耶利米书 4

1耶和华说：以色列啊，你若回来归向我，若从我眼前除掉你可憎的偶像，你就不被迁移。 2你必凭诚实、公平、公义，指着永生的耶和华起誓；列国必因耶和华称自己为有福，也必因他夸耀。 3耶和华对犹大和耶路撒冷人如此说：要开垦你们的荒地，不要撒种在荆棘中。 4犹大人和耶路撒冷的居民哪，你们当自行割礼，归耶和华，将心里的污秽除掉；恐怕我的忿怒因你们的恶行发作，如火着起，甚至无人能以熄灭！ 5你们当传扬在犹大，宣告在耶路撒冷说：你们当在国中吹角，高声呼叫说：你们当聚集！我们好进入坚固城！ 6应当向锡安竖立大旗。要逃避，不要迟延，因我必使灾祸与大毁灭从北方来到。 7有狮子从密林中上来，是毁坏列国的。它已经动身出离本处，要使你的地荒凉，使你的城邑变为荒场无人居住。 8因此，你们当腰束麻布，大声哀号，因为耶和华的烈怒没有向我们转消。 9耶和华说：「到那时，君王和首领的心都要消灭；祭司都要惊奇，先知都要诧异。」 10我说：「哀哉！主耶和华啊，你真是大大地欺哄这百姓和耶路撒冷，说：『你们必得平安』。其实刀剑害及性命了。」 11那时，必有话对这百姓和耶路撒冷说：「有一阵热风从旷野净光的高处向我的众民（原文是民女）刮来，不是为簸扬，也不是为扬净。 12必有一阵更大的风从这些地方为我刮来；现在我又必发出判语，攻击他们。」 13看哪，仇敌必如云上来；他的战车如旋风，他的马匹比鹰更快。我们有祸了！我们败落了！ 14耶路撒冷啊，你当洗去心中的恶，使你可以得救。恶念存在你心里要到几时呢？ 15有声音从但传扬，从以法莲山报祸患。 16你们当传给列国，报告攻击耶路撒冷的事说：有探望的人从远方来到，向犹大的城邑大声呐喊。 17他们周围攻击耶路撒冷，好像看守田园的，因为她背叛了我。这是耶和华说的。 18你的行动，你的作为，招惹这事；这是你罪恶的结果，实在是苦，是害及你心了！ 19我的肺腑啊，我的肺腑啊，我心疼痛！我心在我里面烦躁不安。我不能静默不言，因为我已经听见角声和打仗的喊声。 20毁坏的信息连络不绝，因为全地荒废。我的帐棚忽然毁坏；我的幔子顷刻破裂。 21我看见大旗，听见角声，要到几时呢？ 22耶和华说：我的百姓愚顽，不认识我；他们是愚昧无知的儿女，有智慧行恶，没有知识行善。 23先知说：我观看地，不料，地是空虚混沌；我观看天，天也无光。 24我观看大山，不料，尽都震动，小山也都摇来摇去。 25我观看，不料，无人；空中的飞鸟也都躲避。 26我观看，不料，肥田变为荒地；一切城邑在耶和华面前，因他的烈怒都被拆毁。 27耶和华如此说：全地必然荒凉，我却不毁灭净尽。 28因此，地要悲哀，在上的天也必黑暗；因为我言已出，我意已定，必不后悔，也不转意不做。 29各城的人因马兵和弓箭手的响声就都逃跑，进入密林，爬上磐石；各城被撇下，无人住在其中。 30你凄凉的时候要怎样行呢？你虽穿上朱红衣服，佩戴黄金装饰，用颜料修饰眼目，这样标致是枉然的！恋爱你的藐视你，并且寻索你的性命。 31我听见有声音，彷佛妇人产难的声音，好像生头胎疼痛的声音，是锡安女子（就是指民的意思）的声音；她喘着气、挓挲手，说：我有祸了！在杀人的跟前，我的心发昏了。

1“If you will return, Israel,” says Yahweh, “if you will return to me, and if you will put away your abominations out of my sight; then you shall not be removed; 2and you shall swear, ‘As Yahweh lives,’ in truth, in justice, and in righteousness. The nations shall bless themselves in him, and in him shall they glory.” 3For thus says Yahweh to the men of Judah and to Jerusalem, “Break up your fallow ground, and don’t sow among thorns. 4Circumcise yourselves to Yahweh, and take away the foreskins of your heart, you men of Judah and inhabitants of Jerusalem; lest my wrath go out like fire, and burn so that no one can quench it, because of the evil of your doings. 5Declare in Judah, and publish in Jerusalem; and say, ‘Blow the trumpet in the land!’ Cry aloud and say, ‘Assemble yourselves! Let us go into the fortified cities!’ 6Set up a standard toward Zion. Flee for safety! Don’t wait; for I will bring evil from the north, and a great destruction.” 7A lion has gone up from his thicket, and a destroyer of nations; he is on his way, he has gone out from his place, to make your land desolate, that your cities be laid waste, without inhabitant. 8For this clothe yourself with sackcloth, lament and wail; for the fierce anger of Yahweh hasn’t turned back from us. 9“It shall happen at that day,” says Yahweh, “that the heart of the king shall perish, and the heart of the princes; and the priests shall be astonished, and the prophets shall wonder.” 10Then I said, “Ah, Lord Yahweh! Surely you have greatly deceived this people and Jerusalem, saying, ‘You shall have peace;’ whereas the sword reaches to the heart.” 11At that time shall it be said to this people and to Jerusalem, “A hot wind from the bare heights in the wilderness toward the daughter of my people, not to winnow, nor to cleanse; 12a full wind from these shall come for me. Now I will also utter judgments against them.” 13Behold, he shall come up as clouds, and his chariots shall be as the whirlwind: his horses are swifter than eagles. Woe to us! For we are ruined. 14Jerusalem, wash your heart from wickedness, that you may be saved. How long shall your evil thoughts lodge within you? 15For a voice declares from Dan, and publishes evil from the hills of Ephraim: 16“Tell the nations; behold, publish against Jerusalem, ‘Watchers come from a far country, and raise their voice against the cities of Judah. 17As keepers of a field, they are against her all around, because she has been rebellious against me,’” says Yahweh. 18“Your way and your doings have brought these things to you. This is your wickedness; for it is bitter, for it reaches to your heart.” 19My anguish, my anguish! I am pained at my very heart; my heart is disquieted in me; I can’t hold my peace; because you have heard, O my soul, the sound of the trumpet, the alarm of war. 20Destruction on destruction is cried; for the whole land is laid waste: suddenly are my tents destroyed, and my curtains in a moment. 21How long shall I see the standard, and hear the sound of the trumpet? 22“For my people are foolish, they don’t know me. They are foolish children, and they have no understanding. They are skillful in doing evil, but to do good they have no knowledge.” 23I saw the earth, and, behold, it was waste and void; and the heavens, and they had no light. 24I saw the mountains, and behold, they trembled, and all the hills moved back and forth. 25I saw, and behold, there was no man, and all the birds of the sky had fled. 26I saw, and behold, the fruitful field was a wilderness, and all its cities were broken down at the presence of Yahweh, before his fierce anger. 27For thus says Yahweh, “The whole land shall be a desolation; yet will I not make a full end. 28For this the earth will mourn, and the heavens above be black; because I have spoken it, I have purposed it, and I have not repented, neither will I turn back from it.” 29Every city flees for the noise of the horsemen and archers; they go into the thickets, and climb up on the rocks: every city is forsaken, and not a man dwells therein. 30You, when you are made desolate, what will you do? Though you clothe yourself with scarlet, though you deck you with ornaments of gold, though you enlarge your eyes with paint, in vain do you make yourself beautiful; your lovers despise you, they seek your life. 31For I have heard a voice as of a woman in travail, the anguish as of her who gives birth to her first child, the voice of the daughter of Zion, who gasps for breath, who spreads her hands, saying, “Woe is me now! For my soul faints before the murderers.”

1Zo gij u bekeren zult, Israel! spreekt de HEERE, bekeer u tot Mij; en zo gij uw verfoeiselen van Mijn aangezicht zult wegdoen, zo zwerft niet om. 2Maar zweer: Zo waarachtig als de HEERE leeft! in waarheid, in recht en in gerechtigheid; zo zullen zich de heidenen in Hem zegenen, en zich in Hem beroemen. 3Want zo zegt de HEERE tot de mannen van Juda, en tot Jeruzalem: Braakt ulieden een braakland, en zaait niet onder de doornen. 4Besnijdt u den HEERE en doet weg de voorhuiden uwer harten, gij mannen van Juda en inwoners van Jeruzalem! opdat Mijner grimmigheid niet uitvare als een vuur, en brande, dat niemand blussen kunne, vanwege de boosheid uwer handelingen. 5Verkondigt in Juda, en laat het horen te Jeruzalem, en zegt het; ja, blaast de bazuin in het land; roept met volle stem en zegt: Verzamelt ulieden, en laat ons ingaan in de vaste steden! 6Werpt de banier op naar Sion, vlucht met hopen, blijft niet staan! want Ik breng een kwaad aan van het noorden, en een grote breuk. 7De leeuw is opgekomen uit zijn haag, en de verderver der heidenen is opgetrokken, hij is uitgegaan uit zijn plaats, om uw land te stellen in verwoestingen; uw steden zullen verstoord worden, dat er niemand in wone. 8Hierom, gordt zakken aan, bedrijft misbaar en huilt; want de hittigheid van des HEEREN toorn is niet van ons afgekeerd. 9En het zal te dier tijd geschieden, spreekt de HEERE, dat het hart des konings en het hart der vorsten vergaan zal; en de priesters zullen zich ontzetten, en de profeten zich verwonderen. 10Toen zeide ik: Ach, Heere HEERE! waarlijk, Gij hebt dit volk en Jeruzalem grotelijks bedrogen, zeggende: Gijlieden zult vrede hebben; daar het zwaard tot aan de ziel raakt. 11Te dier tijd zal tot dit volk en tot Jeruzalem gezegd worden: Een dorre wind van de hoge plaatsen in de woestijn, van den weg der dochter Mijns volks; niet om te wannen, noch om te zuiveren. 12Er zal Mij een wind komen, die hun te sterk zal zijn. Nu zal Ik ook oordelen tegen hen uitspreken. 13Ziet, hij komt op als wolken, en zijn wagenen zijn als een wervelwind, zijn paarden zijn sneller dan arenden; wee ons, want wij zijn verwoest! 14Was uw hart van boosheid, o Jeruzalem! opdat gij behouden wordt; hoe lang zult gij de gedachten uwer ijdelheid in het binnenste van u laten vernachten? 15Want een stem verkondigt van Dan af, en doet ellende horen van het gebergte van Efraim. 16Vermeldt den volke, ziet, doet het horen tegen Jeruzalem; daar komen hoeders uit verren lande; en zij verheffen hun stem tegen de steden van Juda. 17Als de wachters der velden zijn zij rondom tegen haar; omdat zij tegen Mij wederspannig geweest is, spreekt de HEERE. 18Uw weg en uw handelingen hebben u deze dingen gedaan; dit is uw boosheid, dat het zo bitter is, dat het tot aan uw hart raakt. 19O mijn ingewand, mijn ingewand! ik heb barenswee, o wanden mijns harten! mijn hart maakt getier in mij, ik kan niet zwijgen; want gij, mijn ziel! hoort het geluid der bazuin en het krijgsgeschrei. 20Breuk op breuk wordt er uitgeroepen; want het ganse land is verstoord; haastelijk zijn mijn tenten verstoord, mijn gordijnen in een ogenblik! 21Hoe lang zal ik de banier zien, het geluid der bazuin horen? 22Zekerlijk, Mijn volk is dwaas, Mij kennen zij niet; het zijn zotte kinderen, en zij zijn niet verstandig; wijs zijn zij om kwaad te doen, maar goed te doen weten zij niet. 23Ik zag het land aan, en ziet, het was woest en ledig; ook naar den hemel, en zijn licht was er niet. 24Ik zag de bergen aan, en ziet, zij beefden; en al de heuvelen schudden. 25Ik zag, en ziet, er was geen mens; en alle vogelen des hemels waren weggevlogen. 26Ik zag, en ziet, het vruchtbare land was een woestijn, en al zijn steden waren afgebroken, vanwege den HEERE, vanwege de hittigheid Zijns toorns. 27Want zo zegt de HEERE: Dit ganse land zal een woestijn zijn (doch Ik zal geen voleinding maken); 28Hierom zal de aarde treuren, en de hemel daarboven zwart zijn; omdat Ik het heb gesproken, Ik heb het voorgenomen en het zal Mij niet rouwen, en Ik zal Mij daarvan niet afkeren. 29Van het geroep der ruiteren en boogschutters vluchten al de steden; zij gaan in de wolken, en klimmen op de rotsen; al de steden zijn verlaten, zodat niemand in dezelve woont. 30Wat zult gij dan doen, gij verwoeste? Al kleeddet gij u met scharlaken, al versierdet gij u met gouden sieraad, al schuurdet gij uw ogen met blanketsel, zo zoudt gij u toch tevergeefs oppronken; de boelen versmaden u, zij zullen uw ziel zoeken. 31Want ik hoor een stem als van een vrouw, die in arbeid is, een benauwdheid als van een, die in des eersten kinds nood is, de stem van de dochter Sions; zij hijgt, zij breidt haar handen uit, zeggende: O, wee mij nu, want mijn ziel is moede vanwege de doodslagers!