Psalmer 129

1En vallfartssång. Mycken nöd hava de vållat mig allt ifrån min ungdom -- så säge Israel -- 2mycken nöd hava de vållat mig allt ifrån min ungdom, dock blevo de mig ej övermäktiga. 3På min rygg hava plöjare plöjt och dragit upp långa fåror. 4Men HERREN är rättfärdig och har huggit av de ogudaktigas band. 5De skola komma på skam och vika tillbaka, så många som hata Sion. 6De skola bliva lika gräs på taken, som vissnar, förrän det har vuxit upp; 7ingen skördeman fyller därmed sin hand, ingen kärvbindare sin famn, 8och de som gå där fram kunna icke säga: »HERRENS välsignelse vare över eder! Vi välsigna eder i HERRENS namn.»

1Many times they have afflicted me from my youth up. Let Israel now say, 2many times they have afflicted me from my youth up, yet they have not prevailed against me. 3The plowers plowed on my back. They made their furrows long. 4Yahweh is righteous. He has cut apart the cords of the wicked. 5Let them be disappointed and turned backward, all those who hate Zion. 6Let them be as the grass on the housetops, which withers before it grows up; 7with which the reaper doesn’t fill his hand, nor he who binds sheaves, his bosom. 8Neither do those who go by say, “The blessing of Yahweh be on you. We bless you in Yahweh’s name.”

1Een lied Hammaaloth. Zij hebben mij dikwijls benauwd van mijn jeugd af, zegge nu Israel; 2Zij hebben mij dikwijls van mijn jeugd af benauwd; evenwel hebben zij mij niet overmocht. 3Ploegers hebben op mijn rug geploegd; zij hebben hun voren lang getogen. 4De HEERE, Die rechtvaardig is, heeft de touwen der goddelozen afgehouwen. 5Laat hen beschaamd en achterwaarts gedreven worden, allen, die Sion haten. 6Laat hen worden als gras op de daken, hetwelk verdort, eer men het uittrekt; 7Waarmede de maaier zijn hand niet vult, noch de garvenbinder zijn arm; 8En die voorbijgaan, niet zeggen: De zegen des HEEREN zij bij u! Wij zegenen ulieden in den Naam des HEEREN.