Psalmy 104

1Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! wielceś jest wielmożnym; chwałę i ozdobę przyoblokłeś. 2Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę. 3Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych; 4Który czynisz duchy posłami swymi; ty czynisz sługi swe ogniem pałającym. 5Ugruntowałeś ziemię na słupach jej, tak, że się nie poruszy na wieki wieczne. 6Przepaścią jako szatą przyodziałeś ją był, tak, że wody stały nad górami. 7Na zgromienie twojerozbiegły się, a na głos pogromu twego prędko zuciekały. 8Wstąpiły góry, zniżyły się doliny na miejsce, któreś im założył. 9Zamierzyłeś im kres, aby go nie przestępowały, ani się wracały na okrycie ziemi. 10Który wypuszczasz źródła po dolinach, aby płynęły między górami, 11A napój dawały wszystkiemu zwierzowi polnemu; a z nich gaszą leśne osły pragnienie swoje. 12Przy nich mieszka ptastwo niebieskie, a z pośród gałązek głos wydaje. 13Który pokrapiasz góry z pałaców swoich, aby się z owoców spraw twoich nasycała ziemia. 14Za twoją sprawą rośnie trawa dla bydła, a zioła na pożytek człowieczy; ty wywodzisz chleb z ziemi: 15I wino, które uwesela serce człowiecze, od którego się lśni twarz jako od oleju; i chleb, który zatrzymuje żywot ludzki. 16Nasycone bywają i drzewa Pańskie, i cedry Libanu, których nasadził; 17Na których ptaki gniazda swe mają, i bocian na jedlinach ma dom swój. 18Góry wysokie dzikim kozom, a skały są ucieczką królikom. 19Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój. 20Przywodzisz ciemność, i bywa noc, w którą wychodzą wszystkie zwierzęta leśne. 21Lwięta ryczą do łupu, i szukają od Boga pokarmu swego. 22Lecz gdy słońce wznijdzie, zaś się zgromadzają, i w jamach swoich kładą się. 23Tedy wychodzi człowiek do roboty swojej, i do pracy swojej aż do wieczora. 24O jakoż wielkie są sprawy twoje, Panie! te wszystkie mądrześ uczynił, a napełniona jest ziemia bogactwem twojem. 25W morzu zaś wielkiem i bardzo szerokiem, tam są płazy, którym nie masz liczby, i zwierzęta małe i wielkie. 26Po niem okręty przechodzą, i wieloryb, któregoś ty stworzył, aby w niem igrał. 27Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego. 28Gdy im dajesz, zbierają; gdy otwierasz rękę twoję, nasycone bywają dobremi rzeczami. 29Lecz gdy ukrywasz oblicze twoje, trwożą sobą; gdy odbierasz ducha ich, giną, i w proch się swój obracają. 30Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi. 31Niechajże będzie chwała Pańska na wieki; niech się rozweseli Pan w sprawach swoich. 32On gdy wejrzy na ziemię, zadrży; dotknie się gór, a zakurzą się. 33Będę śpiewał Panu za żywota mego; będę śpiewał Bogu memu, póki mię staje. 34O nim będzie wdzięczna mowa moja, a ja się rozweselę w Panu. 35Oby byli wytraceni grzesznicy z ziemi, a niezbożnych aby już nie było! Błogosław, duszo moja! Panu. Halleluja.

1Bless Yahweh, my soul. Yahweh, my God, you are very great. You are clothed with honor and majesty. 2He covers himself with light as with a garment. He stretches out the heavens like a curtain. 3He lays the beams of his rooms in the waters. He makes the clouds his chariot. He walks on the wings of the wind. 4He makes his messengers winds; his servants flames of fire. 5He laid the foundations of the earth, that it should not be moved forever. 6You covered it with the deep as with a cloak. The waters stood above the mountains. 7At your rebuke they fled. At the voice of your thunder they hurried away. 8The mountains rose, the valleys sank down, to the place which you had assigned to them. 9You have set a boundary that they may not pass over; that they don’t turn again to cover the earth. 10He sends springs into the valleys. They run among the mountains. 11They give drink to every animal of the field. The wild donkeys quench their thirst. 12The birds of the sky nest by them. They sing among the branches. 13He waters the mountains from his rooms. The earth is filled with the fruit of your works. 14He causes the grass to grow for the livestock, and plants for man to cultivate, that he may produce food out of the earth: 15wine that makes glad the heart of man, oil to make his face to shine, and bread that strengthens man’s heart. 16Yahweh’s trees are well watered, the cedars of Lebanon, which he has planted; 17where the birds make their nests. The stork makes its home in the fir trees. 18The high mountains are for the wild goats. The rocks are a refuge for the rock badgers. 19He appointed the moon for seasons. The sun knows when to set. 20You make darkness, and it is night, in which all the animals of the forest prowl. 21The young lions roar after their prey, and seek their food from God. 22The sun rises, and they steal away, and lay down in their dens. 23Man goes out to his work, to his labor until the evening. 24Yahweh, how many are your works! In wisdom have you made them all. The earth is full of your riches. 25There is the sea, great and wide, in which are innumerable living things, both small and large animals. 26There the ships go, and leviathan, whom you formed to play there. 27These all wait for you, that you may give them their food in due season. 28You give to them; they gather. You open your hand; they are satisfied with good. 29You hide your face: they are troubled; you take away their breath: they die, and return to the dust. 30You send out your Spirit and they are created. You renew the face of the ground. 31Let Yahweh’s glory endure forever. Let Yahweh rejoice in his works. 32He looks at the earth, and it trembles. He touches the mountains, and they smoke. 33I will sing to Yahweh as long as I live. I will sing praise to my God while I have any being. 34Let your meditation be sweet to him. I will rejoice in Yahweh. 35Let sinners be consumed out of the earth. Let the wicked be no more. Bless Yahweh, my soul. Praise Yah!

1Loof den HEERE, mijn ziel! O HEERE, mijn God! Gij zijt zeer groot, Gij zijt bekleed met majesteit en heerlijkheid. 2Hij bedekt Zich met het licht, als met een kleed; Hij rekt den hemel uit als een gordijn. 3Die Zijn opperzalen zoldert in de wateren, Die van de wolken Zijn wagen maakt, Die op de vleugelen des winds wandelt. 4Hij maakt Zijn engelen geesten, Zijn dienaars tot een vlammend vuur. 5Hij heeft de aarde gegrond op haar grondvesten; zij zal nimmermeer noch eeuwiglijk wankelen. 6Gij hadt ze met den afgrond als een kleed overdekt; de wateren stonden boven de bergen. 7Van Uw schelden vloden zij, zij haastten zich weg voor de stem Uws donders. 8De bergen rezen op, de dalen daalden, ter plaatse, die Gij voor hen gegrond hadt. 9Gij hebt een paal gesteld, dien zij niet overgaan zullen; zij zullen de aarde niet weder bedekken. 10Die de fonteinen uitzendt door de dalen, dat zij tussen de gebergten henen wandelen. 11Zij drenken al het gedierte des velds; de woudezels breken er hun dorst mede. 12Bij dezelve woont het gevogelte des hemels, een stem gevende van tussen de takken. 13Hij drenkt de bergen uit Zijn opperzalen; de aarde wordt verzadigd van de vrucht Uwer werken. 14Hij doet het gras uitspruiten voor de beesten, en het kruid tot dienst des mensen, doende het brood uit de aarde voortkomen. 15En den wijn, die het hart des mensen verheugt, doende het aangezicht blinken van olie; en het brood, dat het hart des mensen sterkt. 16De bomen des HEEREN worden verzadigd, de cederbomen van Libanon, die Hij geplant heeft; 17Alwaar de vogeltjes nestelen; des ooievaars huis zijn de dennebomen. 18De hoge bergen zijn voor de steenbokken; de steenrotsen zijn een vertrek voor de konijnen. 19Hij heeft de maan gemaakt tot de gezette tijden, de zon weet haar ondergang. 20Gij beschikt de duisternis, en het wordt nacht, in denwelken al het gedierte des wouds uittreedt: 21De jonge leeuwen, briesende om een roof, en om hun spijs van God te zoeken. 22De zon opgaande, maken zij zich weg, en liggen neder in hun holen. 23De mens gaat dan uit tot zijn werk, en naar zijn arbeid tot den avond toe. 24Hoe groot zijn Uw werken, o HEERE! Gij hebt ze alle met wijsheid gemaakt; het aardrijk is vol van Uw goederen. 25Deze zee, die groot en wijd van ruimte is, daarin is het wriemelende gedierte, en dat zonder getal, kleine gedierten met grote. 26Daar wandelen de schepen, en de Leviathan, dien Gij geformeerd hebt, om daarin te spelen. 27Zij allen wachten op U, dat Gij hun hun spijze geeft te zijner tijd. 28Geeft Gij ze hun, zij vergaderen ze; doet Gij Uw hand open, zij worden met goed verzadigd. 29Verbergt Gij Uw aangezicht, zij worden verschrikt; neemt Gij hun adem weg, zij sterven, en zij keren weder tot hun stof. 30Zendt Gij Uw Geest uit, zo worden zij geschapen, en Gij vernieuwt het gelaat des aardrijks. 31De heerlijkheid des HEEREN zij tot in der eeuwigheid; de HEERE verblijde Zich in Zijn werken. 32Als Hij de aarde aanschouwt, zo beeft zij; als Hij de bergen aanroert, zo roken zij. 33Ik zal den HEERE zingen in mijn leven; ik zal mijn God psalmzingen, terwijl ik nog ben. 34Mijn overdenking van Hem zal zoet zijn; ik zal mij in den HEERE verblijden. 35De zondaars zullen van de aarde verdaan worden, en de goddelozen zullen niet meer zijn. Loof den HEERE, mijn ziel! Hallelujah!