1Voici, l’Éternel dévaste le pays et le rend désert, Il en bouleverse la face et en disperse les habitants. 2Et il en est du sacrificateur comme du peuple, Du maître comme du serviteur, De la maîtresse comme de la servante, Du vendeur comme de l’acheteur, Du prêteur comme de l’emprunteur, Du créancier comme du débiteur. 3Le pays est dévasté , livré au pillage ; Car l’Éternel l’a décrété . 4Le pays est triste, épuisé ; Les habitants sont abattus, languissants ; Les chefs du peuple sont sans force. 5Le pays était profané par ses habitants ; Car ils transgressaient les lois, violaient les ordonnances, Ils rompaient l’alliance éternelle. 6C’est pourquoi la malédiction dévore le pays, Et ses habitants portent la peine de leurs crimes ; C’est pourquoi les habitants du pays sont consumés, Et il n’en reste qu’un petit nombre. 7Le moût est triste, la vigne est flétrie ; Tous ceux qui avaient le cœur joyeux soupirent. 8La joie des tambourins a cessé, la gaîté bruyante a pris fin, La joie de la harpe a cessé. 9On ne boit plus de vin en chantant ; Les liqueurs fortes sont amères au buveur. 10La ville déserte est en ruines ; Toutes les maisons sont fermées, on n’y entre plus. 11On crie dans les rues, parce que le vin manque ; Toute réjouissance a disparu, L’allégresse est bannie du pays. 12La dévastation est restée dans la ville, Et les portes abattues sont en ruines. 13Car il en est dans le pays, au milieu des peuples, Comme quand on secoue l’olivier, Comme quand on grappille après la vendange. 14Ils élèvent leur voix, ils poussent des cris d’allégresse ; Des bords de la mer, ils célèbrent la majesté de l’Éternel. 15Glorifiez donc l’Éternel dans les lieux où brille la lumière, Le nom de l’Éternel, Dieu d’Israël, dans les îles de la mer ! - 16De l’extrémité de la terre nous entendons chanter : Gloire au juste ! Mais moi je dis : Je suis perdu ! je suis perdu ! malheur à moi ! Les pillards pillent, et les pillards s’acharnent au pillage. 17La terreur, la fosse, et le filet, Sont sur toi, habitant du pays ! 18Celui qui fuit devant les cris de terreur tombe dans la fosse, Et celui qui remonte de la fosse se prend au filet ; Car les écluses d’en haut s’ouvrent, Et les fondements de la terre sont ébranlés. 19La terre est déchirée, La terre se brise, La terre chancelle. 20La terre chancelle comme un homme ivre, Elle vacille comme une cabane ; Son péché pèse sur elle, Elle tombe, et ne se relève plus. 21En ce temps-là, l’Éternel châtiera dans le ciel l’armée d’en haut, Et sur la terre les rois de la terre. 22Ils seront assemblés captifs dans une prison, Ils seront enfermés dans des cachots, Et, après un grand nombre de jours, ils seront châtiés. 23La lune sera couverte de honte, Et le soleil de confusion ; Car l’Éternel des armées régnera Sur la montagne de Sion et à Jérusalem, Resplendissant de gloire en présence de ses anciens.
1Behold, Yahweh makes the earth empty, makes it waste, turns it upside down, and scatters its inhabitants. 2It will be as with the people, so with the priest; as with the servant, so with his master; as with the maid, so with her mistress; as with the buyer, so with the seller; as with the creditor, so with the debtor; as with the taker of interest, so with the giver of interest. 3The earth will be utterly emptied and utterly laid waste; for Yahweh has spoken this word. 4The earth mourns and fades away. The world languishes and fades away. The lofty people of the earth languish. 5The earth also is polluted under its inhabitants, because they have transgressed the laws, violated the statutes, and broken the everlasting covenant. 6Therefore the curse has devoured the earth, and those who dwell therein are found guilty. Therefore the inhabitants of the earth are burned, and few men left. 7The new wine mourns. The vine languishes. All the merry-hearted sigh. 8The mirth of tambourines ceases. The sound of those who rejoice ends. The joy of the harp ceases. 9They will not drink wine with a song. Strong drink will be bitter to those who drink it. 10The confused city is broken down. Every house is shut up, that no man may come in. 11There is a crying in the streets because of the wine. All joy is darkened. The mirth of the land is gone. 12The city is left in desolation, and the gate is struck with destruction. 13For it will be so in the midst of the earth among the peoples, as the shaking of an olive tree, as the gleanings when the vintage is done. 14These shall lift up their voice. They will shout for the majesty of Yahweh. They cry aloud from the sea. 15Therefore glorify Yahweh in the east, even the name of Yahweh, the God of Israel, in the islands of the sea! 16From the uttermost part of the earth have we heard songs. Glory to the righteous! But I said, “I pine away! I pine away! woe is me!” The treacherous have dealt treacherously. Yes, the treacherous have dealt very treacherously. 17Fear, the pit, and the snare, are on you who inhabitant the earth. 18It will happen that he who flees from the noise of the fear will fall into the pit; and he who comes up out of the midst of the pit will be taken in the snare; for the windows on high are opened, and the foundations of the earth tremble. 19The earth is utterly broken. The earth is torn apart. The earth is shaken violently. 20The earth will stagger like a drunken man, and will sway back and forth like a hammock. Its disobedience will be heavy on it, and it will fall and not rise again. 21It shall happen in that day that Yahweh will punish the army of the high ones on high, and the kings of the earth on the earth. 22They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison; and after many days shall they be visited. 23Then the moon shall be confounded, and the sun ashamed; for Yahweh of Armies will reign on Mount Zion, and in Jerusalem; and before his elders will be glory.
1Ziet, de HEERE maakt het land ledig, en Hij maakt het woest; en Hij keert deszelfs gestaltenis om, en Hij verstrooit zijn inwoners. 2En gelijk het volk, alzo zal de priester wezen; gelijk de knecht, alzo zijn heer; gelijk de dienstmaagd, alzo haar vrouw; gelijk de koper, alzo de verkoper; gelijk de lener, alzo de ontlener; gelijk de woekeraar, alzo die, van welken hij woeker ontvangt. 3Dat land zal ganselijk ledig gemaakt worden, en het zal ganselijk beroofd worden; want de HEERE heeft dit woord gesproken. 4Het land treurt, het verwelkt; het aardrijk kweelt, het verwelkt; de hoogsten van het volk des lands kwelen. 5Want het land is bevlekt vanwege zijn inwoners; want zij overtreden de wetten, zij veranderen de inzettingen, zij vernietigen het eeuwig verbond. 6Daarom verteert de vloek het land, en die daarin wonen, zullen verwoest worden; daarom zullen de inwoners des lands verbrand worden, en er zullen weinig mensen overblijven. 7De most treurt, de wijnstok kweelt, allen die blijhartig waren, zuchten. 8De vreugde der trommelen rust; het geluid der vrolijk huppelenden houdt op, de vreugde der harp rust. 9Zij zullen geen wijn drinken met gezang; de sterke drank zal bitter zijn dengenen, die hem drinken. 10De woeste stad is verbroken, al de huizen staan gesloten, dat er niemand inkomen kan. 11Er is een klagelijk geroep op de straten, om des wijns wil; alle blijdschap is verduisterd, de vreugde des lands is heengevaren. 12Verwoesting is in de stad overgebleven, en met gekraak wordt de poort in stukken verbroken. 13Want in het binnenste van het land, in het midden dezer volken, zal het alzo wezen, gelijk de afschudding des olijfbooms, gelijk de nalezingen, wanneer de wijnoogst geeindigd is. 14Die zullen hun stem opheffen, zij zullen vrolijk zingen; vanwege de heerlijkheid des HEEREN zullen zij juichen van de zee af. 15Daarom eert den HEERE in de valleien, in de eilanden der zee den Naam des HEEREN, des Gods van Israel. 16Van het uiterste einde der aarde horen wij psalmen, tot verheerlijking des Rechtvaardigen. Doch nu zeg ik: Ik word mager, ik word mager, wee mij! de trouwelozen handelen trouwelooslijk, en met trouweloosheid handelen de trouwelozen trouwelooslijk. 17De vrees, en de kuil, en de strik over u, o inwoners des lands! 18En het zal geschieden, zo wie voor de stem der vreze vlieden zal, die zal in den kuil vallen; en die uit den kuil opklimt, die zal in den strik gevangen worden; want de sluizen in de hoogte zijn opengedaan, en de fondamenten der aarde zullen beven. 19De aarde zal ganselijk verbroken worden, de aarde zal ganselijk vaneen gescheurd worden, de aarde zal ganselijk bewogen worden. 20De aarde zal ganselijk waggelen, gelijk een dronkaard, en zij zal heen en weder bewogen worden, gelijk een nachthut; en haar overtreding zal zwaar op haar zijn, en zij zal vallen, en niet weder opstaan. 21En het zal geschieden te dien dage, dat de HEERE bezoeking doen zal over de heirscharen des hogen in de hoogte, en over de koningen des aardbodems op den aardbodem. 22En zij zullen samenvergaderd worden, gelijk de gevangenen in een put, en zij zullen besloten worden in een gevangenis, maar na vele dagen weder bezocht worden. 23En de maan zal schaamrood worden, en de zon zal beschaamd worden, als de HEERE der heirscharen regeren zal op den berg Sion en te Jeruzalem, en voor zijn oudsten zal heerlijkheid zijn.
Les numéros de versets suivent la traduction choisie et peuvent différer d'un verset dans quelques chapitres.