创世记 12

1耶和华对亚伯兰说：「你要离开本地、本族、父家，往我所要指示你的地去。 2我必叫你成为大国。我必赐福给你，叫你的名为大；你也要叫别人得福。 3为你祝福的，我必赐福与他；那咒诅你的，我必咒诅他。地上的万族都要因你得福。」 4亚伯兰就照着耶和华的吩咐去了；罗得也和他同去。亚伯兰出哈兰的时候年七十五岁。 5亚伯兰将他妻子撒莱和侄儿罗得，连他们在哈兰所积蓄的财物、所得的人口，都带往迦南地去。他们就到了迦南地。 6亚伯兰经过那地，到了示剑地方、摩利橡树那里。那时迦南人住在那地。 7耶和华向亚伯兰显现，说：「我要把这地赐给你的后裔。」亚伯兰就在那里为向他显现的耶和华筑了一座坛。 8从那里他又迁到伯特利东边的山，支搭帐棚；西边是伯特利，东边是艾。他在那里又为耶和华筑了一座坛，求告耶和华的名。 9后来亚伯兰又渐渐迁往南地去。 10那地遭遇饥荒。因饥荒甚大，亚伯兰就下埃及去，要在那里暂居。 11将近埃及，就对他妻子撒莱说：「我知道你是容貌俊美的妇人。 12埃及人看见你必说：『这是他的妻子』，他们就要杀我，却叫你存活。 13求你说，你是我的妹子，使我因你得平安，我的命也因你存活。」 14及至亚伯兰到了埃及，埃及人看见那妇人极其美貌。 15法老的臣宰看见了她，就在法老面前夸奖她。那妇人就被带进法老的宫去。 16法老因这妇人就厚待亚伯兰，亚伯兰得了许多牛、羊、骆驼、公驴、母驴、仆婢。 17耶和华因亚伯兰妻子撒莱的缘故，降大灾与法老和他的全家。 18法老就召了亚伯兰来，说：「你这向我做的是甚么事呢？为甚么没有告诉我她是你的妻子？ 19为甚么说她是你的妹子，以致我把她取来要作我的妻子？现在你的妻子在这里，可以带她走吧。」 20于是法老吩咐人将亚伯兰和他妻子，并他所有的都送走了。

1Now Yahweh said to Abram, “Get out of your country, and from your relatives, and from your father’s house, to the land that I will show you. 2I will make of you a great nation. I will bless you and make your name great. You will be a blessing. 3I will bless those who bless you, and I will curse him who curses you. All of the families of the earth will be blessed in you.” 4So Abram went, as Yahweh had spoken to him. Lot went with him. Abram was seventy-five years old when he departed out of Haran. 5Abram took Sarai his wife, Lot his brother’s son, all their substance that they had gathered, and the souls whom they had gotten in Haran, and they went to go into the land of Canaan. Into the land of Canaan they came. 6Abram passed through the land to the place of Shechem, to the oak of Moreh. The Canaanite was then in the land. 7Yahweh appeared to Abram and said, “I will give this land to your seed.” He built an altar there to Yahweh, who appeared to him. 8He left from there to the mountain on the east of Bethel, and pitched his tent, having Bethel on the west, and Ai on the east. There he built an altar to Yahweh and called on Yahweh’s name. 9Abram traveled, going on still toward the South. 10There was a famine in the land. Abram went down into Egypt to live as a foreigner there, for the famine was severe in the land. 11When he had come near to enter Egypt, he said to Sarai his wife, “See now, I know that you are a beautiful woman to look at. 12It will happen, when the Egyptians will see you, that they will say, ‘This is his wife.’ They will kill me, but they will save you alive. 13Please say that you are my sister, that it may be well with me for your sake, and that my soul may live because of you.” 14When Abram had come into Egypt, Egyptians saw that the woman was very beautiful. 15The princes of Pharaoh saw her, and praised her to Pharaoh; and the woman was taken into Pharaoh’s house. 16He dealt well with Abram for her sake. He had sheep, cattle, male donkeys, male servants, female servants, female donkeys, and camels. 17Yahweh plagued Pharaoh and his house with great plagues because of Sarai, Abram’s wife. 18Pharaoh called Abram and said, “What is this that you have done to me? Why didn’t you tell me that she was your wife? 19Why did you say, ‘She is my sister,’ so that I took her to be my wife? Now therefore, see your wife, take her, and go your way.” 20Pharaoh commanded men concerning him, and they brought him on the way with his wife and all that he had.

1De HEERE nu had tot Abram gezegd: Ga gij uit uw land, en uit uw maagschap, en uit uws vaders huis, naar het land, dat Ik u wijzen zal. 2En Ik zal u tot een groot volk maken, en u zegenen, en uw naam groot maken; en wees een zegen! 3En Ik zal zegenen, die u zegenen, en vervloeken, die u vloekt; en in u zullen alle geslachten des aardrijks gezegend worden. 4En Abram toog heen, gelijk de HEERE tot hem gesproken had; en Lot toog met hem; en Abram was vijf en zeventig jaren oud, toen hij uit Haran ging. 5En Abram nam Sarai, zijn huisvrouw, en Lot, zijns broeders zoon, en al hun have, die zij verworven hadden, en de zielen, die zij verkregen hadden in Haran; en zij togen uit, om te gaan naar het land Kanaan, en zij kwamen in het land Kanaan. 6En Abram is doorgetogen in dat land, tot aan de plaats Sichem, tot aan het eikenbos More; en de Kanaanieten waren toen ter tijd in dat land. 7Zo verscheen de HEERE aan Abram, en zeide: Aan uw zaad zal Ik dit land geven. Toen bouwde hij aldaar een altaar den HEERE, Die hem aldaar verschenen was. 8En hij brak op van daar naar het gebergte, tegen het oosten van Beth-El, en hij sloeg zijn tent op, zijnde Beth-El tegen het westen, en Ai tegen het oosten; en hij bouwde aldaar den HEERE een altaar, en riep den naam des HEEREN aan. 9Daarna vertrok Abram, gaande en trekkende naar het zuiden. 10En er was honger in dat land; zo toog Abram af naar Egypte, om daar als een vreemdeling te verkeren, dewijl de honger zwaar was in dat land. 11En het geschiedde, als hij naderde, om in Egypte te komen, dat hij zeide tot Sarai, zijn huisvrouw: Zie toch, ik weet, dat gij een vrouw zijt, schoon van aangezicht. 12En het zal geschieden, als u de Egyptenaars zullen zien, zo zullen zij zeggen: Dat is zijn huisvrouw; en zij zullen mij doden, en u in het leven behouden. 13Zeg toch: Gij zijt mijn zuster; opdat het mij wel ga om u, en mijn ziel om uwentwil leve. 14En het geschiedde, als Abram in Egypte kwam, dat de Egyptenaars deze vrouw zagen, dat zij zeer schoon was. 15Ook zagen haar de vorsten van Farao, en prezen haar bij Farao; en die vrouw werd weggenomen naar het huis van Farao. 16En hij deed Abram goed, om harentwil; zodat hij had schapen, en runderen, en ezelen, en knechten, en maagden, en ezelinnen, en kemelen. 17Maar de HEERE plaagde Farao met grote plagen, ook zijn huis, ter oorzake van Sarai, Abrams huisvrouw. 18Toen riep Farao Abram, en zeide: Wat is dit, dat gij mij gedaan hebt? waarom hebt gij mij niet te kennen gegeven, dat zij uw huisvrouw is? 19Waarom hebt gij gezegd: Zij is mijn zuster; zodat ik haar mij tot een vrouw zoude genomen hebben? en nu, zie, daar is uw huisvrouw; neem haar en ga henen! 20En Farao gebood zijn mannen vanwege hem, en zij geleidden hem, en zijn huisvrouw, en alles wat hij had.