Yesaya 21

1Inilah pesan ilahi tentang “padang belantara di tepi laut”: Seperti angin puting beliung melintasi tanah Negeb, demikianlah datangnya dari padang belantara, dari negeri yang mengerikan. 2Suatu penglihatan yang sukar telah ditunjukkan kepadaku: Orang yang berkhianat akan melakukan pengkhianatan. Para perampok akan merampok. Majulah, hai Elam! Kepunglah, hai Madai! Aku akan menghentikan segala keluh kesah yang ditimbulkannya. 3Karena hal itulah pinggangku dipenuhi rasa sakit, penderitaan telah menangkapku seperti rasa sakit seorang wanita yang hendak melahirkan; aku terbungkuk-bungkuk sehingga tidak bisa mendengar, aku gemetar sehingga tidak dapat melihat. 4Hatiku cemas; kengerian menyelubungi aku. Malam yang aku rindukan telah berubah menjadi ketakutan bagiku. 5Persiapkan meja, hamparkan permadani, makan dan minumlah. Tiba-tiba terdengar perintah: “Bangkitlah, hai perwira-perwira! Minyaki perisaimu!” 6Sebab, beginilah firman Tuhan kepadaku, “Pergilah, tempatkan seorang pengawas, dan biarkan dia melaporkan apa yang dilihatnya. 7Apabila dia melihat kereta perang, penunggang kuda berpasang-pasangan, para penunggang keledai, dan para penunggang unta, mintalah dia untuk memerhatikannya baik-baik, mengamatinya dengan sungguh-sungguh.” 8Kemudian, pengawas itu berseru, “Di menara pengawas, ya Tuanku, aku senantiasa berdiri pada siang hari, dan di pos penjagaan, aku ditempatkan sepanjang malam. 9Lihatlah! Sudah datang orang-orang berkereta, para penunggang kuda berpasang-pasangan.” Lalu, dia berkata, “Sudah jatuh! Sudah jatuh Babel! Semua patung dewa ukirannya telah hancur berserakan di tanah.” 10Oh, bangsa-Ku yang diirik di tempat pengirikan, apa yang kudengar dari TUHAN semesta alam, Allah Israel, telah kuberitahukan kepadamu. 11Pesan ilahi tentang Duma: Ada orang yang berseru kepadaku dari Seir, “Hai, pengawal, sudah selarut apakah malam ini? Hai, pengawal, sudah selarut apakah malam ini?” 12Pengawal itu menjawab, “Pagi datang, dan demikian juga malam. Kalau kamu ingin bertanya, bertanyalah, datanglah lagi!” 13Pesan ilahi tentang Arab: Dalam belukar Jazirah Arab kamu akan bermalam, hai kafilah-kafilah orang Dedan! 14Hai, penghuni negeri Tema, bawalah air untuk yang haus, hai penduduk negeri Tema, sambutlah para pelarian dengan membawa roti. 15Sebab, mereka telah melarikan diri dari pedang, dari pedang yang terhunus; dari busur yang dilengkungkan, dan dari pertempuran sengit. 16Sebab, beginilah firman TUHAN kepadaku, “Dalam waktu setahun, menurut tahun-tahun orang upahan, segala kemuliaan Kedar akan berakhir. 17Sisa jumlah para pemanah, yaitu orang-orang kuat keturunan Kedar, akan tinggal sedikit karena TUHAN, Allah Israel telah berfirman.”

1The burden of the wilderness of the sea. As whirlwinds in the South sweep through, it comes from the wilderness, from an awesome land. 2A grievous vision is declared to me. The treacherous man deals treacherously, and the destroyer destroys. Go up, Elam; attack! I have stopped all of Media’s sighing. 3Therefore my thighs are filled with anguish. Pains have taken hold on me, like the pains of a woman in labor. I am in so much pain that I can’t hear. I so am dismayed that I can’t see. 4My heart flutters. Horror has frightened me. The twilight that I desired has been turned into trembling for me. 5They prepare the table. They set the watch. They eat. They drink. Rise up, you princes, oil the shield! 6For the Lord said to me, “Go, set a watchman. Let him declare what he sees. 7When he sees a troop, horsemen in pairs, a troop of donkeys, a troop of camels, he shall listen diligently with great attentiveness.” 8He cried like a lion: “Lord, I stand continually on the watchtower in the daytime, and every night I stay at my post. 9Behold, here comes a troop of men, horsemen in pairs.” He answered, “Fallen, fallen is Babylon; and all the engraved images of her gods are broken to the ground. 10You are my threshing, and the grain of my floor!” That which I have heard from Yahweh of Armies, the God of Israel, I have declared to you. 11The burden of Dumah. One calls to me out of Seir, “Watchman, what of the night? Watchman, what of the night?” 12The watchman said, “The morning comes, and also the night. If you will inquire, inquire. Come back again.” 13The burden on Arabia. In the forest in Arabia you will lodge, you caravans of Dedanites. 14They brought water to him who was thirsty. The inhabitants of the land of Tema met the fugitives with their bread. 15For they fled away from the swords, from the drawn sword, from the bent bow, and from the heat of battle. 16For the Lord said to me, “Within a year, as a worker bound by contract would count it, all the glory of Kedar will fail, 17and the residue of the number of the archers, the mighty men of the children of Kedar, will be few; for Yahweh, the God of Israel, has spoken it.”

1De last der woestijn aan de zee. Gelijk de wervelwinden in het zuiden henen doorgaan, zal hij uit de woestijn komen, uit een vreselijk land. 2Een hard gezicht is mij te kennen gegeven: die trouweloze handelt trouwelooslijk, en die verstoorder verstoort; trek op, o Elam! beleger ze, o Media! Ik heb al haar zuchting doen ophouden. 3Daarom zijn mijn lendenen vol van grote krankheid, bange weeen hebben mij aangegrepen, gelijk de bange weeen van een, die baart; ik krom mij van horen, ik word ontsteld van het aanzien. 4Mijn hart dwaalt, gruwen verschrikt mij, de schemering, waar ik naar verlangd heb, stelt Hij mij tot beving. 5Bereid de tafel, zie toe, gij wachter! eet, drink; maakt u op, gij vorsten, bestrijkt het schild! 6Want aldus heeft de Heere tot mij gezegd: Ga heen, zet een wachter, laat hem aanzeggen, wat hij ziet. 7En hij zag een wagen, een paar ruiters, een wagen met ezels, een wagen met kemels; en hij merkte zeer nauw op, met grote opmerking. 8En hij riep: Een leeuw, Heere! ik sta op den wachttoren geduriglijk bij dag, en op mijn hoede zet ik mij ganse nachten. 9En zie nu, daar komt een wagen mannen, en een paar ruiters! Toen antwoordde hij, en zeide: Babel is gevallen, zij is gevallen! en al de gesneden beelden harer goden heeft Hij verbroken tegen de aarde. 10O mijn dorsing, en de tarwe mijns dorsvloers! wat ik gehoord heb van den HEERE der heirscharen, den God Israels, dat heb ik ulieden aangezegd. 11De last van Duma. Men roept tot mij uit Seir: Wachter! wat is er van den nacht? Wachter! wat is er van den nacht? 12De wachter zeide: De morgenstond is gekomen, en het is nog nacht; wilt gijlieden vragen, vraagt; keert weder, komt. 13De last tegen Arabie. In het woud van Arabie zult gijlieden vernachten, o gij reizende gezelschappen van Dedanieten! 14Komt den dorstige tegemoet met water; de inwoners des lands van Thema zijn den vluchtende met zijn brood bejegend. 15Want zij vluchten voor de zwaarden, voor het uitgetrokken zwaard, en voor den gespannen boog, en voor de zwarigheid des krijgs. 16Want alzo heeft de HEERE tot mij gezegd: Nog binnen een jaar, gelijk de jaren eens dagloners zijn, zo zal de heerlijkheid van Kedar ten ondergaan. 17En het overgebleven getal der schutters, de helden der Kedarenen, zullen minder worden, want de HEERE, de God Israels, heeft het gesproken.