Jérémie 10

1Écoutez la parole que l’Éternel vous adresse, Maison d’Israël ! 2Ainsi parle l’Éternel : N’imitez pas la voie des nations, Et ne craignez pas les signes du ciel, Parce que les nations les craignent. 3Car les coutumes des peuples ne sont que vanité. On coupe le bois dans la forêt ; La main de l’ouvrier le travaille avec la hache ; 4On l’embellit avec de l’argent et de l’or, On le fixe avec des clous et des marteaux, Pour qu’il ne branle pas. 5Ces dieux sont comme une colonne massive, et ils ne parlent point ; On les porte, parce qu’ils ne peuvent marcher. Ne les craignez pas, car ils ne sauraient faire aucun mal, Et ils sont incapables de faire du bien. 6Nul n’est semblable à toi, ô Éternel ! Tu es grand, et ton nom est grand par ta puissance. 7Qui ne te craindrait, roi des nations ? C’est à toi que la crainte est due ; Car, parmi tous les sages des nations et dans tous leurs royaumes, Nul n’est semblable à toi. 8Tous ensemble, ils sont stupides et insensés ; Leur science n’est que vanité, c’est du bois ! 9On apporte de Tarsis des lames d’argent, et d’Uphaz de l’or, L’ouvrier et la main de l’orfèvre les mettent en œuvre ; Les vêtements de ces dieux sont d’étoffes teintes en bleu et en pourpre, Tous sont l’ouvrage d’habiles artisans. 10Mais l’Éternel est Dieu en vérité, Il est un Dieu vivant et un roi éternel ; La terre tremble devant sa colère, Et les nations ne supportent pas sa fureur. 11Vous leur parlerez ainsi : Les dieux qui n’ont point fait les cieux et la terre Disparaîtront de la terre et de dessous les cieux. 12Il a créé la terre par sa puissance, Il a fondé le monde par sa sagesse, Il a étendu les cieux par son intelligence. 13À sa voix, les eaux mugissent dans les cieux ; Il fait monter les nuages des extrémités de la terre, Il produit les éclairs et la pluie, Il tire le vent de ses trésors. 14Tout homme devient stupide par sa science, Tout orfèvre est honteux de son image taillée ; Car ses idoles ne sont que mensonge, Il n’y a point en elles de souffle, 15Elles sont une chose de néant, une œuvre de tromperie ; Elles périront, quand viendra le châtiment. 16Celui qui est la part de Jacob n’est pas comme elles ; Car c’est lui qui a tout formé, Et Israël est la tribu de son héritage. L’Éternel des armées est son nom. 17Emporte du pays ce qui t’appartient, Toi qui es assise dans la détresse ! 18Car ainsi parle l’Éternel : Voici, cette fois je vais lancer au loin les habitants du pays ; Je vais les serrer de près, afin qu’on les atteigne. - 19Malheur à moi ! je suis brisée ! Ma plaie est douloureuse ! Mais je dis : C’est une calamité qui m’arrive, Je la supporterai ! 20Ma tente est détruite, Tous mes cordages sont rompus ; Mes fils m’ont quittée, ils ne sont plus ; Je n’ai personne qui dresse de nouveau ma tente, Qui relève mes pavillons. - 21Les bergers ont été stupides, Ils n’ont pas cherché l’Éternel ; C’est pour cela qu’ils n’ont point prospéré, Et que tous leurs troupeaux se dispersent. 22Voici, une rumeur se fait entendre ; C’est un grand tumulte qui vient du septentrion, Pour réduire les villes de Juda en un désert, En un repaire de chacals. - 23Je le sais, ô Éternel ! La voie de l’homme n’est pas en son pouvoir ; Ce n’est pas à l’homme, quand il marche, À diriger ses pas. 24Châtie-moi, ô Éternel ! mais avec équité, Et non dans ta colère, de peur que tu ne m’anéantisses. 25Répands ta fureur sur les nations qui ne te connaissent pas, Et sur les peuples qui n’invoquent pas ton nom ! Car ils dévorent Jacob, ils le dévorent, ils le consument, Ils ravagent sa demeure.

1Hear the word which Yahweh speaks to you, house of Israel! 2Thus says Yahweh, “Don’t learn the way of the nations, and don’t be dismayed at the signs of the sky; for the nations are dismayed at them. 3For the customs of the peoples are vanity; for one cuts a tree out of the forest, the work of the hands of the workman with the ax. 4They deck it with silver and with gold; they fasten it with nails and with hammers, that it not move. 5They are like a palm tree, of turned work, and don’t speak: they must be carried, because they can’t go. Don’t be afraid of them; for they can’t do evil, neither is it in them to do good.” 6There is no one like you, Yahweh; you are great, and your name is great in might. 7Who should not fear you, King of the nations? For it belongs to you; because among all the wise men of the nations, and in all their royal estate, there is no one like you. 8But they are together brutish and foolish: the instruction of idols! it is but a stock. 9There is silver beaten into plates, which is brought from Tarshish, and gold from Uphaz, the work of the artificer and of the hands of the goldsmith; blue and purple for their clothing; they are all the work of skillful men. 10But Yahweh is the true God; he is the living God, and an everlasting King: at his wrath the earth trembles, and the nations are not able to withstand his indignation. 11You shall say this to them: The gods that have not made the heavens and the earth, these shall perish from the earth, and from under the heavens. 12He has made the earth by his power, he has established the world by his wisdom, and by his understanding has he stretched out the heavens: 13when he utters his voice, there is a tumult of waters in the heavens, and he causes the vapors to ascend from the ends of the earth; he makes lightnings for the rain, and brings the wind out of his treasuries. 14Every man has become brutish and without knowledge; every goldsmith is disappointed by his engraved image; for his molten image is falsehood, and there is no breath in them. 15They are vanity, a work of delusion: in the time of their visitation they shall perish. 16The portion of Jacob is not like these; for he is the former of all things; and Israel is the tribe of his inheritance: Yahweh of Armies is his name. 17Gather up your wares out of the land, you who live under siege. 18For thus says Yahweh, Behold, I will sling out the inhabitants of the land at this time, and will distress them, that they may feel it. 19Woe is me because of my hurt! my wound is grievous: but I said, Truly this is my grief, and I must bear it. 20My tent is destroyed, and all my cords are broken: my children have gone away from me, and they are no more. There is no one to spread my tent any more, and to set up my curtains. 21For the shepherds are become brutish, and have not inquired of Yahweh: therefore they have not prospered, and all their flocks are scattered. 22The voice of news, behold, it comes, and a great commotion out of the north country, to make the cities of Judah a desolation, a dwelling place of jackals. 23Yahweh, I know that the way of man is not in himself: it is not in man who walks to direct his steps. 24Yahweh, correct me, but in measure: not in your anger, lest you bring me to nothing. 25Pour out your wrath on the nations that don’t know you, and on the families that don’t call on your name: for they have devoured Jacob, yes, they have devoured him and consumed him, and have laid waste his habitation.

1Hoort het woord, dat de HEERE tot ulieden spreekt, o huis Israels! 2Zo zegt de HEERE: Leert den weg der heidenen niet, en ontzet u niet voor de tekenen des hemels, dewijl zich de heidenen voor dezelve ontzetten. 3Want de inzettingen der volken zijn ijdelheid; want het is hout, dat men uit het woud gehouwen heeft, een werk van des werkmeesters handen met de bijl. 4Men pronkt het op met zilver en met goud; zij hechten ze met nagelen en met hameren, opdat het niet waggele. 5Zij zijn gelijk een palmboom van dicht werk, maar kunnen niet spreken; zij moeten gedragen worden, want zij kunnen niet gaan; vreest niet voor hen, want zij kunnen geen kwaad doen, ook is er geen goeddoen bij hen. 6Omdat niemand U gelijk is, o HEERE! zo zijt Gij groot, en groot is Uw Naam in mogendheid. 7Wie zou U niet vrezen, Gij Koning der heidenen? Want het komt U toe; omdat toch onder alle wijzen der heidenen, en in hun ganse koninkrijk, niemand U gelijk is. 8In een ding zijn zij toch onvernuftig en zot: een hout is een onderwijs der ijdelheden. 9Uitgerekt zilver wordt van Tarsis gebracht, en goud van Ufaz, tot een werk des werkmeesters en van de handen des goudsmids; hemelsblauw en purper is hun kleding, een werk der wijzen zijn zij al te zamen. 10Maar de HEERE God is de Waarheid, Hij is de levende God, en een eeuwig Koning; van Zijn verbolgenheid beeft de aarde, en de heidenen kunnen Zijn gramschap niet verdragen. 11(Aldus zult gijlieden tot hen zeggen: De goden, die den hemel en de aarde niet gemaakt hebben, zullen vergaan van de aarde, en van onder dezen hemel.) 12Die de aarde gemaakt heeft door Zijn kracht, Die de wereld bereid heeft door Zijn wijsheid, en den hemel uitgebreid door Zijn verstand. 13Als Hij Zijn stem geeft, zo is er een gedruis van wateren in den hemel, en Hij doet de dampen opklimmen van het einde der aarde; Hij maakt de bliksemen met den regen, en doet den wind voortkomen uit Zijn schatkameren. 14Een ieder mens is onvernuftig geworden, zodat hij geen wetenschap heeft, een ieder goudsmid is beschaamd van het gesneden beeld; want zijn gegoten beeld is leugen; en er is geen geest in hen. 15Ijdelheid zijn zij, een werk van verleidingen; ten tijde hunner bezoeking zullen zij vergaan. 16Jakobs deel is niet gelijk die, want Hij is de Formeerder van alles, en Israel is de roede Zijner erfenis; HEERE der heirscharen is Zijn Naam. 17Raap uw kramerij weg uit het land, gij inwoneres der vesting! 18Want zo zegt de HEERE: Ziet, Ik zal de inwoners des lands op ditmaal wegslingeren, en zal ze benauwen, opdat zij het vinden. 19O, wee mij over mijn breuk! mijn plage is smartelijk; en ik had gezegd: Dit is immers een krankheid, die ik wel dragen zal! 20Mijn tent is verstoord, en al mijn zelen zijn verscheurd; mijn kinderen zijn van mij uitgegaan, en zij zijn er niet; er is niemand meer, die mijn tent uitspant, en mijn gordijnen opricht. 21Want de herders zijn onvernuftig geworden, en hebben den HEERE niet gezocht; daarom hebben zij niet verstandiglijk gehandeld, en hun ganse weide is verstrooid. 22Ziet, er komt een stem des geruchts, en een groot beven uit het land van het noorden; dat men de steden van Juda zal stellen tot een verwoesting, een woning der draken. 23Ik weet, o HEERE! dat bij den mens zijn weg niet is; het is niet bij een man, die wandelt, dat hij zijn gang richte. 24Kastijd mij, HEERE! doch met mate; niet in Uw toorn, opdat Gij mij niet te niet maakt. 25Stort Uw grimmigheid uit over de heidenen, die U niet kennen, en over de geslachten, die Uw Naam niet aanroepen; want zij hebben Jakob opgegeten, ja, zij hebben hem opgegeten, en hem verteerd, en zijn woning verwoest.