacht met een licht des vuurs. 15Hij kliefde de rotsstenen in de woestijn, en drenkte hen overvloedig, als uit afgronden. 16Want Hij bracht stromen voort uit de steenrots, en deed de wateren afdalen als rivieren. 17Nog voeren zij wijders voort tegen Hem te zondigen, verbitterende den Allerhoogste in de dorre wildernis. 18En zij verzochten God in hun hart, begerende spijs naar hun lust. 19En zij spraken tegen God, zij zeiden: Zou God een tafel kunnen toerichten in de woestijn? 20Ziet, Hij heeft den rotssteen geslagen, dat er wateren uitvloeiden, en beken overvloediglijk uitbraken, zou Hij ook brood kunnen geven? Zou Hij Zijn volke vlees toebereiden? 21Daarom hoorde de HEERE, en werd verbolgen; en een vuur werd ontstoken tegen Jakob, en toorn ging ook op tegen Israel; 22Omdat zij in God niet geloofden, en op Zijn heil niet vertrouwden. 23Daar Hij den wolken van boven gebood, en de deuren des hemels opende; 24En regende op hen het Man om te eten, en gaf hun hemels koren. 25Een iegelijk at het brood der Machtigen; Hij zond hun teerkost tot verzadiging. 26Hij dreef den oostenwind voort in den hemel, en voerde den zuidenwind aan door Zijn sterkte; 27En regende op hen vlees als stof, en gevleugeld gevogelte als zand der zeeen; 28En deed het vallen in het midden zijns legers, rondom zijn woningen. 29Toen aten zij, en werden zeer zat; zodat Hij hun hun lust toebracht. 30Zij waren nog niet vervreemd van hun lust; hun spijs was nog in hun mond, 31Als Gods toorn tegen hen opging, dat Hij van hun vetsten doodde, en de uitgelezenen van Israel nedervelde. 32Boven dit alles zondigden zij nog, en geloofden niet, door Zijn wonderen. 33Dies deed Hij hun dagen vergaan in ijdelheid, en hun jaren in verschrikking. 34Als Hij hen doodde, zo vraagden zij naar Hem, en keerden weder, en zochten God vroeg; 35En gedachten, dat God hun Rotssteen was, en God, de Allerhoogste, hun Verlosser. 36En zij vleiden Hem met hun mond, en logen Hem met hun tong. 37Want hun hart was niet recht met Hem, en zij waren niet getrouw in Zijn verbond. 38Doch Hij, barmhartig zijnde, verzoende de ongerechtigheid, en verdierf hen niet; maar wendde dikwijls Zijn toorn af, en wekte Zijn ganse grimmigheid niet op. 39En Hij dacht, dat zij vlees waren, een wind, die henengaat en niet wederkeert. 40Hoe dikwijls verbitterden zij Hem in de woestijn, deden Hem smart aan in de wildernis! 41Want zij kwamen alweder, en verzochten God, en stelden den Heilige Israels een perk. 42Zij dachten niet aan Zijn hand, aan den dag, toen Hij hen van den wederpartijder verloste; 43Hoe Hij Zijn tekenen stelde in Egypte, en Zijn wonderheden in het veld van Zoan; 44En hun vloeden in bloed veranderde, en hun stromen, opdat zij niet zouden drinken. 45Hij zond een vermenging van ongedierte onder hen, dat hen verteerde, en vorsen, die hen verdierven. 46En Hij gaf hun gewas den kruidworm, en hun arbeid den sprinkhaan. 47Hij doodde hun wijnstok door den hagel, en hun wilde vijgebomen door vurigen hagelsteen. 48Ook gaf Hij hun vee den hagel over, en hun beesten aan de vurige kolen. 49Hij zond onder hen de hittigheid Zijns toorns, verbolgenheid, en verstoordheid, en benauwdheid, met uitzending der boden van veel kwaads. 50Hij woog een pad voor Zijn toorn; Hij onttrok hun ziel niet van den dood; en hun gedierte gaf Hij aan de pestilentie over. 51En Hij sloeg al het eerstgeborene in Egypte, het beginsel der krachten in de tenten van Cham. 52En Hij voerde Zijn volk als schapen, en leidde hen, als een kudde, in de woestijn. 53Ja, Hij leidde hen zeker, zodat zij niet vreesden; want de zee had hun vijanden overdekt. 54En Hij bracht hen tot de landpale Zijner heiligheid, tot dezen berg, dien Zijn rechterhand verkregen heeft. 55En Hij verdreef voor hun aangezicht de heidenen, en deed hen vallen in het snoer hunner erfenis, en deed de stammen Israels in hun tenten wonen. 56Maar zij verzochten en verbitterden God, den Allerhoogste, en onderhielden Zijn getuigenissen niet. 57En zij weken terug, en handelden trouwelooslijk, gelijk hun vaders; zij zijn omgekeerd, als een bedriegelijke boog. 58En zij verwekten Hem tot toorn door hun hoogten, en verwekten Hem tot ijver door hun gesneden beelden. 59God hoorde het en werd verbolgen, en versmaadde Israel zeer. 60Dies verliet Hij den tabernakel te Silo, de tent, die Hij tot een woning gesteld had onder de mensen. 61En Hij gaf Zijn sterkte in de gevangenis, en Zijn heerlijkheid in de hand des wederpartijders. 62En Hij leverde Zijn volk over ten zwaarde, en werd verbolgen tegen Zijn erfenis. 63Het vuur verteerde hun jongelingen, en hun jonge dochters werden niet geprezen. 64Hun priesters vielen door het zwaard, en hun weduwen weenden niet. 65Toen ontwaakte de Heere, als een slapende, als een held, die juicht van den wijn. 66En Hij sloeg Zijn wederpartijders aan het achterste; Hij deed hun eeuwige smaadheid aan. 67Doch Hij verwierp de tent van Jozef, en den stam van Efraim verkoos Hij niet. 68Maar Hij verkoos den stam van Juda, den berg Sion, dien Hij liefhad. 69En Hij bouwde Zijn heiligdom als hoogten, als de aarde, die Hij gegrond heeft in eeuwigheid. 70En Hij verkoos Zijn knecht David, en nam hem van de schaapskooien; 71Van achter de zogende schapen deed Hij hem komen, om te weiden Jakob, Zijn volk, en Israel, Zijn erfenis. 72Ook heeft hij hen geweid naar de oprechtheid zijns harten, en heeft hen geleid met een zeer verstandig beleid zijner handen.