Psalmy 2

1Przeczże się poganie buntują, a narody przemyślają próżne rzeczy? 2Schodzą się królowie ziemscy, a książęta radzą społem przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego, mówiąc: 3Potargajmy związki ich, a odrzućmy od siebie powrozy ich. 4Ale ten, który mieszka w niebie, śmieje się; Pan szydzi z nich. 5Tedy będzie mówił do nich w popędliwości swojej, a w gniewie swoim przestraszy ich, 6Mówiąc: Jamci postanowił króla mojego nad Syonem, górą świętą moją. 7Opowiem ten dekret: Pan rzekł do mnie: Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś spłodził. 8Żądaj odemnie, a dam ci narody dziedzictwo twoje; a osiadłość twoję, granice ziemi. 9Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich. 10Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi! 11Służcie Panu w bojaźni, a rozradujcie się ze drżeniem. 12Pocałujcie syna, by się snać nie rozgniewał, i zginęlibyście w drodze, gdyby się najmniej zapaliła popędliwość jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają.

1Why do the nations rage, and the peoples plot a vain thing? 2The kings of the earth take a stand, and the rulers take counsel together, against Yahweh, and against his Anointed, saying, 3“Let’s break their bonds apart, and cast their cords from us.” 4He who sits in the heavens will laugh. The Lord will have them in derision. 5Then he will speak to them in his anger, and terrify them in his wrath: 6“Yet I have set my King on my holy hill of Zion.” 7I will tell of the decree. Yahweh said to me, “You are my son. Today I have become your father. 8Ask of me, and I will give the nations for your inheritance, the uttermost parts of the earth for your possession. 9You shall break them with a rod of iron. You shall dash them in pieces like a potter’s vessel.” 10Now therefore be wise, you kings. Be instructed, you judges of the earth. 11Serve Yahweh with fear, and rejoice with trembling. 12Give sincere homage to the Son, lest he be angry, and you perish on the way, for his wrath will soon be kindled. Blessed are all those who take refuge in him.

1Waarom woeden de heidenen, en bedenken de volken ijdelheid? 2De koningen der aarde stellen zich op, en de vorsten beraadslagen te zamen tegen den HEERE, en tegen Zijn Gezalfde, zeggende: 3Laat ons hun banden verscheuren, en hun touwen van ons werpen. 4Die in den hemel woont, zal lachen; de HEERE zal hen bespotten. 5Dan zal Hij tot hen spreken in Zijn toorn, en in Zijn grimmigheid zal Hij hen verschrikken. 6Ik toch heb Mijn Koning gezalfd over Sion, den berg Mijner heiligheid. 7Ik zal van het besluit verhalen: de HEERE heeft tot Mij gezegd: Gij zijt Mijn Zoon, heden heb Ik U gegenereerd. 8Eis van Mij, en Ik zal de heidenen geven tot Uw erfdeel, en de einden der aarde tot Uw bezitting. 9Gij zult hen verpletteren met een ijzeren scepter; Gij zult hen in stukken slaan als een pottenbakkersvat. 10Nu dan, gij koningen, handelt verstandiglijk; laat u tuchtigen, gij rechters der aarde! 11Dient den HEERE met vreze, en verheugt u met beving. 12Kust den Zoon, opdat Hij niet toorne, en gij op den weg vergaat, wanneer Zijn toorn maar een weinig zou ontbranden. Welgelukzalig zijn allen, die op Hem betrouwen.