Mazmur 22

1Kepada pemimpin pujian: Dengan lagu “Rusa pada waktu fajar.” Nyanyian Daud. Allahku, Allahku, mengapa Engkau meninggalkan aku? Keselamatanku jauh dariku, adalah kata-kata raunganku. 2Ya Allahku, aku memanggil pada siang hari, tetapi Engkau tidak menjawab. Dan, pada malam hari, tetapi aku tidak juga tenang. 3Namun, Engkau itu kudus; duduk di atas puji-pujian orang Israel. 4Di dalam Engkau, nenek moyang kami percaya. Mereka percaya dan Kauselamatkan mereka. 5Kepada Engkau, mereka berseru-seru, dan diselamatkan. Di dalam Engkau mereka percaya, dan tidak dipermalukan. 6Namun, aku ini ulat, bukan manusia. Orang-orang menghina dan membenciku. 7Semua yang melihatku mengejekku; Mereka membuka bibir, menggelengkan-gelengkan kepalanya. 8“Gulirkan dirimu kepada TUHAN, biarlah Dia melepaskannya. Biarlah Dia menyelamatkannya karena Dia berkenan kepadanya.” 9Akan tetapi, Engkau yang menarik aku keluar dari kandungan. Engkau membuat aku percaya pada buah dada ibuku. 10Aku terlempar dari kandungan; Engkau adalah Allahku sejak dalam kandungan ibuku. 11Jangan menjauh dariku karena kesesakan sudah dekat, tetapi tidak ada yang menolong. 12Banyak lembu jantan mengelilingi aku; yang kuat dari Basan mengepung aku. 13Mereka membuka lebar mulutnya kepadaku seperti singa yang mengaum-aum dan menerkam. 14Aku tercurah seperti air, semua tulangku lepas dari sendinya. Hatiku seperti lilin, meleleh di antara bagian dalam tubuhku. 15Kekuatanku menjadi kering seperti pecahan periuk; Lidahku melekat pada langit-langit mulutku. Engkau meletakkan aku di dalam debu kematian. 16Sebab, anjing-anjing mengepung aku. Gerombolan penjahat mengelilingi aku; mereka menusuk tangan dan kakiku. 17Aku bisa menghitung seluruh tulangku; Mereka mengamati-amati dan melihat. 18Mereka membagi-bagikan pakaianku di antara mereka, dan membuang undi atas jubahku. 19Namun, Engkau, ya TUHAN, jangan menjauh! ya Kekuatanku, segera tolong aku. 20Selamatkan jiwaku dari pedang, dari cengkeraman anjing-anjing. 21Selamatkan aku dari mulut singa, dari tanduk banteng liar; Engkau telah menjawab aku. 22Aku akan menceritakan nama-Mu kepada saudara-saudaraku; di tengah-tengah perkumpulan, aku akan memuji Engkau. 23Kamu yang takut akan TUHAN, pujilah Dia! Kamu semua keturunan Yakub, muliakan Dia! Kamu semua keturunan Israel, takutlah akan Dia! 24Sebab, Dia tidak memandang rendah atau membenci penderitaan orang yang tertindas. Dia tidak menyembunyikan wajah-Nya dari orang itu, dan telah mendengar seruan mereka. 25Dari Engkau, datang pujianku di dalam kumpulan yang besar; aku akan membayar nazarku di hadapan mereka yang takut akan Dia. 26Orang-orang tertindas akan makan, dan dipuaskan. Mereka yang mencari Dia akan memuji-muji TUHAN. Kiranya hatimu akan hidup untuk selamanya! 27Semua ujung bumi akan ingat, dan berbalik kepada TUHAN. Dan, semua kaum bangsa-bangsa, akan sujud menyembah di hadapan-Nya. 28Sebab, TUHAN adalah Raja, dan Dia memerintah atas bangsa-bangsa. 29Semua orang gemuk di atas bumi akan makan dan menyembah. Semua orang yang turun ke dalam debu akan berlutut di hadapan-Nya; mereka yang tidak dapat menyambung hidup jiwanya. 30Satu keturunan akan melayani Dia, mereka akan menceritakan tentang TUHAN kepada generasi yang akan datang. 31Mereka akan datang dan memberitahukan kebenaran-Nya kepada bangsa yang akan dilahirkan, bahwa Dia telah bertindak.

1My God, my God, why have you forsaken me? Why are you so far from helping me, and from the words of my groaning? 2My God, I cry in the daytime, but you don’t answer; in the night season, and am not silent. 3But you are holy, you who inhabit the praises of Israel. 4Our fathers trusted in you. They trusted, and you delivered them. 5They cried to you, and were delivered. They trusted in you, and were not disappointed. 6But I am a worm, and no man; a reproach of men, and despised by the people. 7All those who see me mock me. They insult me with their lips. They shake their heads, saying, 8“He trusts in Yahweh; let him deliver him. Let him rescue him, since he delights in him.” 9But you brought me out of the womb. You made me trust at my mother’s breasts. 10I was thrown on you from my mother’s womb. You are my God since my mother bore me. 11Don’t be far from me, for trouble is near. For there is no one to help. 12Many bulls have surrounded me. Strong bulls of Bashan have encircled me. 13They open their mouths wide against me, lions tearing prey and roaring. 14I am poured out like water. All my bones are out of joint. My heart is like wax; it is melted within me. 15My strength is dried up like a potsherd. My tongue sticks to the roof of my mouth. You have brought me into the dust of death. 16For dogs have surrounded me. A company of evildoers have enclosed me. They have pierced my hands and feet. 17I can count all of my bones. They look and stare at me. 18They divide my garments among them. They cast lots for my clothing. 19But don’t be far off, Yahweh. You are my help: hurry to help me. 20Deliver my soul from the sword, my precious life from the power of the dog. 21Save me from the lion’s mouth! Yes, from the horns of the wild oxen, you have answered me. 22I will declare your name to my brothers. In the midst of the assembly, I will praise you. 23You who fear Yahweh, praise him! All you descendants of Jacob, glorify him! Stand in awe of him, all you descendants of Israel! 24For he has not despised nor abhorred the affliction of the afflicted, Neither has he hidden his face from him; but when he cried to him, he heard. 25Of you comes my praise in the great assembly. I will pay my vows before those who fear him. 26The humble shall eat and be satisfied. They shall praise Yahweh who seek after him. Let your hearts live forever. 27All the ends of the earth shall remember and turn to Yahweh. All the relatives of the nations shall worship before you. 28For the kingdom is Yahweh’s. He is the ruler over the nations. 29All the rich ones of the earth shall eat and worship. All those who go down to the dust shall bow before him, even he who can’t keep his soul alive. 30Posterity shall serve him. Future generations shall be told about the Lord. 31They shall come and shall declare his righteousness to a people that shall be born, for he has done it.

1Een psalm van David, voor den opperzangmeester, op Aijeleth hasschachar. 2Mijn God, mijn God! waarom hebt Gij mij verlaten, verre zijnde van mijn verlossing, van de woorden mijns brullens? 3Mijn God! Ik roep des daags, maar Gij antwoordt niet; en des nachts, en ik heb geen stilte. 4Doch Gij zijt heilig, wonende onder de lofzangen Israels. 5Op U hebben onze vaders vertrouwd; zij hebben vertrouwd, en Gij hebt hen uitgeholpen. 6Tot U hebben zij geroepen, en zijn uitgered; op U hebben zij vertrouwd, en zijn niet beschaamd geworden. 7Maar ik ben een worm en geen man, een smaad van mensen, en veracht van het volk. 8Allen, die mij zien, bespotten mij; zij steken de lip uit, zij schudden het hoofd, zeggende: 9Hij heeft het op den HEERE gewenteld, dat Hij hem nu uithelpe, dat Hij hem redde, dewijl Hij lust aan hem heeft! 10Gij zijt het immers, Die mij uit den buik hebt uitgetogen; Die mij hebt doen vertrouwen, zijnde aan mijner moeders borsten. 11Op U ben ik geworpen van de baarmoeder af; van den buik mijner moeder aan zijt Gij mijn God. 12Zo wees niet verre van mij, want benauwdheid is nabij; want er is geen helper. 13Vele varren hebben mij omsingeld, sterke stieren van Basan hebben mij omringd. 14Zij hebben hun mond tegen mij opgesperd, als een verscheurende en brullende leeuw. 15Ik ben uitgestort als water, en al mijn beenderen hebben zich vaneen gescheiden; mijn hart is als was, het is gesmolten in het midden mijns ingewands. 16Mijn kracht is verdroogd als een potscherf, en mijn tong kleeft aan mijn gehemelte; en Gij legt mij in het stof des doods. 17Want honden hebben mij omsingeld; een vergadering van boosdoeners heeft mij omgeven; zij hebben mijn handen en mijn voeten doorgraven. 18Al mijn beenderen zou ik kunnen tellen; zij schouwen het aan, zij zien op mij. 19Zij delen mijn klederen onder zich, en werpen het lot over mijn gewaad. 20Maar Gij, HEERE! wees niet verre; mijn Sterkte! haast U tot mijn hulp. 21Red mijn ziel van het zwaard, mijn eenzame van het geweld des honds. 22Verlos mij uit des leeuwen muil; en verhoor mij van de hoornen der eenhoornen. 23Zo zal ik Uw Naam mijn broederen vertellen; in het midden der gemeente zal ik U prijzen. 24Gij, die den HEERE vreest! prijst Hem; al gij zaad van Jakob! vereert Hem; en ontziet u voor Hem, al gij zaad van Israel! 25Want Hij heeft niet veracht, noch verfoeid de verdrukking des verdrukten, noch Zijn aangezicht voor hem verborgen; maar Hij heeft gehoord, als die tot Hem riep. 26Van U zal mijn lof zijn in een grote gemeente; ik zal mijn geloften betalen in tegenwoordigheid dergenen, die Hem vrezen. 27De zachtmoedigen zullen eten en verzadigd worden; zij zullen den HEERE prijzen, die Hem zoeken; ulieder hart zal in eeuwigheid leven. 28Alle einden der aarde zullen het gedenken, en zich tot den HEERE bekeren; en alle geslachten der heidenen zullen voor Uw aangezicht aanbidden. 29Want het koninkrijk is des HEEREN, en Hij heerst onder de heidenen. 30Alle vetten op aarde zullen eten, en aanbidden; allen, die in het stof nederdalen, zullen voor Zijn aangezicht nederbukken; en die zijn ziel bij het leven niet kan houden. 31Het zaad zal Hem dienen; het zal den HEERE aangeschreven worden tot in geslachten. Zij zullen aankomen, en Zijn gerechtigheid verkondigen den volke, dat geboren wordt, omdat Hij het gedaan heeft.