Žalmy 109

1Přednímu zpěváku, žalm Davidův. Ó Bože chvály mé, nečiň se neslyše. 2Nebo ústa nešlechetného a ústa lstivá proti mně se otevřela, mluvili proti mně jazykem lživým. 3A slovy jizlivými osočili mne, válčí proti mně beze vší příčiny. 4Protivili mi se za mé milování, ješto jsem se za ně modlíval. 5Odplacují se mi zlým za dobré, a nenávistí za milování mé. 6Postav nad ním bezbožníka, a protivník ať mu stojí po pravici. 7Když před soudem stane, ať zůstane za nešlechetného, a prosba jeho budiž jemu k hříchu. 8Budiž dnů jeho málo, a úřad jeho vezmi jiný. 9Buďtež děti jeho sirotci, a žena jeho vdovou. 10Buďtež běhouni a tuláci synové jeho, žebřete, vyhnáni jsouce z poustek svých. 11Přitáhni k sobě lichevník všecko, cožkoli má, a úsilé jeho rozchvátejte cizí. 12Nebudiž, kdo by mu chtěl milosrdenství prokázati, aniž buď, kdo by se smiloval nad sirotky jeho. 13Potomci jeho z kořen vyťati buďte, v druhém kolenu vyhlazeno buď jméno jejich. 14Přijdiž na pamět nepravost předků jeho před Hospodinem, a hřích matky jeho nebuď shlazen. 15Buďtež před Hospodinem ustavičně, až by vyhladil z země památku jejich, 16Proto že nepamatoval, aby činil milosrdenství, ale protivenství činil člověku chudému a nuznému a sevřenému bolestí srdce, aby jej zamordoval. 17Poněvadž miloval zlořečení, nechať přijde na něj; neměl líbosti v požehnání, nechať se vzdálí od něho. 18A tak budiž oblečen v zlořečenství jako v svůj oděv, a ať vejde do vnitřností jeho jako voda, a jako olej do kostí jeho. 19Budiž jemu to jako plášť k přiodívání, a jako pás k ustavičnému opasování. 20Taková mzda přijdiž mým protivníkům od Hospodina, a mluvícím zlé věci proti duši mé. 21Ty pak, Hospodine Pane, nalož se mnou laskavě pro jméno své, nebo dobré jest milosrdenství tvé; vytrhni mne. 22Jsemť zajisté chudý a nuzný, a srdce mé raněno jest u vnitřnostech mých. 23Jako stín, když se nachyluje, ucházeti musím; honí se za mnou jako za kobylkou. 24Kolena má klesají postem, a tělo mé vyschlo z tučnosti. 25Nadto jsem jim za posměch; když mne uhlédají, potřásají hlavami svými. 26Spomoz mi, ó Hospodine Bože můj, zachovej mne podlé milosrdenství svého, 27Tak aby poznati mohli, že jest to ruka tvá, a že jsi ty, Hospodine, učinil to. 28Nechť oni jakkoli zlořečí, ty dobrořeč; kteříž povstali, nechť se zastydí, aby se veselil služebník tvůj. 29Buďtež oblečeni protivníci moji v zahanbení, a nechť se odějí jako pláštěm hanbou svou. 30Slaviti budu Hospodina velice ústy svými, a u prostřed mnohých chváliti jej budu, 31Proto že stojí po pravici nuznému, aby ho zachoval od těch, kteříž odsuzují život jeho.

1God of my praise, don’t remain silent, 2for they have opened the mouth of the wicked and the mouth of deceit against me. They have spoken to me with a lying tongue. 3They have also surrounded me with words of hatred, and fought against me without a cause. 4In return for my love, they are my adversaries; but I am in prayer. 5They have rewarded me evil for good, and hatred for my love. 6Set a wicked man over him. Let an adversary stand at his right hand. 7When he is judged, let him come out guilty. Let his prayer be turned into sin. 8Let his days be few. Let another take his office. 9Let his children be fatherless, and his wife a widow. 10Let his children be wandering beggars. Let them be sought from their ruins. 11Let the creditor seize all that he has. Let strangers plunder the fruit of his labor. 12Let there be no one to extend kindness to him, neither let there be anyone to have pity on his fatherless children. 13Let his posterity be cut off. In the generation following let their name be blotted out. 14Let the iniquity of his fathers be remembered by Yahweh. Don’t let the sin of his mother be blotted out. 15Let them be before Yahweh continually, that he may cut off their memory from the earth; 16because he didn’t remember to show kindness, but persecuted the poor and needy man, the broken in heart, to kill them. 17Yes, he loved cursing, and it came to him. He didn’t delight in blessing, and it was far from him. 18He clothed himself also with cursing as with his garment. It came into his inward parts like water, like oil into his bones. 19Let it be to him as the clothing with which he covers himself, for the belt that is always around him. 20This is the reward of my adversaries from Yahweh, of those who speak evil against my soul. 21But deal with me, Yahweh the Lord, for your name’s sake, because your loving kindness is good, deliver me; 22for I am poor and needy. My heart is wounded within me. 23I fade away like an evening shadow. I am shaken off like a locust. 24My knees are weak through fasting. My body is thin and lacks fat. 25I have also become a reproach to them. When they see me, they shake their head. 26Help me, Yahweh, my God. Save me according to your loving kindness; 27that they may know that this is your hand; that you, Yahweh, have done it. 28They may curse, but you bless. When they arise, they will be shamed, but your servant shall rejoice. 29Let my adversaries be clothed with dishonor. Let them cover themselves with their own shame as with a robe. 30I will give great thanks to Yahweh with my mouth. Yes, I will praise him among the multitude. 31For he will stand at the right hand of the needy, to save him from those who judge his soul.

1Een psalm van David, voor den opperzangmeester. O God mijns lofs! zwijg niet. 2Want de mond des goddelozen en de mond des bedrogs zijn tegen mij opengedaan; zij hebben met mij gesproken met een valse tong. 3En met hatelijke woorden hebben zij mij omsingeld; ja, zij hebben mij bestreden zonder oorzaak. 4Voor mijn liefde, staan zij mij tegen; maar ik was steeds in het gebed. 5En zij hebben mij kwaad voor goed opgelegd, en haat voor mijn liefde. 6Stel een goddeloze over hem, en de satan sta aan zijn rechterhand. 7Als hij gericht wordt, zo ga hij schuldig uit, en zijn gebed zij tot zonde. 8Dat zijn dagen weinig zijn; een ander neme zijn ambt; 9Dat zijn kinderen wezen worden, en zijn vrouw weduwe. 10En dat zijn kinderen hier en daar omzwerven, en bedelen, en de nooddruft uit hun verwoeste plaatsen zoeken. 11Dat de schuldeiser aansla al wat hij heeft, en dat de vreemden zijn arbeid roven. 12Dat hij niemand hebbe, die weldadigheid over hem uitstrekke, en dat er niemand zij, die zijn wezen genadig zij. 13Dat zijn nakomelingen uitgeroeid worden; hun naam worde uitgedelgd in het andere geslacht. 14De ongerechtigheid zijner vaderen worde gedacht bij den HEERE, en de zonde zijner moeder worde niet uitgedelgd. 15Dat zij gedurig voor den HEERE zijn; en Hij roeie hun gedachtenis uit van de aarde. 16Omdat hij niet gedacht heeft weldadigheid te doen, maar heeft den ellendigen en den nooddruftigen man vervolgd, en den verslagene van hart, om hem te doden. 17Dewijl hij den vloek heeft liefgehad, dat die hem overkome, en geen lust gehad heeft tot den zegen, zo zij die verre van hem. 18En hij zij bekleed met den vloek, als met zijn kleed, en dat die ga tot in het binnenste van hem als het water, en als de olie in zijn beenderen. 19Die zij hem als een kleed, waarmede hij zich bedekt, en tot een gordel, waarmede hij zich steeds omgordt. 20Dit zij het werkloon mijner tegenstanders van den HEERE, en dergenen, die kwaad spreken tegen mijn ziel. 21Maar Gij, o HEERE Heere! maak het met mij om Uws Naams wil; dewijl Uw goedertierenheid goed is, verlos mij. 22Want ik ben ellendig en nooddruftig, en mijn hart is in het binnenste van mij doorwond. 23Ik ga heen gelijk een schaduw, wanneer zij zich neigt; ik worde omgedreven als een sprinkhaan. 24Mijn knieen struikelen van vasten, en mijn vlees is vermagerd, zodat er geen vet aan is. 25Nog ben ik hun een smaad; als zij mij zien, zo schudden zij hun hoofd. 26Help mij, HEERE, mijn God! verlos mij naar Uw goedertierenheid. 27Opdat zij weten, dat dit Uw hand is, dat Gij het, HEERE! gedaan hebt. 28Laat hen vloeken, maar zegen Gij; laat hen zich opmaken, maar dat zij beschaamd worden; doch dat zich Uw knecht verblijde. 29Laat mijn tegenstanders met schande bekleed worden, en dat zij met hun beschaamdheid zich bedekken, als met een mantel. 30Ik zal den HEERE met mijn mond zeer loven, en in het midden van velen zal ik Hem prijzen. 31Want Hij zal den nooddruftige ter rechterhand staan, om hem te verlossen van degenen, die zijn ziel veroordelen.