Salmos 2

1¿POR qué se amotinan las gentes, y los pueblos piensan vanidad? 2Estarán los reyes de la tierra, y príncipes consultarán unidos contra Jehová, y contra su ungido, diciendo: 3Rompamos sus coyundas, y echemos de nosotros sus cuerdas. 4El que mora en los cielos se reirá; el Señor se burlará de ellos. 5Entonces hablará á ellos en su furor, y turbarálos con su ira. 6Yo empero he puesto mi rey sobre Sión, monte de mi santidad. 7Yo publicaré el decreto: Jehová me ha dicho: Mi hijo eres tú; yo te engendré hoy. 8Pídeme, y te daré por heredad las gentes, y por posesión tuya los términos de la tierra. 9Quebrantarlos has con vara de hierro: como vaso de alfarero los desmenuzarás. 10Y ahora, reyes, entended: admitid corrección, jueces de la tierra. 11Servid á Jehová con temor, y alegraos con temblor. 12Besad al Hijo, porque no se enoje, y perezcáis en el camino, cuando se encendiere un poco su furor. Bienaventurados todos los que en él confían.

1Why do the nations rage, and the peoples plot a vain thing? 2The kings of the earth take a stand, and the rulers take counsel together, against Yahweh, and against his Anointed, saying, 3“Let’s break their bonds apart, and cast their cords from us.” 4He who sits in the heavens will laugh. The Lord will have them in derision. 5Then he will speak to them in his anger, and terrify them in his wrath: 6“Yet I have set my King on my holy hill of Zion.” 7I will tell of the decree. Yahweh said to me, “You are my son. Today I have become your father. 8Ask of me, and I will give the nations for your inheritance, the uttermost parts of the earth for your possession. 9You shall break them with a rod of iron. You shall dash them in pieces like a potter’s vessel.” 10Now therefore be wise, you kings. Be instructed, you judges of the earth. 11Serve Yahweh with fear, and rejoice with trembling. 12Give sincere homage to the Son, lest he be angry, and you perish on the way, for his wrath will soon be kindled. Blessed are all those who take refuge in him.

1Waarom woeden de heidenen, en bedenken de volken ijdelheid? 2De koningen der aarde stellen zich op, en de vorsten beraadslagen te zamen tegen den HEERE, en tegen Zijn Gezalfde, zeggende: 3Laat ons hun banden verscheuren, en hun touwen van ons werpen. 4Die in den hemel woont, zal lachen; de HEERE zal hen bespotten. 5Dan zal Hij tot hen spreken in Zijn toorn, en in Zijn grimmigheid zal Hij hen verschrikken. 6Ik toch heb Mijn Koning gezalfd over Sion, den berg Mijner heiligheid. 7Ik zal van het besluit verhalen: de HEERE heeft tot Mij gezegd: Gij zijt Mijn Zoon, heden heb Ik U gegenereerd. 8Eis van Mij, en Ik zal de heidenen geven tot Uw erfdeel, en de einden der aarde tot Uw bezitting. 9Gij zult hen verpletteren met een ijzeren scepter; Gij zult hen in stukken slaan als een pottenbakkersvat. 10Nu dan, gij koningen, handelt verstandiglijk; laat u tuchtigen, gij rechters der aarde! 11Dient den HEERE met vreze, en verheugt u met beving. 12Kust den Zoon, opdat Hij niet toorne, en gij op den weg vergaat, wanneer Zijn toorn maar een weinig zou ontbranden. Welgelukzalig zijn allen, die op Hem betrouwen.