Yesaya 58

1Berserulah dengan keras, jangan menahannya. Angkatlah suaramu seperti trompet! Nyatakanlah kepada umat-Ku pelanggaran mereka, kepada keluarga Yakub dosa-dosa mereka. 2Mereka mencari Aku setiap hari dan suka mengetahui jalan-jalan-Ku, seperti satu bangsa yang melakukan kebenaran dan tidak mengabaikan ketetapan Allah mereka. Mereka bertanya kepada-Ku tentang hukum-hukum yang benar, mereka suka mendekat kepada Allah. 3“Mengapa kami berpuasa jika Engkau tidak memperhatikannya? Mengapa kami merendahkan diri jika Engkau tidak mengindahkannya? Sesungguhnya, pada hari puasamu, kamu mencari keinginanmu sendiri dan menindas semua pekerjamu. 4Lihatlah, kamu berpuasa hanya untuk berbantah, berkelahi, dan memukul dengan hantaman yang jahat. Puasa seperti yang kamu lakukan hari ini tidak akan membuat suaramu didengar di tempat tinggi. 5Puasa seperti itukah yang Kukehendaki, suatu hari bagi seseorang untuk merendahkan diri? Apakah puasa itu untuk menundukkan kepala seperti buluh, membentang kain berkabung dan menebarkan abu sebagai alas tidur? Akankah kamu menyebut hal itu sebagai puasa, sebuah hari yang dikenan TUHAN? 6Bukankah puasa yang Kukehendaki adalah seperti ini: supaya kamu membuka ikatan-ikatan kejahatan, melepaskan tali-tali kuk, melepaskan orang yang tertindas, dan mematahkan setiap kuk? 7Bukankah puasa adalah untuk membagi rotimu dengan orang yang lapar dan membawa orang miskin yang terbuang ke rumahmu sendiri; ketika kamu melihat orang yang telanjang, kamu memberi dia pakaian, dan tidak menyembunyikan dirimu dari dagingmu sendiri?” 8Maka, terangmu akan merekah seperti fajar dan kesembuhanmu akan segera tumbuh. Kebenaranmu akan berjalan di depanmu, dan kemuliaan TUHAN akan menjadi barisan belakangmu. 9Pada waktu itu, kamu akan memanggil dan TUHAN akan menjawab. Kamu akan berseru, dan Dia akan berkata, “Aku di sini.” Apabila kamu menyingkirkan kuk dari tengah-tengahmu, jari yang menunjuk-nunjuk, dan perkataan yang jahat, 10apabila kamu menyerahkan dirimu sepenuhnya kepada orang yang lapar dan memuaskan keinginan orang yang tertindas, terangmu akan terbit dalam kegelapan dan kesuramanmu akan seperti rembang siang hari. 11TUHAN akan menuntunmu senantiasa dan memuaskan jiwamu di tanah yang kering; dan akan menguatkan tulang-tulangmu. Kamu akan seperti taman yang diairi, seperti mata air yang tidak pernah kering. 12Kamu akan membangun kembali reruntuhan yang sudah berabad-abad, dan akan membangun fondasi-fondasi banyak keturunan. Kamu akan disebut, “Yang memperbaiki tembok yang berlubang, yang membetulkan jalan-jalan untuk ditinggali.” 13Jika kamu tidak menginjak-injak hari Sabat dan tidak melakukan kesukaanmu pada hari kudus-Ku, tetapi menyebut hari Sabat “hari kesenangan”, dan hari kudus TUHAN “hari yang mulia”, serta menghormatinya dengan tidak berjalan menurut jalan-jalanmu sendiri, mencari kesenanganmu sendiri, atau mengatakan perkataanmu sendiri, 14maka kamu akan mendapatkan kesenangan di dalam TUHAN. Aku akan membuatmu naik di ketinggian-ketinggian bumi, dan memberimu makan dari milik pusaka Yakub, bapamu.” Sebab, mulut TUHAN telah berfirman.

1“Cry aloud, don’t spare, lift up your voice like a trumpet, and declare to my people their disobedience, and to the house of Jacob their sins. 2Yet they seek me daily, and delight to know my ways: as a nation that did righteousness, and didn’t forsake the ordinance of their God, they ask of me righteous judgments; they delight to draw near to God. 3‘Why have we fasted,’ say they, ‘and you don’t see? Why have we afflicted our soul, and you take no knowledge?’ “Behold, in the day of your fast you find pleasure, and exact all your labors. 4Behold, you fast for strife and contention, and to strike with the fist of wickedness: you don’t fast this day so as to make your voice to be heard on high. 5Is such the fast that I have chosen? the day for a man to afflict his soul? Is it to bow down his head as a rush, and to spread sackcloth and ashes under him? Will you call this a fast, and an acceptable day to Yahweh? 6“Isn’t this the fast that I have chosen: to release the bonds of wickedness, to undo the bands of the yoke, and to let the oppressed go free, and that you break every yoke? 7Isn’t it to distribute your bread to the hungry, and that you bring the poor who are cast out to your house? When you see the naked, that you cover him; and that you not hide yourself from your own flesh? 8Then your light shall break out as the morning, and your healing shall spring out speedily; and your righteousness shall go before you; Yahweh’s glory shall be your rear guard. 9Then you shall call, and Yahweh will answer; you shall cry, and he will say, ‘Here I am.’ “If you take away from your midst the yoke, the putting out of the finger, and speaking wickedly; 10and if you draw out your soul to the hungry, and satisfy the afflicted soul: then your light shall rise in darkness, and your obscurity be as the noonday; 11and Yahweh will guide you continually, and satisfy your soul in dry places, and make strong your bones; and you shall be like a watered garden, and like a spring of water, whose waters don’t fail. 12Those who shall be of you shall build the old waste places; you shall raise up the foundations of many generations; and you shall be called The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. 13“If you turn away your foot from the Sabbath, from doing your pleasure on my holy day; and call the Sabbath a delight, and the holy of Yahweh honorable; and shall honor it, not doing your own ways, nor finding your own pleasure, nor speaking your own words: 14then you shall delight yourself in Yahweh; and I will make you to ride on the high places of the earth; and I will feed you with the heritage of Jacob your father:” for the mouth of Yahweh has spoken it.

1Roep uit de keel, houd niet in, verhef uw stem als een bazuin, en verkondig Mijn volk hun overtreding, en het huis Jakobs hun zonden. 2Hoewel zij Mij dagelijks zoeken, en een lust hebben aan de kennis Mijner wegen, als een volk, dat gerechtigheid doet en het recht zijns Gods niet verlaat, vragen zij Mij naar de rechten der gerechtigheid; zij hebben een lust tot God te naderen; 3Zeggende: Waarom vasten wij, en Gij ziet het niet aan, waarom kwellen wij onze ziel, en Gij weet het niet? Ziet, ten dage, wanneer gijlieden vast, zo vindt gij uw lust, en gij eist gestrengelijk al uw arbeid. 4Ziet, tot twist en gekijf vast gijlieden, en om goddelooslijk met de vuist te slaan; vast niet gelijk heden, om uw stem te doen horen in de hoogte. 5Zou het zulk een vasten zijn, dat Ik verkiezen zou, dat de mens zijn ziel een dag kwelle, dat hij zijn hoofd kromme gelijk een bieze, en een zak en as onder zich spreide? Zoudt gij dat een vasten heten, en een dag den HEERE aangenaam? 6Is niet dit het vasten, dat Ik verkies: dat gij losmaakt de knopen der goddeloosheid, dat gij ontdoet de banden des juks, en dat gij vrij loslaat de verpletterden, en alle juk verscheurt? 7Is het niet, dat gij den hongerige uw brood mededeelt, en de armen, verdrevenen in huis brengt? Als gij een naakte ziet, dat gij hem dekt, en dat gij u voor uw vlees niet verbergt? 8Dan zal uw licht voortbreken als de dageraad, en uw genezing zal snellijk uitspruiten; en uw gerechtigheid zal voor uw aangezicht heengaan, en de heerlijkheid des HEEREN zal uw achtertocht wezen. 9Dan zult gij roepen, en de HEERE zal antwoorden; gij zult schreeuwen, en Hij zal zeggen: Ziet, hier ben Ik. Zo gij uit het midden van u wegdoet het juk, het uitsteken des vingers, en het spreken der ongerechtigheid; 10En zo gij uw ziel opent voor den hongerige, en de bedrukte ziel verzadigt; dan zal uw licht in de duisternis opgaan, en uw donkerheid zal zijn als de middag. 11En de HEERE zal u geduriglijk leiden, en Hij zal uw ziel verzadigen in grote droogten, en uw beenderen vaardig maken; en gij zult zijn als een gewaterde hof, en als een springader der wateren, welker wateren niet ontbreken. 12En die uit u voortkomen, zullen bouwen de oude verwoeste plaatsen; de fondamenten, van geslacht tot geslacht verwoest, zult gij oprichten; en gij zult genaamd worden: Die de bressen toemuurt, die de paden weder opmaakt, om te bewonen. 13Indien gij uw voet van den sabbat afkeert, van te doen uw lust op Mijn heiligen dag; en indien gij den sabbat noemt een verlustiging, opdat de HEERE geheiligd worde, Die te eren is; en indien gij dien eert, dat gij uw wegen niet doet, en uw eigen lust niet vindt, noch een woord daarvan spreekt; 14Dan zult gij u verlustigen in den HEERE, en Ik zal u doen rijden op de hoogten der aarde, en Ik zal u spijzigen met de erve van uw vader Jakob; want de mond des HEEREN heeft het gesproken.