Yesaya 64

1Sekiranya Engkau mengoyakkan langit dan turun sehingga gunung-gunung luruh di hadirat-Mu, 2seperti saat api membakar semak-semak dan sebagaimana api menyebabkan air mendidih, untuk membuat nama-Mu dikenal oleh musuh-musuh-Mu, sehingga bangsa-bangsa akan gemetar di hadirat-Mu. 3Ketika Engkau melakukan hal-hal mengagumkan yang tidak kami harapkan, Engkau turun, gunung-gunung gemetar di hadapan-Mu. 4Sejak dahulu, tidak ada yang pernah mendengar atau menangkap dengan telinga, tidak ada mata yang telah melihat Allah selain Engkau, yang bertindak bagi mereka yang menanti-nantikan Dia. 5Engkau menemui dia yang bersukacita dalam melakukan kebenaran, yang mengingat Engkau di jalan-jalan-Mu. Sesungguhnya, Engkau murka karena kami berbuat dosa, kami telah berada di dalamnya sejak lama, dan mungkinkah kami diselamatkan? 6Kami semua seperti orang cemar dan semua kesalehan kami seperti kain cemar. Kami semua layu seperti daun, dan kesalahan-kesalahan kami menerbangkan kami seperti angin. 7Tidak ada seorang pun yang memanggil nama-Mu, yang bangkit untuk berpegang kepada-Mu. Sebab, Engkau telah menyembunyikan wajah-Mu dari kami, dan membuat kami luruh di tangan kesalahan-kesalahan kami. 8Akan tetapi, Ya TUHAN, Engkaulah Bapa kami. Kami adalah tanah liat dan Engkau adalah Penjunan kami. Kami semua adalah buatan tangan-Mu. 9Janganlah murka sedemikian hebat, Ya TUHAN, dan janganlah mengingat-ingat kesalahan selamanya. Sesungguhnya, lihatlah kami! Kami semua adalah umat-Mu. 10Kota-kota kudus-Mu telah menjadi padang belantara, Sion telah menjadi padang belantara. Yerusalem menjadi sunyi sepi. 11Rumah kami yang kudus dan indah, tempat nenek moyang kami memuji Engkau, telah terbakar oleh api, dan semua barang berharga kami telah menjadi reruntuhan. 12Akankah Engkau menahan diri terhadap semua ini, ya TUHAN? Akankah Engkau tetap diam dan menghukum kami sedemikian hebat?

1Oh that you would tear the heavens, that you would come down, that the mountains might quake at your presence, 2as when fire kindles the brushwood, and the fire causes the waters to boil; to make your name known to your adversaries, that the nations may tremble at your presence! 3When you did awesome things which we didn’t look for, you came down, the mountains quaked at your presence. 4For from of old men have not heard, nor perceived by the ear, neither has the eye seen a God besides you, who works for him who waits for him. 5You meet him who rejoices and works righteousness, those who remember you in your ways. Behold, you were angry, and we sinned. We have been in sin for a long time; and shall we be saved? 6For we have all become as one who is unclean, and all our righteousness is as a polluted garment: and we all fade as a leaf; and our iniquities, like the wind, take us away. 7There is no one who calls on your name, who stirs up himself to take hold of you; for you have hidden your face from us, and have consumed us by means of our iniquities. 8But now, Yahweh, you are our Father; we are the clay, and you our potter; and we all are the work of your hand. 9Don’t be furious, Yahweh, neither remember iniquity forever: see, look, we beg you, we are all your people. 10Your holy cities are become a wilderness, Zion has become a wilderness, Jerusalem a desolation. 11Our holy and our beautiful house, where our fathers praised you, is burned with fire; and all our pleasant places are laid waste. 12Will you refrain yourself for these things, Yahweh? Will you hold your peace, and afflict us very severely?

1Och, dat Gij de hemelen scheurdet, dat Gij nederkwaamt, dat de bergen van Uw aangezicht vervloten; 2Gelijk een smeltvuur brandt, en het vuur de wateren doet opbobbelen, om Uw Naam aan Uw wederpartijders bekend te maken! Laat alzo de heidenen voor Uw aangezicht beven. 3Toen Gij vreselijke dingen deedt, die wij niet verwachtten; Gij kwaamt neder, van Uw aangezicht vervloten de bergen. 4Ja, van ouds heeft men het niet gehoord, noch met oren vernomen, en geen oog heeft het gezien, behalve Gij, o God! wat Hij doen zal dien, die op Hem wacht. 5Gij ontmoet den vrolijke, en die gerechtigheid doet dengenen, die Uwer gedenken op Uw wegen; zie, Gij waart verbolgen, omdat wij gezondigd hebben; in dezelve is de eeuwigheid, opdat wij behouden wierden. 6Doch wij allen zijn als een onreine, en al onze gerechtigheden zijn als een wegwerpelijk kleed; en wij allen vallen af als een blad, en onze misdaden voeren ons henen weg als een wind. 7En er is niemand, die Uw Naam aanroept, die zich opwekt, dat hij U aangrijpe; want Gij verbergt Uw aangezicht voor ons, en Gij doet ons smelten, door middel van onze ongerechtigheden. 8Doch nu, HEERE! Gij zijt onze Vader; wij zijn leem, en Gij zijt onze pottenbakker, en wij allen zijn Uwer handen werk. 9HEERE! wees niet zo zeer verbolgen, en gedenk niet eeuwiglijk der ongerechtigheid; zie, aanschouw toch, wij allen zijn Uw volk. 10Uw heilige steden zijn een woestijn geworden, Sion is een woestijn geworden, Jeruzalem een verwoesting. 11Ons heilig en ons heerlijk huis, waarin onze vaders U loofden, is met vuur verbrand; en al onze gewenste dingen zijn tot woestheid geworden. 12HEERE! zoudt Gij U over deze dingen inhouden, zoudt Gij stilzwijgen, en ons zozeer bedrukken?