1雅各仍旧行路， 神的使者遇见他。 2雅各看见他们就说：「这是 神的军兵」，于是给那地方起名叫玛哈念（就是二军兵的意思）。 3雅各打发人先往西珥地去，就是以东地，见他哥哥以扫， 4吩咐他们说：「你们对我主以扫说：『你的仆人雅各这样说：我在拉班那里寄居，直到如今。 5我有牛、驴、羊群、仆婢，现在打发人来报告我主，为要在你眼前蒙恩。』」 6所打发的人回到雅各那里，说：「我们到了你哥哥以扫那里，他带着四百人，正迎着你来。」 7雅各就甚惧怕，而且愁烦，便把那与他同在的人口和羊群、牛群、骆驼分做两队， 8说：「以扫若来击杀这一队，剩下的那一队还可以逃避。」 9雅各说：「耶和华―我祖亚伯拉罕的 神，我父亲以撒的 神啊，你曾对我说：『回你本地本族去，我要厚待你。』 10你向仆人所施的一切慈爱和诚实，我一点也不配得；我先前只拿着我的杖过这约旦河，如今我却成了两队了。 11求你救我脱离我哥哥以扫的手；因为我怕他来杀我，连妻子带儿女一同杀了。 12你曾说：『我必定厚待你，使你的后裔如同海边的沙，多得不可胜数。』」 13当夜，雅各在那里住宿，就从他所有的物中拿礼物要送给他哥哥以扫： 14母山羊二百只，公山羊二十只，母绵羊二百只，公绵羊二十只， 15奶崽子的骆驼三十只―各带着崽子，母牛四十只，公牛十只，母驴二十匹，驴驹十匹； 16每样各分一群，交在仆人手下，就对仆人说：「你们要在我前头过去，使群群相离，有空闲的地方」； 17又吩咐尽先走的说：「我哥哥以扫遇见你的时候，问你说：『你是哪家的人？要往哪里去？你前头这些是谁的？』 18你就说：『是你仆人雅各的，是送给我主以扫的礼物；他自己也在我们后边。』」 19又吩咐第二、第三，和一切赶群畜的人说：「你们遇见以扫的时候也要这样对他说； 20并且你们要说：『你仆人雅各在我们后边。』」因雅各心里说：「我藉着在我前头去的礼物解他的恨，然后再见他的面，或者他容纳我。」 21于是礼物先过去了；那夜，雅各在队中住宿。 22他夜间起来，带着两个妻子，两个使女，并十一个儿子，都过了雅博渡口， 23先打发他们过河，又打发所有的都过去， 24只剩下雅各一人。有一个人来和他摔跤，直到黎明。 25那人见自己胜不过他，就将他的大腿窝摸了一把，雅各的大腿窝正在摔跤的时候就扭了。 26那人说：「天黎明了，容我去吧！」雅各说：「你不给我祝福，我就不容你去。」 27那人说：「你名叫甚么？」他说：「我名叫雅各。」 28那人说：「你的名不要再叫雅各，要叫以色列；因为你与 神与人较力，都得了胜。」 29雅各问他说：「请将你的名告诉我。」那人说：「何必问我的名？」于是在那里给雅各祝福。 30雅各便给那地方起名叫毗努伊勒（就是 神之面的意思），意思说：「我面对面见了 神，我的性命仍得保全。」 31日头刚出来的时候，雅各经过毗努伊勒，他的大腿就瘸了。 32故此，以色列人不吃大腿窝的筋，直到今日，因为那人摸了雅各大腿窝的筋。
1Jacob went on his way, and the angels of God met him. 2When he saw them, Jacob said, “This is God’s army.” He called the name of that place Mahanaim. 3Jacob sent messengers in front of him to Esau, his brother, to the land of Seir, the field of Edom. 4He commanded them, saying, “This is what you shall tell my lord, Esau: ‘This is what your servant, Jacob, says. I have lived as a foreigner with Laban, and stayed until now. 5I have cattle, donkeys, flocks, male servants, and female servants. I have sent to tell my lord, that I may find favor in your sight.’” 6The messengers returned to Jacob, saying, “We came to your brother Esau. Not only that, but he comes to meet you, and four hundred men with him.” 7Then Jacob was greatly afraid and was distressed. He divided the people who were with him, and the flocks, and the herds, and the camels, into two companies; 8and he said, “If Esau comes to the one company, and strikes it, then the company which is left will escape.” 9Jacob said, “God of my father Abraham, and God of my father Isaac, Yahweh, who said to me, ‘Return to your country, and to your relatives, and I will do you good,’ 10I am not worthy of the least of all the loving kindnesses, and of all the truth, which you have shown to your servant; for with just my staff I passed over this Jordan; and now I have become two companies. 11Please deliver me from the hand of my brother, from the hand of Esau: for I fear him, lest he come and strike me, and the mothers with the children. 12You said, ‘I will surely do you good, and make your seed as the sand of the sea, which can’t be numbered because there are so many.’” 13He lodged there that night, and took from that which he had with him, a present for Esau, his brother: 14two hundred female goats and twenty male goats, two hundred ewes and twenty rams, 15thirty milk camels and their colts, forty cows, ten bulls, twenty female donkeys and ten foals. 16He delivered them into the hands of his servants, every herd by itself, and said to his servants, “Pass over before me, and put a space between herd and herd.” 17He commanded the foremost, saying, “When Esau, my brother, meets you, and asks you, saying, ‘Whose are you? Where are you going? Whose are these before you?’ 18Then you shall say, ‘They are your servant, Jacob’s. It is a present sent to my lord, Esau. Behold, he also is behind us.’” 19He commanded also the second, and the third, and all that followed the herds, saying, “This is how you shall speak to Esau, when you find him. 20You shall say, ‘Not only that, but behold, your servant, Jacob, is behind us.’” For, he said, “I will appease him with the present that goes before me, and afterward I will see his face. Perhaps he will accept me.” 21So the present passed over before him, and he himself lodged that night in the camp. 22He rose up that night, and took his two wives, and his two handmaids, and his eleven sons, and passed over the ford of the Jabbok. 23He took them, and sent them over the stream, and sent over that which he had. 24Jacob was left alone, and wrestled with a man there until the breaking of the day. 25When he saw that he didn’t prevail against him, he touched the hollow of his thigh, and the hollow of Jacob’s thigh was strained, as he wrestled. 26The man said, “Let me go, for the day breaks.” Jacob said, “I won’t let you go, unless you bless me.” 27He said to him, “What is your name?” He said, “Jacob”. 28He said, “Your name will no longer be called Jacob, but Israel; for you have fought with God and with men, and have prevailed.” 29Jacob asked him, “Please tell me your name.” He said, “Why is it that you ask what my name is?” He blessed him there. 30Jacob called the name of the place Peniel: for, he said, “I have seen God face to face, and my life is preserved.” 31The sun rose on him as he passed over Peniel, and he limped because of his thigh. 32Therefore the children of Israel don’t eat the sinew of the hip, which is on the hollow of the thigh, to this day, because he touched the hollow of Jacob’s thigh in the sinew of the hip.
1Jakob toog ook zijns weegs; en de engelen Gods ontmoetten hem. 2En Jakob zeide, met dat hij hen zag: Dit is een heirleger Gods! en hij noemde den naam derzelver plaats Mahanaim. 3En Jakob zond boden uit voor zijn aangezicht tot Ezau, zijn broeder, naar het land Seir, de landstreek van Edom. 4En hij gebood hun, zeggende: Zo zult gij zeggen tot mijn heer, tot Ezau: Zo zegt Jakob, uw knecht: Ik heb als vreemdeling gewoond bij Laban, en heb er tot nu toe vertoefd; 5En ik heb ossen en ezelen, schapen en knechten en maagden; en ik heb gezonden om mijn heer aan te zeggen, opdat ik genade vinde in uw ogen. 6En de boden kwamen weder tot Jakob, zeggende: Wij zijn gekomen tot uw broeder, tot Ezau; en ook trekt hij u tegemoet, en vierhonderd mannen met hem. 7Toen vreesde Jakob zeer, en hem was bange; en hij verdeelde het volk, dat met hem was, en de schapen, en de runderen, en de kemels, in twee heiren; 8Want hij zeide: Indien Ezau op het ene heir komt, en slaat het, zo zal het overgeblevene heir ontkomen. 9Voorts zeide Jakob: O, God mijns vaders Abrahams, en God mijns vaders Izaks, o HEERE! Die tot mij gezegd hebt: Keer weder tot uw land, en tot uw maagschap, en Ik zal wel bij u doen! 10Ik ben geringer dan al deze weldadigheden, en dan al deze trouw, die Gij aan Uw knecht gedaan hebt; want ik ben met mijn staf over deze Jordaan gegaan, en nu ben ik tot twee heiren geworden! 11Ruk mij toch uit mijns broeders hand, uit Ezau's hand; want ik vreze hem, dat hij niet misschien kome, en mij sla, de moeder met de zonen! 12Gij hebt immers gezegd: Ik zal gewisselijk bij u weldoen, en Ik zal uw zaad stellen als het zand der zee, dat vanwege de menigte niet geteld kan worden! 13En hij vernachtte aldaar dienzelfden nacht; en hij nam van hetgeen, dat hem in zijn hand kwam, een geschenk voor Ezau zijn broeder; 14Tweehonderd geiten en twintig bokken, tweehonderd ooien en twintig rammen; 15Dertig zogende kemelinnen met haar veulens, veertig koeien en tien varren, twintig ezelinnen en tien jonge ezels. 16En hij gaf die in de hand zijner knechten, elke kudde bijzonder; en hij zeide tot zijn knechten: Gaat gijlieden door, voor mijn aangezicht, en stelt ruimte tussen kudde en tussen kudde. 17En hij gebood de eerste, zeggende: Wanneer Ezau, mijn broeder, u ontmoeten zal, en u vragen, zeggende: Wiens zijt gij? en waarheen gaat gij? en wiens zijn deze voor uw aangezicht? 18Zo zult gij zeggen: Dat is een geschenk van uw knecht Jakob, gezonden tot mijn heer, tot Ezau, en zie, hij zelf is ook achter ons! 19En hij gebood ook den tweede, ook den derde, ook allen, die de kudden nagingen, zeggende: Naar ditzelfde woord zult gij spreken tot Ezau, als gij hem vinden zult. 20En gij zult ook zeggen: Zie, uw knecht Jakob is achter ons! Want hij zeide: Ik zal zijn aangezicht verzoenen met dit geschenk, dat voor mijn aangezicht gaat, en daarna zal ik zijn aangezicht zien; misschien zal hij mijn aangezicht aannemen. 21Alzo ging dat geschenk heen voor zijn aangezicht; doch hijzelf vernachtte dienzelfden nacht in het leger. 22En hij stond op in dienzelfden nacht, en hij nam zijn twee vrouwen, en zijn twee dienstmaagden, en zijn elf kinderen, en hij toog over het veer van de Jabbok. 23En hij nam ze, en deed hen over die beek trekken; en hij deed overtrekken hetgeen hij had. 24Doch Jakob bleef alleen over; en een man worstelde met hem, totdat de dageraad opging. 25En toen Hij zag, dat Hij hem niet overmocht, roerde Hij het gewricht zijner heup aan, zodat het gewricht van Jakobs heup verwrongen werd, als Hij met hem worstelde. 26En Hij zeide: Laat Mij gaan, want de dageraad is opgegaan. Maar hij zeide: Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat Gij mij zegent. 27En Hij zeide tot hem: Hoe is uw naam? En hij zeide: Jakob. 28Toen zeide Hij: Uw naam zal voortaan niet Jakob heten, maar Israel; want gij hebt u vorstelijk gedragen met God en met de mensen, en hebt overmocht. 29En Jakob vraagde, en zeide: Geef toch Uw naam te kennen. En Hij zeide: Waarom is het, dat gij naar Mijn naam vraagt? En Hij zegende hem aldaar. 30En Jakob noemde den naam dier plaats Pniel: Want, zeide hij, ik heb God gezien van aangezicht tot aangezicht, en mijn ziel is gered geweest. 31En de zon rees hem op, als hij door Pniel gegaan was; en hij was hinkende aan zijn heup. 32Daarom eten de kinderen Israels de verrukte zenuw niet, die op het gewricht der heup is, tot op dezen dag, omdat Hij het gewricht van Jakobs heup aangeroerd had, aan de verrukte zenuw.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。