1过了两年，法老做梦，梦见自己站在河边， 2有七只母牛从河里上来，又美好又肥壮，在芦荻中吃草。 3随后又有七只母牛从河里上来，又丑陋又干瘦，与那七只母牛一同站在河边。 4这又丑陋又干瘦的七只母牛吃尽了那又美好又肥壮的七只母牛。法老就醒了。 5他又睡着，第二回做梦，梦见一棵麦子长了七个穗子，又肥大又佳美， 6随后又长了七个穗子，又细弱又被东风吹焦了。 7这细弱的穗子吞了那七个又肥大又饱满的穗子。法老醒了，不料是个梦。 8到了早晨，法老心里不安，就差人召了埃及所有的术士和博士来；法老就把所做的梦告诉他们，却没有人能给法老圆解。 9那时酒政对法老说：「我今日想起我的罪来。 10从前法老恼怒臣仆，把我和膳长下在护卫长府内的监里。 11我们二人同夜各做一梦，各梦都有讲解。 12在那里同着我们有一个希伯来的少年人，是护卫长的仆人，我们告诉他，他就把我们的梦圆解，是按着各人的梦圆解的。 13后来正如他给我们圆解的成就了：我官复原职，膳长被挂起来了。 14法老遂即差人去召约瑟，他们便急忙带他出监，他就剃头，刮脸，换衣裳，进到法老面前。 15法老对约瑟说：「我做了一梦，没有人能解；我听见人说，你听了梦就能解。」 16约瑟回答法老说：「这不在乎我， 神必将平安的话回答法老。」 17法老对约瑟说：「我梦见我站在河边， 18有七只母牛从河里上来，又肥壮又美好，在芦荻中吃草。 19随后又有七只母牛上来，又软弱又丑陋又干瘦，在埃及遍地，我没有见过这样不好的。 20这又干瘦又丑陋的母牛吃尽了那以先的七只肥母牛， 21吃了以后却看不出是吃了，那丑陋的样子仍旧和先前一样。我就醒了。 22我又梦见一棵麦子，长了七个穗子，又饱满又佳美， 23随后又长了七个穗子，枯槁细弱，被东风吹焦了。 24这些细弱的穗子吞了那七个佳美的穗子。我将这梦告诉了术士，却没有人能给我解说。」 25约瑟对法老说：「法老的梦乃是一个。 神已将所要做的事指示法老了。 26七只好母牛是七年，七个好穗子也是七年；这梦乃是一个。 27那随后上来的七只又干瘦又丑陋的母牛是七年，那七个虚空、被东风吹焦的穗子也是七年，都是七个荒年。 28这就是我对法老所说， 神已将所要做的事显明给法老了。 29埃及遍地必来七个大丰年， 30随后又要来七个荒年，甚至在埃及地都忘了先前的丰收，全地必被饥荒所灭。 31因那以后的饥荒甚大，便不觉得先前的丰收了。 32至于法老两回做梦，是因 神命定这事，而且必速速成就。 33所以，法老当拣选一个有聪明有智慧的人，派他治理埃及地。 34法老当这样行，又派官员管理这地。当七个丰年的时候，征收埃及地的五分之一， 35叫他们把将来丰年一切的粮食聚敛起来，积蓄五谷，收存在各城里做食物，归于法老的手下。 36所积蓄的粮食可以防备埃及地将来的七个荒年，免得这地被饥荒所灭。」 37法老和他一切臣仆都以这事为妙。 38法老对臣仆说：「像这样的人，有 神的灵在他里头，我们岂能找得着呢？」 39法老对约瑟说：「 神既将这事都指示你，可见没有人像你这样有聪明有智慧。 40你可以掌管我的家；我的民都必听从你的话。惟独在宝座上我比你大。」 41法老又对约瑟说：「我派你治理埃及全地。」 42法老就摘下手上打印的戒指，戴在约瑟的手上，给他穿上细麻衣，把金链戴在他的颈项上， 43又叫约瑟坐他的副车，喝道的在前呼叫说：「跪下。」这样，法老派他治理埃及全地。 44法老对约瑟说：「我是法老，在埃及全地，若没有你的命令，不许人擅自办事（原文是动手动脚）。」 45法老赐名给约瑟，叫撒发那忒・巴内亚，又将安城的祭司波提非拉的女儿亚西纳给他为妻。约瑟就出去巡行埃及地。 46约瑟见埃及王法老的时候年三十岁。他从法老面前出去，遍行埃及全地。 47七个丰年之内，地的出产极丰极盛（原文是一把一把的）， 48约瑟聚敛埃及地七个丰年一切的粮食，把粮食积存在各城里；各城周围田地的粮食都积存在本城里。 49约瑟积蓄五谷甚多，如同海边的沙，无法计算，因为谷不可胜数。 50荒年未到以前，安城的祭司波提非拉的女儿亚西纳给约瑟生了两个儿子。 51约瑟给长子起名叫玛拿西（就是使之忘了的意思），因为他说：「 神使我忘了一切的困苦和我父的全家。」 52他给次子起名叫以法莲（就是使之昌盛的意思），因为他说：「 神使我在受苦的地方昌盛。」 53埃及地的七个丰年一完， 54七个荒年就来了。正如约瑟所说的，各地都有饥荒；惟独埃及全地有粮食。 55及至埃及全地有了饥荒，众民向法老哀求粮食，法老对他们说：「你们往约瑟那里去，凡他所说的，你们都要做。」 56当时饥荒遍满天下，约瑟开了各处的仓，粜粮给埃及人；在埃及地饥荒甚大。 57各地的人都往埃及去，到约瑟那里籴粮，因为天下的饥荒甚大。
1At the end of two full years, Pharaoh dreamed: and behold, he stood by the river. 2Behold, there came up out of the river seven cattle, sleek and fat, and they fed in the marsh grass. 3Behold, seven other cattle came up after them out of the river, ugly and thin, and stood by the other cattle on the brink of the river. 4The ugly and thin cattle ate up the seven sleek and fat cattle. So Pharaoh awoke. 5He slept and dreamed a second time: and behold, seven heads of grain came up on one stalk, healthy and good. 6Behold, seven heads of grain, thin and blasted with the east wind, sprung up after them. 7The thin heads of grain swallowed up the seven healthy and full ears. Pharaoh awoke, and behold, it was a dream. 8In the morning, his spirit was troubled, and he sent and called for all of Egypt’s magicians and wise men. Pharaoh told them his dreams, but there was no one who could interpret them to Pharaoh. 9Then the chief cup bearer spoke to Pharaoh, saying, “I remember my faults today. 10Pharaoh was angry with his servants, and put me in custody in the house of the captain of the guard, me and the chief baker. 11We dreamed a dream in one night, I and he. We dreamed each man according to the interpretation of his dream. 12There was with us there a young man, a Hebrew, servant to the captain of the guard, and we told him, and he interpreted to us our dreams. To each man according to his dream he interpreted. 13As he interpreted to us, so it was. He restored me to my office, and he hanged him.” 14Then Pharaoh sent and called Joseph, and they brought him hastily out of the dungeon. He shaved himself, changed his clothing, and came in to Pharaoh. 15Pharaoh said to Joseph, “I have dreamed a dream, and there is no one who can interpret it. I have heard it said of you, that when you hear a dream you can interpret it.” 16Joseph answered Pharaoh, saying, “It isn’t in me. God will give Pharaoh an answer of peace.” 17Pharaoh spoke to Joseph, “In my dream, behold, I stood on the brink of the river: 18and behold, there came up out of the river seven cattle, fat and sleek. They fed in the marsh grass, 19and behold, seven other cattle came up after them, poor and very ugly and thin, such as I never saw in all the land of Egypt for ugliness. 20The thin and ugly cattle ate up the first seven fat cattle, 21and when they had eaten them up, it couldn’t be known that they had eaten them, but they were still ugly, as at the beginning. So I awoke. 22I saw in my dream, and behold, seven heads of grain came up on one stalk, full and good: 23and behold, seven heads of grain, withered, thin, and blasted with the east wind, sprung up after them. 24The thin heads of grain swallowed up the seven good heads of grain. I told it to the magicians, but there was no one who could explain it to me.” 25Joseph said to Pharaoh, “The dream of Pharaoh is one. What God is about to do he has declared to Pharaoh. 26The seven good cattle are seven years; and the seven good heads of grain are seven years. The dream is one. 27The seven thin and ugly cattle that came up after them are seven years, and also the seven empty heads of grain blasted with the east wind; they will be seven years of famine. 28That is the thing which I spoke to Pharaoh. What God is about to do he has shown to Pharaoh. 29Behold, there come seven years of great plenty throughout all the land of Egypt. 30There will arise after them seven years of famine, and all the plenty will be forgotten in the land of Egypt. The famine will consume the land, 31and the plenty will not be known in the land by reason of that famine which follows; for it will be very grievous. 32The dream was doubled to Pharaoh, because the thing is established by God, and God will shortly bring it to pass. 33“Now therefore let Pharaoh look for a discreet and wise man, and set him over the land of Egypt. 34Let Pharaoh do this, and let him appoint overseers over the land, and take up the fifth part of the land of Egypt’s produce in the seven plenteous years. 35Let them gather all the food of these good years that come, and lay up grain under the hand of Pharaoh for food in the cities, and let them keep it. 36The food will be for a store to the land against the seven years of famine, which will be in the land of Egypt; that the land not perish through the famine.” 37The thing was good in the eyes of Pharaoh, and in the eyes of all his servants. 38Pharaoh said to his servants, “Can we find such a one as this, a man in whom is the Spirit of God?” 39Pharaoh said to Joseph, “Because God has shown you all of this, there is no one so discreet and wise as you. 40You shall be over my house, and according to your word will all my people be ruled. Only in the throne I will be greater than you.” 41Pharaoh said to Joseph, “Behold, I have set you over all the land of Egypt.” 42Pharaoh took off his signet ring from his hand, and put it on Joseph’s hand, and arrayed him in robes of fine linen, and put a gold chain about his neck, 43and he made him to ride in the second chariot which he had. They cried before him, “Bow the knee!” He set him over all the land of Egypt. 44Pharaoh said to Joseph, “I am Pharaoh, and without you shall no man lift up his hand or his foot in all the land of Egypt.” 45Pharaoh called Joseph’s name Zaphenath-Paneah; and he gave him Asenath, the daughter of Potiphera priest of On as a wife. Joseph went out over the land of Egypt. 46Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. 47In the seven plenteous years the earth produced abundantly. 48He gathered up all the food of the seven years which were in the land of Egypt, and laid up the food in the cities: the food of the field, which was around every city, he laid up in the same. 49Joseph laid up grain as the sand of the sea, very much, until he stopped counting, for it was without number. 50To Joseph were born two sons before the year of famine came, whom Asenath, the daughter of Potiphera priest of On, bore to him. 51Joseph called the name of the firstborn Manasseh, “For”, he said, “God has made me forget all my toil, and all my father’s house.” 52The name of the second, he called Ephraim: “For God has made me fruitful in the land of my affliction.” 53The seven years of plenty, that were in the land of Egypt, came to an end. 54The seven years of famine began to come, just as Joseph had said. There was famine in all lands, but in all the land of Egypt there was bread. 55When all the land of Egypt was famished, the people cried to Pharaoh for bread, and Pharaoh said to all the Egyptians, “Go to Joseph. What he says to you, do.” 56The famine was over all the surface of the earth. Joseph opened all the store houses, and sold to the Egyptians. The famine was severe in the land of Egypt. 57All countries came into Egypt, to Joseph, to buy grain, because the famine was severe in all the earth.
1En het geschiedde ten einde van twee volle jaren, dat Farao droomde, en ziet, hij stond aan de rivier. 2En ziet, uit de rivier kwamen op zeven koeien, schoon van aanzien, en vet van vlees, en zij weidden in het gras. 3En ziet, zeven andere koeien kwamen na die op uit de rivier, lelijk van aanzien, en dun van vlees; en zij stonden bij de andere koeien aan den oever der rivier. 4En die koeien, lelijk van aanzien, en dun van vlees, aten op die zeven koeien, schoon van aanzien en vet. Toen ontwaakte Farao. 5Daarna sliep hij en droomde andermaal; en ziet, zeven aren rezen op, in een halm, vet en goed. 6En ziet, zeven dunne en van den oostenwind verzengde aren schoten na dezelve uit. 7En de dunne aren verslonden de zeven vette en volle aren. Toen ontwaakte Farao, en ziet, het was een droom. 8En het geschiedde in den morgenstond, dat zijn geest verslagen was, en hij zond heen, en riep al de tovenaars van Egypte, en al de wijzen, die daarin waren; en Farao vertelde hun zijn droom; maar er was niemand, die ze aan Farao uitlegde. 9Toen sprak de overste der schenkers tot Farao, zeggende: Ik gedenk heden aan mijn zonden. 10Farao was zeer vertoornd op zijn dienaars, en leverde mij in bewaring ten huize van den overste der trawanten, mij en den overste der bakkers. 11En in een nacht droomden wij een droom, ik en hij; wij droomden elk naar de uitlegging zijns drooms. 12En aldaar was bij ons een Hebreeuws jongeling, een knecht van den overste der trawanten; en wij vertelden ze hem, en hij legde ons onze dromen uit; een ieder legde hij ze uit, naar zijn droom. 13En gelijk hij ons uitlegde, alzo is het geschied; mij heeft hij hersteld in mijn staat, en hem gehangen. 14Toen zond Farao en riep Jozef en zij deden hem haastelijk uit den kuil komen; en men schoor hem, en men veranderde zijn klederen; en hij kwam tot Farao. 15En Farao sprak tot Jozef: Ik heb een droom gedroomd, en er is niemand, die hem uitlegge; maar ik heb van u horen zeggen, als gij een droom hoort, dat gij hem uitlegt. 16En Jozef antwoordde Farao, zeggende: Het is buiten mij! God zal Farao's welstand aanzeggen. 17Toen sprak Farao tot Jozef: Zie, in mijn droom stond ik aan den oever der rivier; 18En zie, uit de rivier kwamen op zeven koeien, vet van vlees en schoon van gedaante, en zij weidden in het gras. 19En zie, zeven andere koeien kwamen op na deze, mager en zeer lelijk van gedaante, rank van vlees; ik heb dergelijke van lelijkheid niet gezien in het ganse Egypteland. 20En die ranke en lelijke koeien aten die eerste zeven vette koeien op; 21Dewelke in haar buik inkwamen; maar men merkte niet, dat ze in haar buik ingekomen waren; want haar aanzien was lelijk, gelijk als in het begin. Toen ontwaakte ik. 22Daarna zag ik in mijn droom, en zie zeven aren rezen op in een halm, vol en goed. 23En zie, zeven dorre, dunne en van den oostenwind verzengde aren, schoten na dezelve uit; 24En de zeven dunne aren verslonden die zeven goede aren. En ik heb het den tovenaars gezegd; maar er was niemand, die het mij verklaarde. 25Toen zeide Jozef tot Farao: De droom van Farao is een; hetgeen God is doende, heeft Hij Farao te kennen gegeven. 26Die zeven schone koeien zijn zeven jaren; die zeven schone aren zijn ook zeven jaren; de droom is een. 27En die zeven ranke en lelijke koeien, die na gene opkwamen, zijn zeven jaren; en die zeven ranke van den oostenwind verzengde aren zullen zeven jaren des hongers wezen. 28Dit is het woord, hetwelk ik tot Farao gesproken heb: hetgeen God is doende, heeft Hij Farao vertoond. 29Zie, de zeven aankomende jaren, zal er grote overvloed in het ganse land van Egypte zijn. 30Maar na dezelve zullen er opstaan zeven jaren des hongers; dan zal in het land van Egypte al die overvloed vergeten worden; en de honger zal het land verteren. 31Ook zal de overvloed in het land niet gemerkt worden, vanwege dienzelven honger, die daarna wezen zal; want hij zal zeer zwaar zijn. 32En aangaande, dat die droom aan Farao ten tweeden maal is herhaald, is, omdat de zaak van God vastbesloten is, en dat God haast, om dezelve te doen. 33Zo zie nu Farao naar een verstandigen en wijzen man, en zette hem over het land van Egypte. 34Farao doe zo, en bestelle opzieners over het land; en neme het vijfde deel des lands van Egypte in de zeven jaren des overvloeds. 35En dat zij alle spijze van deze aankomende goede jaren verzamelen, en koren opleggen, onder de hand van Farao, tot spijze in de steden, en bewaren het. 36Zo zal de spijze zijn tot voorraad voor het land, voor zeven jaren des hongers, die in Egypteland wezen zullen; opdat het land van honger niet verga. 37En dit woord was goed in de ogen van Farao, en in de ogen van al zijn knechten. 38Zo zeide Farao tot zijn knechten: Zouden wij wel een man vinden als deze, in welken Gods Geest is? 39Daarna zeide Farao tot Jozef: Naardien dat God u dit alles heeft verkondigd, zo is er niemand zo verstandig en wijs, als gij. 40Gij zult over mijn huis zijn, en op uw bevel zal al mijn volk de hand kussen; alleen dezen troon zal ik groter zijn dan gij. 41Voorts sprak Farao tot Jozef: Zie, ik heb u over gans Egypteland gesteld. 42En Farao nam zijn ring van zijn hand af, en deed hem aan Jozefs hand, en liet hem fijne linnen klederen aantrekken, en legde hem een gouden keten aan zijn hals; 43En hij deed hem rijden op den tweeden wagen, dien hij had; en zij riepen voor zijn aangezicht: Knielt! Alzo stelde hij hem over gans Egypteland. 44En Farao zeide tot Jozef: Ik ben Farao! doch zonder u zal niemand zijn hand of zijn voet opheffen in gans Egypteland. 45En Farao noemde Jozefs naam Zafnath Paaneah, en gaf hem Asnath, de dochter van Potifera, overste van On, tot een vrouw; en Jozef toog uit door het land van Egypte. 46Jozef nu was dertig jaren oud, als hij stond voor het aangezicht van Farao, koning van Egypte; en Jozef ging uit van Farao's aangezicht, en hij toog door gans Egypteland. 47En het land bracht voort, in de zeven jaren des overvloeds, bij handvollen. 48En hij vergaderde alle spijze der zeven jaren, die in Egypteland was, en deed de spijze in de steden; de spijze van het veld van elke stad, hetwelk rondom haar was, deed hij daarbinnen. 49Alzo bracht Jozef zeer veel koren bijeen, als het zand der zee, totdat men ophield te tellen: want daarvan was geen getal. 50En Jozef werden twee zonen geboren, eer er een jaar des hongers aankwam, die Asnath, de dochter van Potifera, overste van On, hem baarde. 51En Jozef noemde den naam des eerstgeborenen Manasse; want, zeide hij, God heeft mij doen vergeten al mijn moeite, en het ganse huis mijns vaders. 52En den naam des tweeden noemde hij Efraim; want, zeide hij, God heeft mij doen wassen in het land mijner verdrukking. 53Toen eindigden de zeven jaren des overvloeds, die in Egypte geweest was. 54En de zeven jaren des hongers begonnen aan te komen, gelijk als Jozef gezegd had. En er was honger in al de landen; maar in gans Egypteland was brood. 55Als nu gans Egypteland hongerde, riep het volk tot Farao om brood; en Farao zeide tot alle Egyptenaren: Gaat tot Jozef, doet wat hij u zegt. 56Als dan honger over het ganse land was, zo opende Jozef alles, waarin iets was, en verkocht aan de Egyptenaren; want de honger was sterk in Egypteland. 57En alle landen kwamen in Egypte tot Jozef, om te kopen; want de honger was sterk in alle landen.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。