Psalmer 2

1Varför larma hedningarna och tänka folken fåfänglighet? 2Jordens konungar resa sig upp, och furstarna rådslå med varandra, mot HERREN och hans smorde: 3»Låt oss slita sönder deras bojor och kasta deras band ifrån oss.» 4Han som bor i himmelen ler, HERREN bespottar dem. 5Då talar han till dem i sin vrede, och i sin förgrymmelse förskräcker han dem: 6»Jag själv har insatt min konung på Sion, mitt heliga berg.» 7Jag vill förtälja om vad beslutet är; HERREN sade till mig: »Du är min son, jag har i dag fött dig. 8Begär av mig, så skall jag giva dig hedningarna till arvedel och jordens ändar till egendom. 9Du skall sönderslå dem med järnspira, såsom lerkärl skall du krossa dem.» 10Så kommen nu till förstånd, I konungar; låten varna eder, I domare på jorden. 11Tjänen HERREN med fruktan, och fröjden eder med bävan. 12Hyllen sonen, så att han icke vredgas och I förgåns på eder väg; ty snart kunde hans vrede upptändas. Saliga äro alla de som taga sin tillflykt till honom.

1Why do the nations rage, and the peoples plot a vain thing? 2The kings of the earth take a stand, and the rulers take counsel together, against Yahweh, and against his Anointed, saying, 3“Let’s break their bonds apart, and cast their cords from us.” 4He who sits in the heavens will laugh. The Lord will have them in derision. 5Then he will speak to them in his anger, and terrify them in his wrath: 6“Yet I have set my King on my holy hill of Zion.” 7I will tell of the decree. Yahweh said to me, “You are my son. Today I have become your father. 8Ask of me, and I will give the nations for your inheritance, the uttermost parts of the earth for your possession. 9You shall break them with a rod of iron. You shall dash them in pieces like a potter’s vessel.” 10Now therefore be wise, you kings. Be instructed, you judges of the earth. 11Serve Yahweh with fear, and rejoice with trembling. 12Give sincere homage to the Son, lest he be angry, and you perish on the way, for his wrath will soon be kindled. Blessed are all those who take refuge in him.

1Waarom woeden de heidenen, en bedenken de volken ijdelheid? 2De koningen der aarde stellen zich op, en de vorsten beraadslagen te zamen tegen den HEERE, en tegen Zijn Gezalfde, zeggende: 3Laat ons hun banden verscheuren, en hun touwen van ons werpen. 4Die in den hemel woont, zal lachen; de HEERE zal hen bespotten. 5Dan zal Hij tot hen spreken in Zijn toorn, en in Zijn grimmigheid zal Hij hen verschrikken. 6Ik toch heb Mijn Koning gezalfd over Sion, den berg Mijner heiligheid. 7Ik zal van het besluit verhalen: de HEERE heeft tot Mij gezegd: Gij zijt Mijn Zoon, heden heb Ik U gegenereerd. 8Eis van Mij, en Ik zal de heidenen geven tot Uw erfdeel, en de einden der aarde tot Uw bezitting. 9Gij zult hen verpletteren met een ijzeren scepter; Gij zult hen in stukken slaan als een pottenbakkersvat. 10Nu dan, gij koningen, handelt verstandiglijk; laat u tuchtigen, gij rechters der aarde! 11Dient den HEERE met vreze, en verheugt u met beving. 12Kust den Zoon, opdat Hij niet toorne, en gij op den weg vergaat, wanneer Zijn toorn maar een weinig zou ontbranden. Welgelukzalig zijn allen, die op Hem betrouwen.