Psalmer 22

1För sångmästaren, efter »Morgonrodnadens hind»; en psalm av David. Min Gud, min Gud, varför har du övergivit mig? Jag brister ut och klagar, men min frälsning är fjärran. 2Men Gud, jag ropar om dagen, men du svarar icke, så ock om natten, men jag får ingen ro. 3Och dock är du den Helige, den som tronar på Israels lovsånger. 4På dig förtröstade våra fäder; de förtröstade, och du räddade dem. 5Till dig ropade de och blevo hulpna; på dig förtröstade de och kommo icke på skam. 6Men jag är en mask, och icke en människa, till smälek bland män, föraktad av folket. 7Alla som se mig bespotta mig; de spärra upp munnen, de skaka huvudet: 8»Befall dig åt HERREN! Han befrie honom, han rädde honom, ty han har ju behag till honom.» 9Ja, det var du som hämtade mig ut ur moderlivet och lät mig vila trygg vid min moders bröst. 10På dig är jag kastad allt ifrån modersskötet; du är min Gud allt ifrån min moders liv. 11Var icke långt ifrån mig, ty nöd är nära, och det finnes ingen hjälpare. 12Tjurar i mängd omgiva mig, Basans oxar omringa mig. 13Såsom glupande och rytande lejon spärrar man upp gapet mot mig. 14Jag är lik vatten som utgjutes, alla mina leder hava skilts åt; mitt hjärta är såsom vax, det smälter i mitt liv. 15Min kraft är förtorkad och lik en lerskärva, min tunga låder vid min gom, och du lägger mig i dödens stoft. 16Ty hundar omgiva mig; de ondas hop har kringränt mig, mina händer och fötter hava de genomborrat. 17Jag kan räkna alla mina ben; de skåda därpå, de se med lust på mig. 18De dela mina kläder mellan sig och kasta lott om min klädnad. 19Men du, HERRE, var icke fjärran; du min starkhet, skynda till min hjälp. 20Rädda min själ från svärdet, mitt liv ur hundarnas våld. 21Fräls mig från lejonets gap. Ja, du bönhör mig och räddar mig undan vildoxarnas horn. 22Då skall jag förkunna ditt namn för mina bröder, mitt i församlingen skall jag prisa dig: 23I som frukten HERREN, loven honom; ären honom, alla Jakobs barn, och bäven för honom, alla Israels barn. 24Ty han föraktade icke den betrycktes elände och höll det icke för en styggelse; han fördolde icke sitt ansikte för honom, och när han ropade, lyssnade han till honom. 25Genom dig skall min lovsång ljuda i den stora församlingen; mina löften får jag infria inför dem som frukta honom. 26De ödmjuka skola äta och bliva mätta, de som söka HERREN skola få lova honom; ja, edra hjärtan skola leva evinnerligen. 27Alla jordens ändar skola betänka det och omvända sig till HERREN. Hedningarnas alla släkter skola tillbedja inför dig. 28Ty riket är HERRENS, och han råder över hedningarna. 29Ja, alla mäktiga på jorden skola äta och tillbedja; inför honom skola knäböja alla de som måste fara ned i graven, de som icke kunna behålla sin själv vid liv. 30Kommande ättled skola tjäna honom; man skall förtälja om Herren för ett annat släkte. 31Man skall träda upp och förkunna hans rättfärdighet, ja, bland folk som skola födas att han har gjort det.

1My God, my God, why have you forsaken me? Why are you so far from helping me, and from the words of my groaning? 2My God, I cry in the daytime, but you don’t answer; in the night season, and am not silent. 3But you are holy, you who inhabit the praises of Israel. 4Our fathers trusted in you. They trusted, and you delivered them. 5They cried to you, and were delivered. They trusted in you, and were not disappointed. 6But I am a worm, and no man; a reproach of men, and despised by the people. 7All those who see me mock me. They insult me with their lips. They shake their heads, saying, 8“He trusts in Yahweh; let him deliver him. Let him rescue him, since he delights in him.” 9But you brought me out of the womb. You made me trust at my mother’s breasts. 10I was thrown on you from my mother’s womb. You are my God since my mother bore me. 11Don’t be far from me, for trouble is near. For there is no one to help. 12Many bulls have surrounded me. Strong bulls of Bashan have encircled me. 13They open their mouths wide against me, lions tearing prey and roaring. 14I am poured out like water. All my bones are out of joint. My heart is like wax; it is melted within me. 15My strength is dried up like a potsherd. My tongue sticks to the roof of my mouth. You have brought me into the dust of death. 16For dogs have surrounded me. A company of evildoers have enclosed me. They have pierced my hands and feet. 17I can count all of my bones. They look and stare at me. 18They divide my garments among them. They cast lots for my clothing. 19But don’t be far off, Yahweh. You are my help: hurry to help me. 20Deliver my soul from the sword, my precious life from the power of the dog. 21Save me from the lion’s mouth! Yes, from the horns of the wild oxen, you have answered me. 22I will declare your name to my brothers. In the midst of the assembly, I will praise you. 23You who fear Yahweh, praise him! All you descendants of Jacob, glorify him! Stand in awe of him, all you descendants of Israel! 24For he has not despised nor abhorred the affliction of the afflicted, Neither has he hidden his face from him; but when he cried to him, he heard. 25Of you comes my praise in the great assembly. I will pay my vows before those who fear him. 26The humble shall eat and be satisfied. They shall praise Yahweh who seek after him. Let your hearts live forever. 27All the ends of the earth shall remember and turn to Yahweh. All the relatives of the nations shall worship before you. 28For the kingdom is Yahweh’s. He is the ruler over the nations. 29All the rich ones of the earth shall eat and worship. All those who go down to the dust shall bow before him, even he who can’t keep his soul alive. 30Posterity shall serve him. Future generations shall be told about the Lord. 31They shall come and shall declare his righteousness to a people that shall be born, for he has done it.

1Een psalm van David, voor den opperzangmeester, op Aijeleth hasschachar. Mijn God, mijn God! waarom hebt Gij mij verlaten, verre zijnde van mijn verlossing, van de woorden mijns brullens? 2Mijn God! Ik roep des daags, maar Gij antwoordt niet; en des nachts, en ik heb geen stilte. 3Doch Gij zijt heilig, wonende onder de lofzangen Israels. 4Op U hebben onze vaders vertrouwd; zij hebben vertrouwd, en Gij hebt hen uitgeholpen. 5Tot U hebben zij geroepen, en zijn uitgered; op U hebben zij vertrouwd, en zijn niet beschaamd geworden. 6Maar ik ben een worm en geen man, een smaad van mensen, en veracht van het volk. 7Allen, die mij zien, bespotten mij; zij steken de lip uit, zij schudden het hoofd, zeggende: 8Hij heeft het op den HEERE gewenteld, dat Hij hem nu uithelpe, dat Hij hem redde, dewijl Hij lust aan hem heeft! 9Gij zijt het immers, Die mij uit den buik hebt uitgetogen; Die mij hebt doen vertrouwen, zijnde aan mijner moeders borsten. 10Op U ben ik geworpen van de baarmoeder af; van den buik mijner moeder aan zijt Gij mijn God. 11Zo wees niet verre van mij, want benauwdheid is nabij; want er is geen helper. 12Vele varren hebben mij omsingeld, sterke stieren van Basan hebben mij omringd. 13Zij hebben hun mond tegen mij opgesperd, als een verscheurende en brullende leeuw. 14Ik ben uitgestort als water, en al mijn beenderen hebben zich vaneen gescheiden; mijn hart is als was, het is gesmolten in het midden mijns ingewands. 15Mijn kracht is verdroogd als een potscherf, en mijn tong kleeft aan mijn gehemelte; en Gij legt mij in het stof des doods. 16Want honden hebben mij omsingeld; een vergadering van boosdoeners heeft mij omgeven; zij hebben mijn handen en mijn voeten doorgraven. 17Al mijn beenderen zou ik kunnen tellen; zij schouwen het aan, zij zien op mij. 18Zij delen mijn klederen onder zich, en werpen het lot over mijn gewaad. 19Maar Gij, HEERE! wees niet verre; mijn Sterkte! haast U tot mijn hulp. 20Red mijn ziel van het zwaard, mijn eenzame van het geweld des honds. 21Verlos mij uit des leeuwen muil; en verhoor mij van de hoornen der eenhoornen. 22Zo zal ik Uw Naam mijn broederen vertellen; in het midden der gemeente zal ik U prijzen. 23Gij, die den HEERE vreest! prijst Hem; al gij zaad van Jakob! vereert Hem; en ontziet u voor Hem, al gij zaad van Israel! 24Want Hij heeft niet veracht, noch verfoeid de verdrukking des verdrukten, noch Zijn aangezicht voor hem verborgen; maar Hij heeft gehoord, als die tot Hem riep. 25Van U zal mijn lof zijn in een grote gemeente; ik zal mijn geloften betalen in tegenwoordigheid dergenen, die Hem vrezen. 26De zachtmoedigen zullen eten en verzadigd worden; zij zullen den HEERE prijzen, die Hem zoeken; ulieder hart zal in eeuwigheid leven. 27Alle einden der aarde zullen het gedenken, en zich tot den HEERE bekeren; en alle geslachten der heidenen zullen voor Uw aangezicht aanbidden. 28Want het koninkrijk is des HEEREN, en Hij heerst onder de heidenen. 29Alle vetten op aarde zullen eten, en aanbidden; allen, die in het stof nederdalen, zullen voor Zijn aangezicht nederbukken; en die zijn ziel bij het leven niet kan houden. 30Het zaad zal Hem dienen; het zal den HEERE aangeschreven worden tot in geslachten. 31Zij zullen aankomen, en Zijn gerechtigheid verkondigen den volke, dat geboren wordt, omdat Hij het gedaan heeft.