Yesaya 44

1Akan tetapi sekarang, dengarlah, hai Yakub, hamba-Ku, hai Israel, yang telah Kupilih! 2Beginilah perkataan TUHAN yang menjadikan kamu, yang telah membentukmu sejak dalam kandungan, yang akan menolongmu, “Jangan takut, hai Yakub, hamba-Ku, hai Yesyurun, yang telah Kupilih. 3Sebab, Aku akan mencurahkan air ke atas tanah yang haus, dan aliran-aliran air ke atas tanah yang kering. Aku akan mencurahkan Roh-Ku ke atas keturunanmu dan berkat-Ku ke atas anak cucumu. 4Mereka akan tumbuh di antara rerumputan, seperti pohon-pohon gandarusa di tepi aliran air. 5Yang satu akan berkata, ‘Aku milik TUHAN,’ yang lain akan menyebut dirinya dengan nama ‘Yakub’, yang lain lagi akan menulis di tangannya ‘Milik TUHAN’ dan menamai diri dengan nama ‘Israel.’” 6Beginilah perkataan TUHAN, raja Israel dan Penebusnya, TUHAN semesta alam, “Akulah Yang Awal dan Yang Akhir, selain Aku, tidak ada Allah. 7Siapakah yang seperti Aku? Biarlah dia menyerukannya. Biarlah dia menyatakannya dan memberitahukan hal itu kepada-Ku secara urut, sejak Aku menetapkan umat purbakala. Biarlah mereka menyerukan yang akan datang dan yang akan terjadi. 8Jangan takut dan jangan ragu. Bukankah Aku telah memberitahukan kepadamu sejak lama dan telah menyerukannya? Kamu adalah saksi-saksi-Ku. Adakah ilah lain selain Aku? Tidak ada Gunung Batu yang lain, Aku tahu tidak ada.” 9Mereka yang membuat patung-patung, semua itu sia-sia. Benda-benda yang mereka sukai, semua itu tidak memberikan faedah. Saksi-saksi mereka tidak melihat ataupun mengetahui sehingga mereka dipermalukan. 10Siapakah yang membuat ilah, atau menuang patung yang tidak memberikan faedah itu? 11Sesungguhnya, semua kawannya akan dipermalukan. Para pengrajinnya hanyalah manusia belaka. Biarlah mereka berkumpul bersama-sama; biarlah mereka berdiri. Mereka semua akan gemetar dan mereka akan dipermalukan bersama-sama. 12Tukang besi mengambil kapak dan bekerja dengan bara. Dia menempanya dengan palu dan membentuknya dengan kekuatan lengannya. Dia menjadi lapar dan kekuatannya hilang, dia tidak minum air sehingga menjadi letih. 13Tukang kayu merentangkan tali pengukur dan menandainya dengan kapur merah. Dia membentuknya dengan pahat, dan menandainya dengan jangka. Dia membentuknya menjadi bentuk manusia, dengan semua keindahannya, untuk ditempatkan di satu rumah. 14Dia menebang pohon-pohon aras, atau memilih pohon cemara atau pohon tarbantin. Dia memeliharanya di antara pohon-pohon hutan. Dia menanam pohon aras dan hujan membuatnya bertumbuh. 15Kemudian, pohon itu menjadi bahan bakar bagi manusia, dia mengambil sebagian untuk menghangatkan dirinya sendiri. Dia menyalakan api dan membakar roti. Dia membuat ilah dan menyembahnya, dia membuatnya menjadi patung ukiran dan sujud menyembah di hadapannya! 16Setengah dari kayu itu dibakarnya dalam api. Di atas yang setengah ini, dia mengolah daging. Dipanggangnya daging itu, lalu dimakannya sampai kenyang. Dia juga menghangatkan diri dan berkata, “Aha, aku hangat, aku sudah melihat api.” 17Sisa kayunya dibuatnya menjadi satu allah, patung ukirannya, dan dia sujud di hadapannya dan memujanya. Dia berdoa kepadanya dan berkata, “Selamatkan aku karena kamu adalah Allahku!” 18Mereka tidak tahu ataupun mengerti karena Dia telah menutup mata mereka sehingga mereka tidak dapat melihat dan hati mereka, sehingga mereka tidak dapat mengerti. 19Tidak ada yang memikirkannya, adakah pengetahuan atau pengertian untuk berkata, “Setengah dari kayu itu sudah aku bakar dalam api; aku juga memanggang roti di atas baranya. Aku telah memanggang daging dan memakannya. Akankah aku membuat sisanya menjadi kekejian? Akankah aku sujud di hadapan sebatang kayu?” 20Dia hanya makan abu saja. Hati yang tertipu telah membuatnya tersesat, dan dia tidak dapat membebaskan dirinya sendiri ataupun berkata, “Bukankah dusta ada di tangan kananku?” 21“Ingatlah hal-hal ini, hai Yakub dan Israel, karena kamu adalah hamba-Ku. Aku telah membentukmu, kamu adalah hamba-Ku. Hai Israel, kamu tidak akan Aku lupakan. 22Aku telah menghapus pelanggaranmu seperti awan tebal dan dosa-dosamu seperti kabut yang tebal. Kembalilah kepada-Ku karena Aku telah menebusmu. 23Bersukacitalah, hai langit, karena TUHAN telah melakukannya. Bersoraklah, hai bagian-bagian bawah bumi. Kumandangkanlah nyanyian, hai gunung-gunung, hai hutan dan semua pohon di dalamnya! Sebab, TUHAN telah menebus Yakub dan menunjukkan kemuliaan-Nya di Israel. 24Beginilah perkataan TUHAN, Penebusmu, yang membentukmu sejak dalam kandungan, “Akulah TUHAN, yang menjadikan segalanya, yang membentangkan langit dan menghamparkan bumi sendirian, siapakah yang bersama Aku? 25Yang menggagalkan tanda-tanda para pembohong, dan membuat bodoh para peramal; yang membalikkan orang-orang bijak dan mengubah pengetahuan mereka menjadi kebodohan; 26yang meneguhkan perkataan hamba-Nya, dan menggenapi nasihat para utusan-Nya, yang berkata tentang Yerusalem, ‘Yerusalem akan ditinggali,’ dan kepada kota-kota Yehuda, ‘kota-kota itu akan dibangun. Aku akan membangun reruntuhannya.’ 27yang berkata kepada air yang dalam, ‘Mengeringlah! dan Aku akan membuat sungai-sungaimu mengering;’ 28yang berkata kepada Koresh, ‘Dia adalah gembala-Ku dan akan melakukan semua keinginan-Ku, yang berkata tentang Yerusalem, ‘Yerusalem akan dibangun!’ dan tentang Bait Suci, ‘Fondasimu akan diletakkan!’”

1Yet listen now, Jacob my servant, and Israel, whom I have chosen. 2This is what Yahweh who made you, and formed you from the womb, who will help you says: “Don’t be afraid, Jacob my servant; and you, Jeshurun, whom I have chosen. 3For I will pour water on him who is thirsty, and streams on the dry ground. I will pour my Spirit on your seed, and my blessing on your offspring: 4and they will spring up among the grass, as willows by the watercourses. 5One will say, ‘I am Yahweh’s;’ and another will be called by the name of Jacob; and another will write with his hand ‘to Yahweh,’ and honor the name of Israel.” 6This is what Yahweh, the King of Israel, and his Redeemer, Yahweh of Armies, says: “I am the first, and I am the last; and besides me there is no God. 7Who is like me? Who will call, and will declare it, and set it in order for me, since I established the ancient people? Let them declare the things that are coming, and that will happen. 8Don’t fear, neither be afraid. Haven’t I declared it to you long ago, and shown it? You are my witnesses. Is there a God besides me? Indeed, there is not. I don’t know any other Rock.” 9Everyone who makes an engraved image is vain. The things that they delight in will not profit. Their own witnesses don’t see, nor know, that they may be disappointed. 10Who has fashioned a god, or molds an image that is profitable for nothing? 11Behold, all his fellows will be disappointed; and the workmen are mere men. Let them all be gathered together. Let them stand up. They will fear. They will be put to shame together. 12The blacksmith takes an ax, works in the coals, fashions it with hammers, and works it with his strong arm. He is hungry, and his strength fails; he drinks no water, and is faint. 13The carpenter stretches out a line. He marks it out with a pencil. He shapes it with planes. He marks it out with compasses, and shapes it like the figure of a man, with the beauty of a man, to reside in a house. 14He cuts down cedars for himself, and takes the cypress and the oak, and strengthens for himself one among the trees of the forest. He plants a fir tree, and the rain nourishes it. 15Then it will be for a man to burn; and he takes some of it, and warms himself. Yes, he burns it, and bakes bread. Yes, he makes a god, and worships it; he makes it an engraved image, and falls down to it. 16He burns part of it in the fire. With part of it, he eats meat. He roasts a roast, and is satisfied. Yes, he warms himself, and says, “Aha! I am warm. I have seen the fire.” 17The rest of it he makes into a god, even his engraved image. He bows down to it and worships, and prays to it, and says, “Deliver me; for you are my god!” 18They don’t know, neither do they consider: for he has shut their eyes, that they can’t see; and their hearts, that they can’t understand. 19No one thinks, neither is there knowledge nor understanding to say, “I have burned part of it in the fire. Yes, I have also baked bread on its coals. I have roasted meat and eaten it. Shall I make the rest of it into an abomination? Shall I bow down to a tree trunk?” 20He feeds on ashes. A deceived heart has turned him aside; and he can’t deliver his soul, nor say, “Isn’t there a lie in my right hand?” 21Remember these things, Jacob and Israel; for you are my servant. I have formed you. You are my servant. Israel, you will not be forgotten by me. 22I have blotted out, as a thick cloud, your transgressions, and, as a cloud, your sins. Return to me, for I have redeemed you. 23Sing, you heavens, for Yahweh has done it! Shout, you lower parts of the earth! Break out into singing, you mountains, O forest, all of your trees, for Yahweh has redeemed Jacob, and will glorify himself in Israel. 24Thus says Yahweh, your Redeemer, and he who formed you from the womb: “I am Yahweh, who makes all things; who alone stretches out the heavens; who spreads out the earth by myself; 25who frustrates the signs of the liars, and makes diviners mad; who turns wise men backward, and makes their knowledge foolish; 26who confirms the word of his servant, and performs the counsel of his messengers; who says of Jerusalem, ‘She will be inhabited;’ and of the cities of Judah, ‘They will be built,’ and ‘I will raise up its waste places;’ 27who says to the deep, ‘Be dry,’ and ‘I will dry up your rivers;’ 28Who says of Cyrus, ‘He is my shepherd, and shall perform all my pleasure,’ even saying of Jerusalem, ‘She will be built;’ and of the temple, ‘Your foundation will be laid.’”

1Maar hoor nu Mijn knecht Jakob, en Israel, dien Ik verkoren heb! 2Zo zegt de HEERE, uw Maker, en uw Formeerder van den buik af, Die u helpt: Vrees niet, o Jakob, Mijn knecht, en gij, Jeschurun, dien Ik uitverkoren heb! 3Want Ik zal water gieten op de dorstigen, en stromen op het droge; Ik zal Mijn Geest op uw zaad gieten, en Mijn zegen op uw nakomelingen. 4En zij zullen uitspruiten tussen in het gras, als de wilgen aan de waterbeken. 5Deze zal zeggen: Ik ben des HEEREN; en die zal zich noemen met den naam van Jakob; en gene zal met zijn hand schrijven: Ik ben des HEEREN, en zich toenoemen met den naam van Israel. 6Zo zegt de HEERE, de Koning van Israel, en zijn Verlosser, de HEERE der heirscharen: Ik ben de Eerste, en Ik ben de Laatste, en behalve Mij is er geen God. 7En wie zal, gelijk als Ik, roepen en het verkondigen, en het ordentelijk voor Mij stellen, sedert dat Ik een eeuwig volk gesteld heb? en laat ze de toekomstige dingen, en die komen zullen, hun verkondigen. 8Verschrikt niet, en vreest niet; heb Ik het u van toen af niet doen horen en verkondigd? Want gijlieden zijt Mijn getuigen: is er ook een God behalve Mij? Immers, er is geen andere rotssteen: Ik ken er geen? 9De formeerders van gesneden beelden zijn al te zamen ijdelheid, en hun gewenste dingen doen geen nut; ja, zij zelven zijn hun getuigen; zij zien niet, en zij weten niet, daarom zullen zij beschaamd worden. 10Wie formeert een god, en giet een beeld, dat geen nut doet? 11Ziet, al hun medegenoten zullen beschaamd worden, want de werkmeesters zijn uit de mensen; dat zij zich altemaal vergaderen, dat zij opstaan, zij zullen verschrikken, zij zullen te zamen beschaamd worden. 12De ijzersmid maakt een bijl, en werkt in den gloed, en formeert het met hamers, en werkt het met zijn sterken arm; ook lijdt hij honger, totdat hij krachteloos wordt, hij drinkt geen water, totdat hij amechtig wordt. 13De timmerman trekt het richtsnoer uit, hij tekent het af met den draad, hij maakt het effen met de schaven, en tekent het met den passer, en maakt het naar de beeltenis eens mans, naar de schoonheid van een mens, dat het in het huis blijve. 14Als hij zich cederen afhouwt, zo neemt hij een cypressenboom of een eik, en hij versterkt zich onder de bomen des wouds; hij plant een olmboom, en de regen maakt dien groot. 15Dan is het voor den mens om te verbranden, dan neemt hij daarvan, en warmt er zich bij; ook ontsteekt hij het, en bakt er brood bij; daarenboven maakt hij er een god van, en buigt zich daarvoor, hij maakt er een gesneden beeld van, en knielt er voor neder. 16Zijn helft brandt hij in het vuur, bij de andere helft daarvan eet hij vlees; hij braadt een gebraad, en hij wordt verzadigd; ook warmt hij zichzelven, en hij zegt: Hei! ik ben warm geworden, ik heb het vuur gezien! 17Het overige nu daarvan maakt hij tot een god, tot zijn gesneden beeld; hij knielt er voor neder, en buigt zich, en bidt het aan, en zegt: Red mij, want gij zijt mijn god! 18Zij weten niet, en verstaan niet, want het heeft hun ogen bestreken, dat zij niet zien, en hun harten, dat zij niet verstaan. 19En niemand van hen brengt het in zijn hart, en er is noch kennis noch verstand, dat hij zeggen zou: De helft daarvan heb ik verbrand in het vuur, ja, ook op de kolen daarvan heb ik brood gebakken, ik heb vlees daarbij gebraden, en heb het gegeten; en zou ik het overblijfsel daarvan tot een gruwel maken, zou ik nederknielen voor hetgeen van een boom gekomen is? 20Hij voedt zich met as, het bedrogen hart heeft hem ter zijde afgeleid; zodat hij zijn ziel niet redden kan, noch zeggen: Is er niet een leugen in mijn rechterhand? 21Gedenk aan deze dingen, o Jakob, en Israel! Want gij zijt Mijn knecht, Ik heb u geformeerd; gij zijt Mijn knecht, Israel, gij zult van Mij niet vergeten worden. 22Ik delg uw overtredingen uit als een nevel, en uw zonden als een wolk; keer weder tot Mij, want Ik heb u verlost. 23Zingt met vreugde, gij hemelen! want de HEERE heeft het gedaan; juicht, gij benedenste delen der aarde! gij bergen! maakt een groot gedreun met vreugdegezang, gij bossen, en alle geboomte daarin! Want de HEERE heeft Jakob verlost, en Zich heerlijk gemaakt in Israel. 24Alzo zegt de HEERE, uw Verlosser, en die u geformeerd heeft van den buik af: Ik ben de HEERE, Die alles doet, Die den hemel uitbreidt, Ik alleen, en Die de aarde uitspant door Mijzelven; 25Die de tekenen der leugendichters vernietigt, en de waarzeggers dol maakt; Die de wijzen achterwaarts doet keren, en Die hun wetenschap verdwaast; 26Die het woord Zijns knechts bevestigt, en den raad Zijner boden volbrengt; Die tot Jeruzalem zegt: Gij zult bewoond worden; en tot de steden van Juda: Gij zult herbouwd worden, en Ik zal haar verwoeste plaatsen oprichten. 27Die tot de diepte zegt: Verdroog, en uw rivieren zal Ik verdrogen. 28Die van Cores zegt: Hij is Mijn herder, en hij zal al Mijn welgevallen volbrengen; zeggende ook tot Jeruzalem: Word gebouwd; en tot den tempel: Word gegrond.