Mazmur 142

1Nyanyian pengajaran Daud ketika dia berada di dalam gua. Sebuah Doa. Suaraku kepada TUHAN, aku berseru, suaraku kepada TUHAN, kasihanilah. 2Aku mencurahkan keluhanku di hadapan-Nya, aku memberitahukan kesusahanku di hadapan-Nya. 3Ketika rohku undur dariku, Engkau tahu jalanku. Di jalan yang aku tempuh, mereka telah menyembunyikan jebakan bagiku. 4Lihatlah ke kanan dan pandanglah, tak seorang pun yang mengenalku. Lenyaplah tempat pelarian bagiku, tidak ada yang memedulikan hidupku. 5Aku berseru kepada-Mu, ya TUHAN, aku berkata, “Engkau adalah perlindunganku, bagianku di negeri orang-orang hidup.” 6Dengarkanlah tangisanku, karena aku sangat lemah. Lepaskan aku dari para pengejarku, karena mereka terlalu kuat bagiku. 7Keluarkan aku dari penjara, supaya aku dapat bersyukur kepada nama-Mu. Orang-orang benar akan mengelilingiku, karena Engkau akan membalaskannya.

1I cry with my voice to Yahweh. With my voice, I ask Yahweh for mercy. 2I pour out my complaint before him. I tell him my troubles. 3When my spirit was overwhelmed within me, you knew my route. On the path in which I walk, they have hidden a snare for me. 4Look on my right, and see; for there is no one who is concerned for me. Refuge has fled from me. No one cares for my soul. 5I cried to you, Yahweh. I said, “You are my refuge, my portion in the land of the living.” 6Listen to my cry, for I am in desperate need. deliver me from my persecutors, For they are stronger than me. 7Bring my soul out of prison, that I may give thanks to your name. The righteous will surround me, for you will be good to me.

1Een onderwijzing van David, een gebed, als hij in de spelonk was. 2Ik riep met mijn stem tot den HEERE; ik smeekte tot den HEERE met mijn stem. 3Ik stortte mijn klacht uit voor Zijn aangezicht; ik gaf te kennen voor Zijn aangezicht mijn benauwdheid. 4Als mijn geest in mij overstelpt was, zo hebt Gij mijn pad gekend. Zij hebben mij een strik verborgen op den weg, dien ik gaan zou. 5Ik zag uit ter rechterhand, en ziet, zo was er niemand, die mij kende, er was geen ontvlieden voor mij; niemand zorgde voor mijn ziel. 6Tot U riep ik, o HEERE! ik zeide: Gij zijt mijn Toevlucht, mijn Deel in het land der levenden. 7Let op mijn geschrei, want ik ben zeer uitgeteerd; red mij van mijn vervolgers, want zij zijn machtiger dan ik. Voer mijn ziel uit de gevangenis, om Uw Naam te loven; de rechtvaardigen zullen mij omringen, wanneer Gij wel bij mij zult gedaan hebben.