Job 11

1Tsophar de Naama prit la parole et dit : 2Cette multitude de paroles ne trouvera-t-elle point de réponse, Et suffira-t-il d’être un discoureur pour avoir raison ? 3Tes vains propos feront-ils taire les gens ? Te moqueras-tu, sans que personne te confonde ? 4Tu dis : Ma manière de voir est juste, Et je suis pur à tes yeux. 5Oh ! si Dieu voulait parler, S’il ouvrait les lèvres pour te répondre, 6Et s’il te révélait les secrets de sa sagesse, De son immense sagesse, Tu verrais alors qu’il ne te traite pas selon ton iniquité. 7Prétends-tu sonder les pensées de Dieu, Parvenir à la connaissance parfaite du Tout-Puissant ? 8Elle est aussi haute que les cieux : que feras-tu ? Plus profonde que le séjour des morts : que sauras-tu ? 9La mesure en est plus longue que la terre, Elle est plus large que la mer. 10S’il passe, s’il saisit, S’il traîne à son tribunal, qui s’y opposera ? 11Car il connaît les vicieux, Il voit facilement les coupables. 12L’homme, au contraire, a l’intelligence d’un fou, Il est né comme le petit d’un âne sauvage. 13Pour toi, dirige ton cœur vers Dieu, Étends vers lui tes mains, 14Éloigne-toi de l’iniquité, Et ne laisse pas habiter l’injustice sous ta tente. 15Alors tu lèveras ton front sans tache, Tu seras ferme et sans crainte ; 16Tu oublieras tes souffrances, Tu t’en souviendras comme des eaux écoulées. 17Tes jours auront plus d’éclat que le soleil à son midi, Tes ténèbres seront comme la lumière du matin, 18Tu seras plein de confiance, et ton attente ne sera plus vaine ; Tu regarderas autour de toi, et tu reposeras en sûreté. 19Tu te coucheras sans que personne ne te trouble, Et plusieurs caresseront ton visage. 20Mais les yeux des méchants seront consumés ; Pour eux point de refuge ; La mort, voilà leur espérance !

1Then Zophar, the Naamathite, answered, 2“Shouldn’t the multitude of words be answered? Should a man full of talk be justified? 3Should your boastings make men hold their peace? When you mock, shall no man make you ashamed? 4For you say, ‘My doctrine is pure. I am clean in your eyes.’ 5But oh that God would speak, and open his lips against you, 6that he would show you the secrets of wisdom! For true wisdom has two sides. Know therefore that God exacts of you less than your iniquity deserves. 7“Can you fathom the mystery of God? Or can you probe the limits of the Almighty? 8They are high as heaven. What can you do? They are deeper than Sheol. What can you know? 9Its measure is longer than the earth, and broader than the sea. 10If he passes by, or confines, or convenes a court, then who can oppose him? 11For he knows false men. He sees iniquity also, even though he doesn’t consider it. 12An empty-headed man becomes wise when a man is born as a wild donkey’s colt. 13“If you set your heart aright, stretch out your hands toward him. 14If iniquity is in your hand, put it far away. Don’t let unrighteousness dwell in your tents. 15Surely then you shall lift up your face without spot; Yes, you shall be steadfast, and shall not fear: 16for you shall forget your misery. You shall remember it like waters that have passed away. 17Life shall be clearer than the noonday. Though there is darkness, it shall be as the morning. 18You shall be secure, because there is hope. Yes, you shall search, and shall take your rest in safety. 19Also you shall lie down, and no one shall make you afraid. Yes, many shall court your favor. 20But the eyes of the wicked shall fail. They shall have no way to flee. Their hope shall be the giving up of the spirit.”

1Toen antwoordde Zofar, de Naamathiet, en zeide: 2Zou de veelheid der woorden niet beantwoord worden, en zou een klapachtig man recht hebben? 3Zouden uw leugenen de lieden doen zwijgen, en zoudt gij spotten, en niemand u beschamen? 4Want gij hebt gezegd: Mijn leer is zuiver, en ik ben rein in uw ogen. 5Maar gewisselijk, och, of God sprak, en Zijn lippen tegen u opende; 6En u bekend maakte de verborgenheden der wijsheid, omdat zij dubbel zijn in wezen! Daarom weet, dat God voor u vergeet van uw ongerechtigheid. 7Zult gij de onderzoeking Gods vinden? Zult gij tot de volmaaktheid toe den Almachtige vinden? 8Zij is als de hoogten der hemelen, wat kunt gij doen? Dieper dan de hel, wat kunt gij weten? 9Langer dan de aarde is haar maat, en breder dan de zee. 10Indien Hij voorbijgaat, opdat Hij overlevere of vergadere, wie zal dan Hem afkeren? 11Want Hij kent de ijdele lieden en Hij ziet de ondeugd; zou Hij dan niet aanmerken? 12Dan zal een verstandeloos man kloekzinnig worden; hoewel de mens als het veulen eens woudezels geboren is. 13Indien gij uw hart bereid hebt, zo breid uw handen tot Hem uit. 14Indien er ondeugd in uw hand is, doe die verre weg; en laat het onrecht in uw tenten niet wonen. 15Want dan zult gij uw aangezicht opheffen uit de gebreken, en zult vast wezen, en niet vrezen. 16Want gij zult de moeite vergeten, en harer gedenken als der wateren, die voorbijgegaan zijn. 17Ja, uw tijd zal klaarder dan de middag oprijzen; gij zult uitvliegen, als de morgenstond zult gij zijn. 18En gij zult vertrouwen, omdat er verwachting zal zijn; en gij zult graven, gerustelijk zult gij slapen; 19En gij zult nederliggen, en niemand zal u verschrikken; en velen zullen uw aangezicht smeken. 20Maar de ogen der goddelozen zullen bezwijken, en de toevlucht zal van hen vergaan; en hun verwachting zal zijn de uitblazing der ziel.