Job 27 · Fil

1Job prit de nouveau la parole sous forme sentencieuse et dit : 2Dieu qui me refuse justice est vivant ! Le Tout-Puissant qui remplit mon âme d’amertume est vivant ! 3Aussi longtemps que j’aurai ma respiration, Et que le souffle de Dieu sera dans mes narines, 4Mes lèvres ne prononceront rien d’injuste, Ma langue ne dira rien de faux. 5Loin de moi la pensée de vous donner raison ! Jusqu’à mon dernier soupir je défendrai mon innocence ; 6Je tiens à me justifier, et je ne faiblirai pas ; Mon cœur ne me fait de reproche sur aucun de mes jours. 7Que mon ennemi soit comme le méchant, Et mon adversaire comme l’impie ! 8Quelle espérance reste-t-il à l’impie, Quand Dieu coupe le fil de sa vie, Quand il lui retire son âme ? 9Est-ce que Dieu écoute ses cris, Quand l’angoisse vient l’assaillir ? 10Fait-il du Tout-Puissant ses délices ? Adresse-t-il en tout temps ses prières à Dieu ? 11Je vous enseignerai les voies de Dieu, Je ne vous cacherai pas les desseins du Tout-Puissant. 12Mais vous les connaissez, et vous êtes d’accord ; Pourquoi donc vous laisser aller à de vaines pensées ? 13Voici la part que Dieu réserve au méchant, L’héritage que le Tout-Puissant destine à l’impie. 14S’il a des fils en grand nombre, c’est pour le glaive, Et ses rejetons manquent de pain ; 15Ceux qui échappent sont enterrés par la peste, Et leurs veuves ne les pleurent pas. 16S’il amasse l’argent comme la poussière, S’il entasse les vêtements comme la boue, 17C’est lui qui entasse, mais c’est le juste qui se revêt, C’est l’homme intègre qui a l’argent en partage. 18Sa maison est comme celle que bâtit la teigne, Comme la cabane que fait un gardien. 19Il se couche riche, et il meurt dépouillé ; Il ouvre les yeux, et tout a disparu. 20Les terreurs le surprennent comme des eaux ; Un tourbillon l’enlève au milieu de la nuit. 21Le vent d’orient l’emporte, et il s’en va ; Il l’arrache violemment de sa demeure. 22Dieu lance sans pitié des traits contre lui, Et le méchant voudrait fuir pour les éviter. 23On bat des mains à sa chute, Et on le siffle à son départ.

1En Job ging voort zijn spreuk op te heffen, en zeide: 2Zo waarachtig als God leeft, Die mijn recht weggenomen heeft, en de Almachtige, Die mijner ziel bitterheid heeft aangedaan! 3Zo lang als mijn adem in mij zal zijn, en het geblaas Gods in mijn neus; 4Indien mijn lippen onrecht zullen spreken, en indien mijn tong bedrog zal uitspreken! 5Het zij verre van mij, dat ik ulieden rechtvaardigen zou; totdat ik den geest zal gegeven hebben, zal ik mijn oprechtigheid van mij niet wegdoen. 6Aan mijn gerechtigheid zal ik vasthouden, en zal ze niet laten varen; mijn hart zal die niet versmaden van mijn dagen. 7Mijn vijand zij als de goddeloze, en die zich tegen mij opmaakt, als de verkeerde. 8Want wat is de verwachting des huichelaars, als hij zal gierig geweest zijn, wanneer God zijn ziel zal uittrekken? 9Zal God zijn geroep horen, als benauwdheid over hem komt? 10Zal hij zich verlustigen in den Almachtige? Zal hij God aanroepen te aller tijd? 11Ik zal ulieden leren van de hand Gods; wat bij den Almachtige is, zal ik niet verhelen. 12Ziet, gij zelve allen hebt het gezien; en waarom wordt gij dus door ijdelheid verijdeld? 13Dit is het deel des goddelozen mensen bij God, en de erve der tirannen, die zij van den Almachtige ontvangen zullen. 14Indien zijn kinderen vermenigvuldigen, het is ten zwaarde; en zijn spruiten zullen van brood niet verzadigd worden. 15Zijn overgeblevenen zullen in den dood begraven worden, en zijn weduwen zullen niet wenen. 16Zo hij zilver opgehoopt zal hebben als stof, en kleding bereid als leem; 17Hij zal ze bereiden, maar de rechtvaardige zal ze aantrekken, en de onschuldige zal het zilver delen. 18Hij bouwt zijn huis als een motte, en als een hoeder de hutte maakt. 19Rijk ligt hij neder, en wordt niet weggenomen; doet hij zijn ogen open, zo is hij er niet. 20Verschrikkingen zullen hem als wateren aangrijpen; des nachts zal hem een wervelwind wegstelen. 21De oostenwind zal hem wegvoeren, dat hij henengaat, en zal hem wegstormen uit zijn plaats. 22En God zal dit over hem werpen, en niet sparen; van Zijn hand zal hij snellijk vlieden. 23Een ieder zal over hem met zijn handen klappen, en over hem fluiten uit zijn plaats.

Les numéros de versets suivent la traduction choisie et peuvent différer d'un verset dans quelques chapitres.