詩篇 129

1今イスラエルは言え、「彼らはわたしの若い時から、ひどくわたしを悩ました。 2彼らはわたしの若い時から、ひどくわたしを悩ました。しかしわたしに勝つことができなかった。 3耕す者はわたしの背の上をたがやして、そのうねみぞを長くした」と。 4主は正しくいらせられ、悪しき者のなわを断ち切られた。 5シオンを憎む者はみな、恥を得て、退くように。 6彼らを、育たないさきに枯れる屋根の草のようにしてください。 7これを刈る者はその手に満たず、これをたばねる者はそのふところに満たない。 8かたわらを過ぎる者は、「主の恵みがあなたの上にあるように。われらは主のみ名によってあなたがたを祝福する」と言わない。

1Many times they have afflicted me from my youth up. Let Israel now say, 2many times they have afflicted me from my youth up, yet they have not prevailed against me. 3The plowers plowed on my back. They made their furrows long. 4Yahweh is righteous. He has cut apart the cords of the wicked. 5Let them be disappointed and turned backward, all those who hate Zion. 6Let them be as the grass on the housetops, which withers before it grows up; 7with which the reaper doesn’t fill his hand, nor he who binds sheaves, his bosom. 8Neither do those who go by say, “The blessing of Yahweh be on you. We bless you in Yahweh’s name.”

1Een lied Hammaaloth. Zij hebben mij dikwijls benauwd van mijn jeugd af, zegge nu Israel; 2Zij hebben mij dikwijls van mijn jeugd af benauwd; evenwel hebben zij mij niet overmocht. 3Ploegers hebben op mijn rug geploegd; zij hebben hun voren lang getogen. 4De HEERE, Die rechtvaardig is, heeft de touwen der goddelozen afgehouwen. 5Laat hen beschaamd en achterwaarts gedreven worden, allen, die Sion haten. 6Laat hen worden als gras op de daken, hetwelk verdort, eer men het uittrekt; 7Waarmede de maaier zijn hand niet vult, noch de garvenbinder zijn arm; 8En die voorbijgaan, niet zeggen: De zegen des HEEREN zij bij u! Wij zegenen ulieden in den Naam des HEEREN.