1耶和华啊，我与你争辩的时候，你显为义；但有一件，我还要与你理论：恶人的道路为何亨通呢？大行诡诈的为何得安逸呢？ 2你栽培了他们，他们也扎了根，长大，而且结果。他们的口是与你相近，心却与你远离。 3耶和华啊，你晓得我，看见我，察验我向你是怎样的心。求你将他们拉出来，好像将宰的羊，叫他们等候杀戮的日子。 4这地悲哀，通国的青草枯干，要到几时呢？因其上居民的恶行，牲畜和飞鸟都灭绝了。他们曾说：他看不见我们的结局。 5耶和华说：你若与步行的人同跑，尚且觉累，怎能与马赛跑呢？你在平安之地，虽然安稳，在约旦河边的丛林要怎样行呢？ 6因为连你弟兄和你父家都用奸诈待你。他们也在你后边大声喊叫，虽向你说好话，你也不要信他们。 7我离了我的殿宇，撇弃我的产业，将我心里所亲爱的交在她仇敌的手中。 8我的产业向我如林中的狮子，她发声攻击我，因此我恨恶她。 9我的产业向我岂如斑点的鸷鸟呢？鸷鸟岂在她四围攻击她呢？你们要去聚集田野的百兽，带来吞吃吧！ 10许多牧人毁坏我的葡萄园，践踏我的分，使我美好的分变为荒凉的旷野。 11他们使地荒凉；地既荒凉，便向我悲哀。全地荒凉，因无人介意。 12灭命的都来到旷野中一切净光的高处；耶和华的刀从地这边直到地那边尽行杀灭。凡有血气的都不得平安。 13他们种的是麦子，收的是荆棘；劳劳苦苦却毫无益处。因耶和华的烈怒，你们必为自己的土产羞愧。 14耶和华如此说：「一切恶邻，就是占据我使百姓以色列所承受产业的，我要将他们拔出本地，又要将犹大家从他们中间拔出来。 15我拔出他们以后，我必转过来怜悯他们，把他们再带回来，各归本业，各归故土。 16他们若殷勤学习我百姓的道，指着我的名起誓说：『我指着永生的耶和华起誓』，正如他们从前教我百姓指着巴力起誓，他们就必建立在我百姓中间。 17他们若是不听，我必拔出那国，拔出而且毁灭。这是耶和华说的。」
1You are righteous, Yahweh, when I contend with you; yet I would reason the cause with you: why does the way of the wicked prosper? why are all they at ease who deal very treacherously? 2You have planted them, yes, they have taken root; they grow, yes, they produce fruit: you are near in their mouth, and far from their heart. 3But you, Yahweh, know me; you see me, and try my heart toward you: pull them out like sheep for the slaughter, and prepare them for the day of slaughter. 4How long shall the land mourn, and the herbs of the whole country wither? for the wickedness of those who dwell therein, the animals are consumed, and the birds; because they said, He shall not see our latter end. 5If you have run with the footmen, and they have wearied you, then how can you contend with horses? and though in a land of peace you are secure, yet how will you do in the pride of the Jordan? 6For even your brothers, and the house of your father, even they have dealt treacherously with you; even they have cried aloud after you: don’t believe them, though they speak beautiful words to you. 7I have forsaken my house, I have cast off my heritage; I have given the dearly beloved of my soul into the hand of her enemies. 8My heritage has become to me as a lion in the forest: she has uttered her voice against me; therefore I have hated her. 9Is my heritage to me as a speckled bird of prey? are the birds of prey against her all around? Go, assemble all the animals of the field, bring them to devour. 10Many shepherds have destroyed my vineyard, they have trodden my portion under foot, they have made my pleasant portion a desolate wilderness. 11They have made it a desolation; it mourns to me, being desolate; the whole land is made desolate, because no man lays it to heart. 12Destroyers have come on all the bare heights in the wilderness; for the sword of Yahweh devours from the one end of the land even to the other end of the land: no flesh has peace. 13They have sown wheat, and have reaped thorns; they have put themselves to pain, and profit nothing: and you shall be ashamed of your fruits, because of the fierce anger of Yahweh. 14Thus says Yahweh against all my evil neighbors, who touch the inheritance which I have caused my people Israel to inherit: behold, I will pluck them up from off their land, and will pluck up the house of Judah from among them. 15It shall happen, after that I have plucked them up, I will return and have compassion on them; and I will bring them again, every man to his heritage, and every man to his land. 16It shall happen, if they will diligently learn the ways of my people, to swear by my name, As Yahweh lives; even as they taught my people to swear by Baal; then shall they be built up in the midst of my people. 17But if they will not hear, then I will pluck up that nation, plucking up and destroying it, says Yahweh.
1Gij zoudt rechtvaardig zijn, o HEERE! wanneer ik tegen U zou twisten; ik zal nochtans van Uw oordelen met U spreken; waarom is der goddelozen weg voorspoedig, waarom hebben zij rust, allen, die trouwelooslijk trouweloosheid bedrijven? 2Gij hebt ze geplant, zij zijn ook ingeworteld, zij gaan voort, ook dragen zij vrucht; Gij zijt wel nabij in hun mond, maar verre van hun nieren. 3Maar Gij, o HEERE! kent mij, Gij ziet mij, en proeft mijn hart, dat het met U is. Ruk ze uit als schapen ter slachting, en heilig ze tot den dag der doding. 4Hoe lang zal het land treuren, en het kruid des gansen velds verdorren? Vanwege de boosheid dergenen, die daarin wonen, vergaan de beesten en het gevogelte; dewijl zij zeggen: Hij ziet ons einde niet. 5Als gij loopt met de voetgangers, zo maken zij u moede; hoe zult gij u dan mengen met de paarden? Zo gij alleenlijk vertrouwt in een land van vrede, hoe zult gij het dan maken in de verheffing van de Jordaan? 6Want ook uw broeders en uws vaders huis, ook diezelve handelen trouwelooslijk tegen u; ook diezelve roepen u met volle stem achterna; geloof hen niet, wanneer zij vriendelijk tot u spreken. 7Ik heb Mijn huis verlaten, Ik heb Mijn erfenis laten varen; Ik heb de beminde Mijner ziel in de hand harer vijanden gegeven. 8Mijn erfenis is Mij geworden als een leeuw in het woud; zij heeft haar stem tegen Mij verheven, daarom heb Ik haar gehaat. 9Mijn erfenis is Mij een gesprenkelde vogel; de vogelen zijn rondom tegen haar; komt aan, verzamelt, al gij gedierte des velds, komt om te eten! 10Veel herders hebben Mijn wijngaard verdorven, zij hebben Mijn akker vertreden; zij hebben Mijn gewensten akker gesteld tot een woeste wildernis. 11Men heeft hem gesteld tot een woestheid, verwoest zijnde treurt hij tot Mij; het ganse land is verwoest, omdat er niemand is, die het ter harte neemt. 12Op alle hoge plaatsen in de woestijn zijn verstoorders gekomen, want het zwaard des HEEREN verteert van het ene einde des lands tot aan het andere einde des lands; er is geen vrede voor enig vlees. 13Zij hebben tarwe gezaaid, maar doornen gemaaid; zij hebben zich gepijnigd, maar niet gevorderd; wordt alzo beschaamd vanwege ulieder inkomsten, vanwege de hittigheid van den toorn des HEEREN. 14Alzo zegt de HEERE: Aangaande al Mijn boze naburen, die Mijn erfenis aanroeren, dewelke Ik Mijn volke Israel erfelijk gegeven heb; ziet, Ik zal hen uit hun land uitrukken, maar het huis van Juda zal Ik uit hunlieder midden uitrukken. 15En het zal geschieden, nadat Ik hen zal uitgerukt hebben, zo zal Ik wederkeren, en Mij hunner ontfermen; en Ik zal hen wederbrengen, een iegelijk tot zijn erfenis, en een iegelijk tot zijn land. 16En het zal geschieden, indien zij de wegen Mijns volks vlijtiglijk zullen leren, zwerende bij Mijn Naam: Zo waarachtig als de HEERE leeft! gelijk als zij Mijn volk geleerd hebben te zweren bij Baal, zo zullen zij in het midden Mijns volks gebouwd worden. 17Maar indien zij niet zullen horen, zo zal Ik diezelve natie ten enenmale uitrukken en verdoen, spreekt de HEERE.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。