Mazmur 109

1Kepada pemimpin pujian. Mazmur Daud. Jangan diam, ya Allah, pujianku. 2Sebab, mulut orang fasik dan mulut penipu menganga terhadap aku, mereka telah berbicara terhadapku dengan lidah dusta. 3Mereka mengelilingi aku dengan ucapan-ucapan kebencian, dan menyerang aku tanpa alasan. 4Sebagai balasan atas kasihku, mereka menuduhku, tetapi aku tetap dalam doa. 5Mereka membalas kejahatan untuk kebaikanku, dan kebencian untuk kasihku. 6Tentukan satu orang fasik melawan dia, dan biarkan seorang pendakwa berdiri di sebelah kanannya. 7Ketika dia dihakimi, biarlah dia keluar sebagai terdakwa, dan biarlah doanya diperhitungkan sebagai dosa. 8Biarlah hari-harinya menjadi singkat, kiranya orang lain mengambil jabatannya. 9Biarlah anak-anaknya menjadi yatim, dan istrinya pun menjadi janda. 10Biarlah anak-anaknya keluyuran dan mengemis, sambil mencari dari reruntuhan. 11Biarlah penagih utang menaruh perangkap pada semua miliknya, biarlah orang-orang asing menjarah hasil kerja kerasnya. 12Biarlah tidak ada seorang pun yang mengulurkan kasih kepadanya, atau ada orang yang mengasihani anak-anak yatimnya. 13Biarlah penerusnya ditumpas; nama mereka dihapuskan dari generasi berikutnya. 14Biarlah kesalahan nenek moyangnya diingat di hadapan TUHAN, dan jangan biarkan dosa ibunya dihapuskan. 15Biarlah mereka terus-menerus di hadapan TUHAN, supaya Dia melenyapkan ingatan akan mereka dari bumi. 16Sebab, dia tidak ingat untuk menunjukkan kebaikan, tetapi mengejar orang sengsara, orang melarat, dan orang yang hancur hati, sampai membunuhnya. 17Dia mencintai kutuk, biarlah itu menimpa atasnya; dia tidak menyukai berkat sehingga itu menjauh. 18dia mengenakan kutuk sebagai pakaiannya, sehingga itu meresap ke dalam tubuhnya, seperti air dan seperti minyak ke dalam tulang-tulangnya. 19Biarlah itu menjadi pakaian yang menyelubunginya, sebagai ikat pinggang yang selalu dikenakannya. 20Biarlah ini menjadi balasan bagi para pendakwaku dari TUHAN, dan bagi mereka yang berbicara jahat terhadap jiwaku. 21Namun, Engkau, ya ALLAH, Tuhanku, bertindaklah bersamaku demi nama-Mu; karena kasih setia-Mu itu baik, lepaskanlah aku. 22Sebab, aku ini miskin dan melarat, dan hatiku terluka dalam diriku. 23Aku lenyap seperti bayangan yang memanjang, aku dikebaskan seperti belalang. 24Lututku terhuyung karena puasa, dan badanku menjadi kurus, tanpa lemak. 25Aku menjadi celaan bagi mereka, ketika mereka melihatku, mereka menggeleng-gelengkan kepalanya. 26Tolong aku, ya TUHAN, Allahku, selamatkan aku menurut kasih setia-Mu. 27Biarlah mereka tahu bahwa ini adalah tangan-Mu; Engkau, ya TUHAN, telah melakukannya. 28Biarlah mereka mengutuk, tetapi Engkau akan memberkati; ketika mereka bangkit, mereka akan dipermalukan, tetapi hamba-Mu akan bersukacita. 29Biarlah para pendakwaku berpakaikan kehinaan, dan berselubung malu seperti jubah. 30Dengan mulutku, aku akan sangat bersyukur kepada TUHAN, aku hendak memuji Dia di tengah-tengah banyak orang. 31Sebab, Dia berdiri di sebelah kanan orang melarat, untuk menyelamatkannya, dari orang-orang yang menghukum jiwanya.

1God of my praise, don’t remain silent, 2for they have opened the mouth of the wicked and the mouth of deceit against me. They have spoken to me with a lying tongue. 3They have also surrounded me with words of hatred, and fought against me without a cause. 4In return for my love, they are my adversaries; but I am in prayer. 5They have rewarded me evil for good, and hatred for my love. 6Set a wicked man over him. Let an adversary stand at his right hand. 7When he is judged, let him come out guilty. Let his prayer be turned into sin. 8Let his days be few. Let another take his office. 9Let his children be fatherless, and his wife a widow. 10Let his children be wandering beggars. Let them be sought from their ruins. 11Let the creditor seize all that he has. Let strangers plunder the fruit of his labor. 12Let there be no one to extend kindness to him, neither let there be anyone to have pity on his fatherless children. 13Let his posterity be cut off. In the generation following let their name be blotted out. 14Let the iniquity of his fathers be remembered by Yahweh. Don’t let the sin of his mother be blotted out. 15Let them be before Yahweh continually, that he may cut off their memory from the earth; 16because he didn’t remember to show kindness, but persecuted the poor and needy man, the broken in heart, to kill them. 17Yes, he loved cursing, and it came to him. He didn’t delight in blessing, and it was far from him. 18He clothed himself also with cursing as with his garment. It came into his inward parts like water, like oil into his bones. 19Let it be to him as the clothing with which he covers himself, for the belt that is always around him. 20This is the reward of my adversaries from Yahweh, of those who speak evil against my soul. 21But deal with me, Yahweh the Lord, for your name’s sake, because your loving kindness is good, deliver me; 22for I am poor and needy. My heart is wounded within me. 23I fade away like an evening shadow. I am shaken off like a locust. 24My knees are weak through fasting. My body is thin and lacks fat. 25I have also become a reproach to them. When they see me, they shake their head. 26Help me, Yahweh, my God. Save me according to your loving kindness; 27that they may know that this is your hand; that you, Yahweh, have done it. 28They may curse, but you bless. When they arise, they will be shamed, but your servant shall rejoice. 29Let my adversaries be clothed with dishonor. Let them cover themselves with their own shame as with a robe. 30I will give great thanks to Yahweh with my mouth. Yes, I will praise him among the multitude. 31For he will stand at the right hand of the needy, to save him from those who judge his soul.

1Een psalm van David, voor den opperzangmeester. O God mijns lofs! zwijg niet. 2Want de mond des goddelozen en de mond des bedrogs zijn tegen mij opengedaan; zij hebben met mij gesproken met een valse tong. 3En met hatelijke woorden hebben zij mij omsingeld; ja, zij hebben mij bestreden zonder oorzaak. 4Voor mijn liefde, staan zij mij tegen; maar ik was steeds in het gebed. 5En zij hebben mij kwaad voor goed opgelegd, en haat voor mijn liefde. 6Stel een goddeloze over hem, en de satan sta aan zijn rechterhand. 7Als hij gericht wordt, zo ga hij schuldig uit, en zijn gebed zij tot zonde. 8Dat zijn dagen weinig zijn; een ander neme zijn ambt; 9Dat zijn kinderen wezen worden, en zijn vrouw weduwe. 10En dat zijn kinderen hier en daar omzwerven, en bedelen, en de nooddruft uit hun verwoeste plaatsen zoeken. 11Dat de schuldeiser aansla al wat hij heeft, en dat de vreemden zijn arbeid roven. 12Dat hij niemand hebbe, die weldadigheid over hem uitstrekke, en dat er niemand zij, die zijn wezen genadig zij. 13Dat zijn nakomelingen uitgeroeid worden; hun naam worde uitgedelgd in het andere geslacht. 14De ongerechtigheid zijner vaderen worde gedacht bij den HEERE, en de zonde zijner moeder worde niet uitgedelgd. 15Dat zij gedurig voor den HEERE zijn; en Hij roeie hun gedachtenis uit van de aarde. 16Omdat hij niet gedacht heeft weldadigheid te doen, maar heeft den ellendigen en den nooddruftigen man vervolgd, en den verslagene van hart, om hem te doden. 17Dewijl hij den vloek heeft liefgehad, dat die hem overkome, en geen lust gehad heeft tot den zegen, zo zij die verre van hem. 18En hij zij bekleed met den vloek, als met zijn kleed, en dat die ga tot in het binnenste van hem als het water, en als de olie in zijn beenderen. 19Die zij hem als een kleed, waarmede hij zich bedekt, en tot een gordel, waarmede hij zich steeds omgordt. 20Dit zij het werkloon mijner tegenstanders van den HEERE, en dergenen, die kwaad spreken tegen mijn ziel. 21Maar Gij, o HEERE Heere! maak het met mij om Uws Naams wil; dewijl Uw goedertierenheid goed is, verlos mij. 22Want ik ben ellendig en nooddruftig, en mijn hart is in het binnenste van mij doorwond. 23Ik ga heen gelijk een schaduw, wanneer zij zich neigt; ik worde omgedreven als een sprinkhaan. 24Mijn knieen struikelen van vasten, en mijn vlees is vermagerd, zodat er geen vet aan is. 25Nog ben ik hun een smaad; als zij mij zien, zo schudden zij hun hoofd. 26Help mij, HEERE, mijn God! verlos mij naar Uw goedertierenheid. 27Opdat zij weten, dat dit Uw hand is, dat Gij het, HEERE! gedaan hebt. 28Laat hen vloeken, maar zegen Gij; laat hen zich opmaken, maar dat zij beschaamd worden; doch dat zich Uw knecht verblijde. 29Laat mijn tegenstanders met schande bekleed worden, en dat zij met hun beschaamdheid zich bedekken, als met een mantel. 30Ik zal den HEERE met mijn mond zeer loven, en in het midden van velen zal ik Hem prijzen. 31Want Hij zal den nooddruftige ter rechterhand staan, om hem te verlossen van degenen, die zijn ziel veroordelen.