Mazmur 69

1Kepada pemimpin pujian: Menurut lagu “Bunga bakung.” Mazmur Daud. Selamatkanlah aku, ya Allah, karena air telah naik sampai ke leherku. 2Aku tenggelam di rawa yang dalam, di sana tidak ada tempat bertumpu. Aku masuk ke air yang dalam, yang arusnya menghanyutkanku. 3Aku letih dengan seruanku, tenggorokanku kering, mataku lelah oleh karena menantikan Allahku. 4Mereka yang membenci aku tanpa alasan lebih banyak daripada rambut di kepalaku; orang-orang yang ingin membinasakanku terlalu banyak. Musuh-musuhku pendusta; aku harus mengganti apa yang tidak aku rampas. 5Ya Allah, Engkau mengetahui kebodohanku, kesalahan-kesalahanku tidak tersembunyi dari-Mu. 6Jangan kiranya orang-orang yang menanti-nantikan Engkau dipermalukan oleh karena aku, ya Tuhan, ALLAH semesta alam! Jangan kiranya orang-orang yang mencari Engkau dihina oleh karena aku, ya Allah Israel! 7Oleh karena Engkau, aku menanggung cela; aib menutupi mukaku. 8Aku telah menjadi orang asing bagi saudara-saudaraku, orang yang tidak dikenal bagi anak-anak ibuku. 9Sebab, kegairahanku akan bait-Mu telah melahapku, dan cela orang-orang yang menghina Engkau telah menimpaku. 10Ketika aku menangisi jiwaku dengan berpuasa, itu menjadi cela bagiku. 11Ketika aku mengenakan kain kabung menjadi pakaianku, aku menjadi sindiran mereka. 12Mereka yang duduk di pintu gerbang membicarakanku, dan aku menjadi nyanyian ejekan para peminum minuman keras. 13Akan tetapi aku, doaku kepada-Mu, ya TUHAN, pada waktu perkenanan, ya Allah, di dalam kasih setia-Mu yang melimpah, jawab aku dengan kesetiaan keselamatan-Mu! 14Selamatkan aku dari dalam lumpur, jangan biarkan aku tenggelam! Kiranya aku selamat dari para pembenciku, dan dari air yang dalam. 15Jangan biarkan gelombang air menghanyutkanku, atau kedalaman menelan aku, atau lubang sumur menutup mulutnya terhadap aku. 16Jawab aku, ya TUHAN, karena kasih setia-Mu itu baik, sesuai dengan belas kasihan-Mu yang melimpah, berpalinglah kepadaku. 17Jangan menyembunyikan wajah-Mu dari hamba-Mu karena aku tertekan; jawab aku dengan segera! 18Mendekatlah kepada jiwaku, tebuslah aku, bebaskan aku oleh karena musuh-musuhku! 19Engkau tahu celaku, dan malu, dan aibku, semua penyesakku ada di hadapan-Mu. 20Celaan itu telah mematahkan hatiku; aku sakit. Aku menanti-nantikan belas kasihan, tetapi tak ada, dan penghibur, tetapi tak kutemukan. 21Mereka memberi racun untuk makananku, dan untuk dahagaku, mereka memberi aku minum cuka. 22Biarlah meja di hadapan mereka menjadi jebakan; saat mereka sejahtera, itu menjadi perangkap. 23Biarlah mata mereka menjadi gelap sehingga mereka tidak melihat, dan membuat pinggang mereka bergetar. 24Curahkanlah kegeraman-Mu atas mereka, dan biarlah amarah-Mu yang memanas menangkap mereka. 25Kiranya perkemahan mereka menjadi sepi, tenda-tenda mereka tidak didiami. 26Sebab, mereka menganiaya orang yang telah Engkau hajar, dan mereka menambah kesakitan orang-orang yang Engkau tikam. 27Tambahkan salah pada kesalahan mereka, dan kiranya mereka tidak datang kepada kebenaran-Mu. 28Kiranya mereka dihapuskan dari kitab kehidupan, kiranya mereka tidak dituliskan di antara orang-orang benar. 29Namun, aku ditindas dan sakit; kiranya keselamatan-Mu, ya Allah, melindungiku di tempat yang tinggi! 30Aku akan memuji nama Allah dengan nyanyian, mengagungkan Dia dengan ucapan syukur. 31Ini lebih berkenan bagi Allah daripada sapi jantan, atau sapi jantan dengan tanduk dan kuku belah. 32Orang-orang yang rendah hati akan melihat dan bergembira, hai kamu yang mencari Allah, biarlah hatimu hidup! 33Sebab, TUHAN mendengarkan orang-orang melarat, dan tidak menghina orang-orang tawanan-Nya. 34Biarlah langit dan bumi memuji Dia, lautan dan semua yang bergerak di dalamnya. 35Sebab, Allah akan menyelamatkan Sion, dan membangun kota-kota Yehuda, maka orang-orang akan diam di sana dan memilikinya. 36Keturunan hamba-hamba-Nya akan mewarisinya, dan yang mengasihi nama-Nya akan diam di dalamnya.

1Save me, God, for the waters have come up to my neck! 2I sink in deep mire, where there is no foothold. I have come into deep waters, where the floods overflow me. 3I am weary with my crying. My throat is dry. My eyes fail, looking for my God. 4Those who hate me without a cause are more than the hairs of my head. Those who want to cut me off, being my enemies wrongfully, are mighty. I have to restore what I didn’t take away. 5God, you know my foolishness. My sins aren’t hidden from you. 6Don’t let those who wait for you be shamed through me, Lord Yahweh of Armies. Don’t let those who seek you be brought to dishonor through me, God of Israel. 7Because for your sake, I have borne reproach. Shame has covered my face. 8I have become a stranger to my brothers, an alien to my mother’s children. 9For the zeal of your house consumes me. The reproaches of those who reproach you have fallen on me. 10When I wept and I fasted, that was to my reproach. 11When I made sackcloth my clothing, I became a byword to them. 12Those who sit in the gate talk about me. I am the song of the drunkards. 13But as for me, my prayer is to you, Yahweh, in an acceptable time. God, in the abundance of your loving kindness, answer me in the truth of your salvation. 14Deliver me out of the mire, and don’t let me sink. Let me be delivered from those who hate me, and out of the deep waters. 15Don’t let the flood waters overwhelm me, neither let the deep swallow me up. Don’t let the pit shut its mouth on me. 16Answer me, Yahweh, for your loving kindness is good. According to the multitude of your tender mercies, turn to me. 17Don’t hide your face from your servant, for I am in distress. Answer me speedily! 18Draw near to my soul, and redeem it. Ransom me because of my enemies. 19You know my reproach, my shame, and my dishonor. My adversaries are all before you. 20Reproach has broken my heart, and I am full of heaviness. I looked for some to take pity, but there was none; for comforters, but I found none. 21They also gave me gall for my food. In my thirst, they gave me vinegar to drink. 22Let their table before them become a snare. May it become a retribution and a trap. 23Let their eyes be darkened, so that they can’t see. Let their backs be continually bent. 24Pour out your indignation on them. Let the fierceness of your anger overtake them. 25Let their habitation be desolate. Let no one dwell in their tents. 26For they persecute him whom you have wounded. They tell of the sorrow of those whom you have hurt. 27Charge them with crime upon crime. Don’t let them come into your righteousness. 28Let them be blotted out of the book of life, and not be written with the righteous. 29But I am in pain and distress. Let your salvation, God, protect me. 30I will praise the name of God with a song, and will magnify him with thanksgiving. 31It will please Yahweh better than an ox, or a bull that has horns and hoofs. 32The humble have seen it, and are glad. You who seek after God, let your heart live. 33For Yahweh hears the needy, and doesn’t despise his captive people. 34Let heaven and earth praise him; the seas, and everything that moves therein! 35For God will save Zion, and build the cities of Judah. They shall settle there, and own it. 36The children also of his servants shall inherit it. Those who love his name shall dwell therein.

1Een psalm van David, voor den opperzangmeester, op Schoschannim. 2Verlos mij, o God! want de wateren zijn gekomen tot aan de ziel. 3Ik ben gezonken in grondeloze modder, waar men niet kan staan; ik ben gekomen in de diepten der wateren, en de vloed overstroomt mij. 4Ik ben vermoeid van mijn roepen, mijn keel is ontstoken, mijn ogen zijn bezweken, daar ik ben hopende op mijn God. 5Die mij zonder oorzaak haten, zijn meer dan de haren mijns hoofds; die mij zoeken te vernielen, die mij om valse oorzaken vijand zijn, zijn machtig geworden; wat ik niet geroofd heb, moet ik alsdan wedergeven. 6O God! Gij weet van mijn dwaasheid, en mijn schulden zijn voor U niet verborgen. 7Laat hen door mij niet beschaamd worden, die U verwachten, o Heere, HEERE der heirscharen, laat hen door mij niet te schande worden, die U zoeken, o God Israels! 8Want om Uwentwil draag ik versmaadheid; schande heeft mijn aangezicht bedekt. 9Ik ben mijn broederen vreemd geworden, en onbekend aan mijner moeders kinderen. 10Want de ijver van Uw huis heeft mij verteerd; en de smaadheden dergenen, die U smaden, zijn op mij gevallen. 11En ik heb geweend in het vasten mijner ziel; maar het is mij geworden tot allerlei smaad. 12En ik heb een zak tot mijn kleed aangedaan; maar ik ben hun tot een spreekwoord geworden. 13Die in de poort zitten, klappen van mij; en ik ben een snarenspel dergenen, die sterken drank drinken. 14Maar mij aangaande, mijn gebed is tot U, o HEERE; er is een tijd des welbehagens, o God! door de grootheid Uwer goedertierenheid; verhoor mij door de getrouwheid Uws heils. 15Ruk mij uit het slijk, en laat mij niet verzinken; laat mij gered worden van mijn haters, en uit de diepten der wateren. 16Laat de watervloed mij niet overstromen, en laat de diepte mij niet verslinden; en laat den put zijn mond over mij niet toesluiten. 17Verhoor mij, o HEERE, want Uw goedertierenheid is goed; zie mij aan naar de grootheid Uwer barmhartigheden. 18En verberg Uw aangezicht niet van Uw knecht, want mij is bange; haast U, verhoor mij. 19Nader tot mijn ziel, bevrijd ze; verlos mij om mijner vijanden wil. 20Gij weet mijn versmaadheid, en mijn schaamte, en mijn schande; al mijn benauwers zijn voor U. 21De versmaadheid heeft mijn hart gebroken, en ik ben zeer zwak; en ik heb gewacht naar medelijden, maar er is geen; en naar vertroosters, maar heb ze niet gevonden. 22Ja, zij hebben mij gal tot mijn spijs gegeven; en in mijn dorst hebben zij mij edik te drinken gegeven. 23Hun tafel worde voor hun aangezicht tot een strik, en tot volle vergelding tot een valstrik. 24Laat hun ogen duister worden, dat zij niet zien; en doe hun lenden gedurig waggelen. 25Stort over hen Uw gramschap uit; en de hittigheid Uws toorns grijpe hen aan. 26Hun paleis zij verwoest; in hun tenten zij geen inwoner. 27Want zij vervolgen, dien Gij geslagen hebt; en maken een praat van de smart Uwer verwonden. 28Doe misdaad tot hun misdaad, en laat hen niet komen tot Uw gerechtigheid. 29Laat hen uitgedelgd worden uit het boek des levens, en met de rechtvaardigen niet aangeschreven worden. 30Doch ik ben ellendig en in smart; Uw heil, o God! zette mij in een hoog vertrek. 31Ik zal Gods Naam prijzen met gezang, en Hem met dankzegging grootmaken. 32En het zal den HEERE aangenamer zijn dan een os, of een gehoornde var, die de klauwen verdeelt. 33De zachtmoedigen, dit gezien hebbende, zullen zich verblijden; en gij, die God zoekt, ulieder hart zal leven. 34Want de HEERE hoort de nooddruftigen, en Hij veracht Zijn gevangenen niet. 35Dat Hem prijzen de hemel en de aarde, de zeeen, en al wat daarin wriemelt. 36Want God zal Sion verlossen, en de steden van Juda bouwen; en aldaar zullen zij wonen, en haar erfelijk bezitten; En het zaad Zijner knechten zal haar beerven; en de liefhebbers Zijns Naams zullen daarin wonen.