Psalmy 44

1Przedniejszemu śpiewakowi z synów Korego psalm nauczający. 2Boże! uszami naszemi słyszeliśmy; ojcowie nasi powiadali nam o sprawach, któreś czynił za dni ich, za dni starodawnych. 3Tyś ręką swą wypędził pogan, a onycheś wszczepił; wytraciłeś narody, a onycheś rozkrzewił. 4Bo nie przez miecz swój posiedli ziemię, i ramię ich nie wybawiło ich, ale prawica twoja i ramię twoje, a światłość oblicza twego, przeto, żeś ich upodobał sobie. 5Tyś sam król mój, o Boże! sprawże wielkie wybawienie Jakóbowi. 6Przez cię nieprzyjaciół naszych porażaliśmy; w imieniu twojem deptaliśmy powstawających przeciwko nam. 7Bom w łuku moim nie ufał, ani miecz mój obronił mię; 8Aleś nas ty wybawiał od nieprzyjaciół naszych, a nienawidzących nas zawstydzałeś. 9Przetoż chlubimy się w tobie, Boże! na każdy dzień, a imię twoje na wieki wysławiamy. Sela. 10Ale teraz odrzuciłeś i zawstydziłeś nas, a nie wychodzisz z wojskami naszemi. 11Sprawiłeś, żeśmy tył podali nieprzyjacielowi, a ci, którzy nas mają w nienawiści, rozchwycili między się dobra nasze. 12Podałeś nas jako owce na żer, a między pogan rozproszyłeś nas. 13Sprzedałeś lud twój za nic, a nie podniosłeś ceny ich. 14Podałeś nas na wzgardę sąsiadom naszym, na szyderstwo i na pośmiech tym, którzy są około nas. 15Wystawiłeś nas na przypowieść między poganami, tak, że nad nami narody głową kiwają. 16Na każdy dzień wstyd mój jest przedemną, a hańba twarzy mojej okrywa mię. 17Dla głosu tego, który mię sromoci i potwarza, dla nieprzyjaciela, i tego, który się mści. 18To wszystko przyszło na nas; a wżdyśmy cię nie zapomnieli, aniśmy wzruszyli przymierza twego. 19Nie cofnęło się nazad serce nasze, ani się uchyliły kroki nasze od ścieżki twojej, 20Chociażeś nas był potarł, wrzuciwszy nas na miejsce smoków, i okryłeś nas cieniem śmierci. 21Byśmyć byli zapomnieli imienia Boga naszego, a podnieśli ręce nasze do Boga cudzego, 22Iazliby się był Bóg o tem nie pytał? gdyż on wie skrytości serca. 23Aleć nas dla ciebie zabijają na każdy dzień; poczytają nas jako owce na rzeź zgotowane. 24Ocuć się; przeczże śpisz, Panie! Przebudź się, nie odrzucaj nas na wieki. 25Przeczże oblicze twoje ukrywasz, a zapominasz utrapienia naszego i ucisku naszego? 26Albowiem potłoczona jest aż do prochu dusza nasza, a przylgnął do ziemi żywot nasz. Powstańże na ratunek nasz, a odkup nas dla miłosierdzia twego.

1We have heard with our ears, God; our fathers have told us, what work you did in their days, in the days of old. 2You drove out the nations with your hand, but you planted them. You afflicted the peoples, but you spread them abroad. 3For they didn’t get the land in possession by their own sword, neither did their own arm save them; but your right hand, and your arm, and the light of your face, because you were favorable to them. 4You are my King, God. Command victories for Jacob! 5Through you, will we push down our adversaries. Through your name, will we tread them under who rise up against us. 6For I will not trust in my bow, neither shall my sword save me. 7But you have saved us from our adversaries, and have shamed those who hate us. 8In God we have made our boast all day long, we will give thanks to your name forever. Selah. 9But now you rejected us, and brought us to dishonor, and don’t go out with our armies. 10You make us turn back from the adversary. Those who hate us take plunder for themselves. 11You have made us like sheep for food, and have scattered us among the nations. 12You sell your people for nothing, and have gained nothing from their sale. 13You make us a reproach to our neighbors, a scoffing and a derision to those who are around us. 14You make us a byword among the nations, a shaking of the head among the peoples. 15All day long my dishonor is before me, and shame covers my face, 16At the taunt of one who reproaches and verbally abuses, because of the enemy and the avenger. 17All this has come on us, yet have we not forgotten you, Neither have we been false to your covenant. 18Our heart has not turned back, neither have our steps strayed from your path, 19Though you have crushed us in the haunt of jackals, and covered us with the shadow of death. 20If we have forgotten the name of our God, or spread out our hands to a strange god; 21won’t God search this out? For he knows the secrets of the heart. 22Yes, for your sake we are killed all day long. We are regarded as sheep for the slaughter. 23Wake up! Why do you sleep, Lord? Arise! Don’t reject us forever. 24Why do you hide your face, and forget our affliction and our oppression? 25For our soul is bowed down to the dust. Our body clings to the earth. 26Rise up to help us. Redeem us for your loving kindness’ sake.

1Een onderwijzing, voor den opperzangmeester, onder de kinderen van Korach. 2O God! wij hebben het met onze oren gehoord, onze vaders hebben het ons verteld: Gij hebt een werk gewrocht in hun dagen, in de dagen van ouds. 3Gij hebt de heidenen met Uw hand uit de bezitting verdreven, maar henlieden geplant; Gij hebt de volken geplaagd, henlieden daarentegen doen voortschieten. 4Want zij hebben het land niet geerfd door hun zwaard, en hun arm heeft hun geen heil gegeven; maar Uw rechterhand, en Uw arm, en het licht Uws aangezichts, omdat Gij een welbehagen in hen hadt. 5Gij Zelf zijt mijn Koning, o God! gebied de verlossingen Jakobs. 6Door U zullen wij onze wederpartijders met hoornen stoten; in Uw Naam zullen wij vertreden, die tegen ons opstaan. 7Want ik vertrouw niet op mijn boog, en mijn zwaard zal mij niet verlossen. 8Maar Gij verlost ons van onze wederpartijders, en Gij maakt onze haters beschaamd. 9In God roemen wij den gansen dag, en Uw Naam zullen wij loven in eeuwigheid. Sela. 10Maar nu hebt Gij ons verstoten en te schande gemaakt, dewijl Gij met onze krijgsheiren niet uittrekt. 11Gij doet ons achterwaarts keren van den wederpartijder; en onze haters beroven ons voor zich. 12Gij geeft ons over als schapen ter spijze, en Gij verstrooit ons onder de heidenen. 13Gij verkoopt Uw volk om geen waardij; en Gij verhoogt hun prijs niet. 14Gij stelt ons onze naburen tot smaad, tot spot en schimp dengenen, die rondom ons zijn. 15Gij stelt ons tot een spreekwoord onder de heidenen, tot een hoofdschudding onder de volken. 16Mijn schande is den gansen dag voor mij, en de schaamte mijns aangezichts bedekt mij; 17Om de stem des honers en des lasteraars, vanwege den vijand en den wraakgierige. 18Dit alles is ons overkomen, nochtans hebben wij U niet vergeten, noch valselijk gehandeld tegen Uw verbond. 19Ons hart is niet achterwaarts gekeerd, noch onze gang geweken van Uw pad. 20Hoewel Gij ons verpletterd hebt in een plaats der draken, en ons met een doodsschaduw bedekt hebt. 21Zo wij den Naam onzes Gods hadden vergeten, en onze handen tot een vreemden God uitgebreid. 22Zou God zulks niet onderzoeken? Want Hij weet de verborgenheden des harten. 23Maar om Uwentwil worden wij den gansen dag gedood; wij worden geacht als slachtschapen. 24Waak op, waarom zoudt Gij slapen, HEERE! Ontwaak, verstoot niet in eeuwigheid. 25Waarom zoudt Gij Uw aangezicht verbergen, onze ellende en onze onderdrukking vergeten? 26Want onze ziel is in het stof nedergebogen; onze buik kleeft aan de aarde. Sta op, ons ter hulp, en verlos ons om Uwer goedertierenheid wil.