1以色列人起行，在摩押平原、约旦河东，对着耶利哥安营。 2以色列人向亚摩利人所行的一切事，西拨的儿子巴勒都看见了。 3摩押人因以色列民甚多，就大大惧怕，心内忧急， 4对米甸的长老说：「现在这众人要把我们四围所有的一概餂尽，就如牛餂尽田间的草一般。」那时西拨的儿子巴勒作摩押王。 5他差遣使者往大河边的毗夺去，到比珥的儿子巴兰本乡那里，召巴兰来，说：「有一宗民从埃及出来，遮满地面，与我对居。 6这民比我强盛，现在求你来为我咒诅他们，或者我能得胜，攻打他们，赶出此地。因为我知道，你为谁祝福，谁就得福；你咒诅谁，谁就受咒诅。」 7摩押的长老和米甸的长老手里拿着卦金，到了巴兰那里，将巴勒的话都告诉了他。 8巴兰说：「你们今夜在这里住宿，我必照耶和华所晓谕我的回报你们。」摩押的使臣就在巴兰那里住下了。 9神临到巴兰那里，说：「在你这里的人都是谁？」 10巴兰回答说：「是摩押王西拨的儿子巴勒打发人到我这里来，说： 11『从埃及出来的民遮满地面，你来为我咒诅他们，或者我能与他们争战，把他们赶出去。』」 12神对巴兰说：「你不可同他们去，也不可咒诅那民，因为那民是蒙福的。」 13巴兰早晨起来，对巴勒的使臣说：「你们回本地去吧，因为耶和华不容我和你们同去。」 14摩押的使臣就起来，回巴勒那里去，说：「巴兰不肯和我们同来。」 15巴勒又差遣使臣，比先前的又多又尊贵。 16他们到了巴兰那里，对他说：「西拨的儿子巴勒这样说：『求你不容甚么事拦阻你不到我这里来， 17因为我必使你得极大的尊荣。你向我要甚么，我就给你甚么；只求你来为我咒诅这民。』」 18巴兰回答巴勒的臣仆说：「巴勒就是将他满屋的金银给我，我行大事小事也不得越过耶和华―我 神的命。 19现在我请你们今夜在这里住宿，等我得知耶和华还要对我说甚么。」 20当夜， 神临到巴兰那里，说：「这些人若来召你，你就起来同他们去，你只要遵行我对你所说的话。」 21巴兰早晨起来，备上驴，和摩押的使臣一同去了。 22神因他去就发了怒；耶和华的使者站在路上敌挡他。他骑着驴，有两个仆人跟随他。 23驴看见耶和华的使者站在路上，手里有拔出来的刀，就从路上跨进田间，巴兰便打驴，要叫它回转上路。 24耶和华的使者就站在葡萄园的窄路上；这边有墙，那边也有墙。 25驴看见耶和华的使者，就贴靠墙，将巴兰的脚挤伤了；巴兰又打驴。 26耶和华的使者又往前去，站在狭窄之处，左右都没有转折的地方。 27驴看见耶和华的使者，就卧在巴兰底下，巴兰发怒，用杖打驴。 28耶和华叫驴开口，对巴兰说：「我向你行了甚么，你竟打我这三次呢？」 29巴兰对驴说：「因为你戏弄我，我恨不能手中有刀，把你杀了。」 30驴对巴兰说：「我不是你从小时直到今日所骑的驴吗？我素常向你这样行过吗？」巴兰说：「没有。」 31当时，耶和华使巴兰的眼目明亮，他就看见耶和华的使者站在路上，手里有拔出来的刀，巴兰便低头俯伏在地。 32耶和华的使者对他说：「你为何这三次打你的驴呢？我出来敌挡你，因你所行的，在我面前偏僻。 33驴看见我就三次从我面前偏过去；驴若没有偏过去，我早把你杀了，留它存活。」 34巴兰对耶和华的使者说：「我有罪了。我不知道你站在路上阻挡我；你若不喜欢我去，我就转回。」 35耶和华的使者对巴兰说：「你同这些人去吧！你只要说我对你说的话。」于是巴兰同着巴勒的使臣去了。 36巴勒听见巴兰来了，就往摩押京城去迎接他；这城是在边界上，在亚嫩河旁。 37巴勒对巴兰说：「我不是急急地打发人到你那里去召你吗？你为何不到我这里来呢？我岂不能使你得尊荣吗？」 38巴兰说：「我已经到你这里来了！现在我岂能擅自说甚么呢？ 神将甚么话传给我，我就说甚么。」 39巴兰和巴勒同行，来到基列・胡琐。 40巴勒宰了（原文是献）牛羊，送给巴兰和陪伴的使臣。 41到了早晨，巴勒领巴兰到巴力的高处；巴兰从那里观看以色列营的边界。
1The children of Israel traveled, and encamped in the plains of Moab beyond the Jordan at Jericho. 2Balak the son of Zippor saw all that Israel had done to the Amorites. 3Moab was very afraid of the people, because they were many. Moab was distressed because of the children of Israel. 4Moab said to the elders of Midian, “Now this multitude will lick up all that is around us, as the ox licks up the grass of the field.” Balak the son of Zippor was king of Moab at that time. 5He sent messengers to Balaam the son of Beor, to Pethor, which is by the River, to the land of the children of his people, to call him, saying, “Behold, there is a people who came out of Egypt. Behold, they cover the surface of the earth, and they are staying opposite me. 6Please come now therefore curse me this people; for they are too mighty for me. Perhaps I shall prevail, that we may strike them, and that I may drive them out of the land; for I know that he whom you bless is blessed, and he whom you curse is cursed.” 7The elders of Moab and the elders of Midian departed with the rewards of divination in their hand. They came to Balaam, and spoke to him the words of Balak. 8He said to them, “Lodge here this night, and I will bring you word again, as Yahweh shall speak to me.” The princes of Moab stayed with Balaam. 9God came to Balaam, and said, “Who are these men with you?” 10Balaam said to God, “Balak the son of Zippor, king of Moab, has said to me, 11‘Behold, the people that has come out of Egypt covers the surface of the earth. Now, come curse me them. Perhaps I shall be able to fight against them, and shall drive them out.’” 12God said to Balaam, “You shall not go with them. You shall not curse the people; for they are blessed.” 13Balaam rose up in the morning, and said to the princes of Balak, “Go to your land; for Yahweh refuses to permit me to go with you.” 14The princes of Moab rose up, and they went to Balak, and said, “Balaam refuses to come with us.” 15Balak again sent princes, more, and more honorable than they. 16They came to Balaam, and said to him, “Thus says Balak the son of Zippor, ‘Please let nothing hinder you from coming to me, 17for I will promote you to very great honor, and whatever you say to me I will do. Please come therefore, and curse this people for me.’” 18Balaam answered the servants of Balak, “If Balak would give me his house full of silver and gold, I can’t go beyond the word of Yahweh my God, to do less or more. 19Now therefore, please wait also here this night, that I may know what Yahweh will speak to me more.” 20God came to Balaam at night, and said to him, “If the men have come to call you, rise up, go with them; but only the word which I speak to you, that you shall do.” 21Balaam rose up in the morning, and saddled his donkey, and went with the princes of Moab. 22God’s anger was kindled because he went; and Yahweh’s angel placed himself in the way for an adversary against him. Now he was riding on his donkey, and his two servants were with him. 23The donkey saw Yahweh’s angel standing in the way, with his sword drawn in his hand; and the donkey turned aside out of the way, and went into the field. Balaam struck the donkey, to turn her into the way. 24Then Yahweh’s angel stood in a narrow path between the vineyards, a wall being on this side, and a wall on that side. 25The donkey saw Yahweh’s angel, and she thrust herself to the wall, and crushed Balaam’s foot against the wall. He struck her again. 26Yahweh’s angel went further, and stood in a narrow place, where there was no way to turn either to the right hand or to the left. 27The donkey saw Yahweh’s angel, and she lay down under Balaam. Balaam’s anger was kindled, and he struck the donkey with his staff. 28Yahweh opened the mouth of the donkey, and she said to Balaam, “What have I done to you, that you have struck me these three times?” 29Balaam said to the donkey, “Because you have mocked me, I wish there were a sword in my hand, for now I would have killed you.” 30The donkey said to Balaam, “Am I not your donkey, on which you have ridden all your life long to this day? Was I ever in the habit of doing so to you?” He said, “No.” 31Then Yahweh opened the eyes of Balaam, and he saw Yahweh’s angel standing in the way, with his sword drawn in his hand; and he bowed his head, and fell on his face. 32Yahweh’s angel said to him, “Why have you struck your donkey these three times? Behold, I have come out as an adversary, because your way is perverse before me. 33The donkey saw me, and turned aside before me these three times. Unless she had turned aside from me, surely now I would have killed you, and saved her alive.” 34Balaam said to Yahweh’s angel, “I have sinned; for I didn’t know that you stood in the way against me. Now therefore, if it displeases you, I will go back again.” 35Yahweh’s angel said to Balaam, “Go with the men; but only the word that I shall speak to you, that you shall speak.” So Balaam went with the princes of Balak. 36When Balak heard that Balaam had come, he went out to meet him to the City of Moab, which is on the border of the Arnon, which is in the utmost part of the border. 37Balak said to Balaam, “Didn’t I earnestly send to you to call you? Why didn’t you come to me? Am I not able indeed to promote you to honor?” 38Balaam said to Balak, “Behold, I have come to you. Have I now any power at all to speak anything? The word that God puts in my mouth, that shall I speak.” 39Balaam went with Balak, and they came to Kiriath Huzoth. 40Balak sacrificed cattle and sheep, and sent to Balaam, and to the princes who were with him. 41In the morning, Balak took Balaam, and brought him up into the high places of Baal; and he saw from there part of the people.
1Daarna reisden de kinderen van Israel, en legerden zich in de vlakken velden van Moab, aan deze zijde van de Jordaan van Jericho. 2Toen Balak, de zoon van Zippor, zag al wat Israel aan de Amorieten gedaan had; 3Zo vreesde Moab zeer voor het aangezicht dezes volks, want het was veel; en Moab was beangstigd voor het aangezicht van de kinderen Israels. 4Derhalve zeide Moab tot de oudsten der Midianieten: Nu zal deze gemeente oplikken al wat rondom ons is, gelijk de os de groente des velds oplikt. Te dier tijd nu was Balak, de zoon van Zippor, koning der Moabieten. 5Die zond boden aan Bileam, den zoon van Beor, te Pethor, hetwelk aan de rivier is, in het land der kinderen zijns volks, om hem te roepen, zeggende: Zie, er is een volk uit Egypte getogen; zie, het heeft het gezicht des lands bedekt, en het blijft liggen recht tegenover mij. 6En nu, kom toch, vervloek mij dit volk, want het is machtiger dan ik; misschien zal ik het kunnen slaan, of het uit het land verdrijven; want ik weet, dat, wien gij zegent, die zal gezegend zijn, en wien gij vervloekt, die zal vervloekt zijn. 7Toen gingen de oudsten der Moabieten, en de oudsten der Midianieten, en hadden het loon der waarzeggingen in hun hand; alzo kwamen zij tot Bileam, en spraken tot hem de woorden van Balak. 8Hij dan zeide tot hen: Vernacht hier dezen nacht, zo zal ik ulieden een antwoord wederbrengen, gelijk als de HEERE tot mij zal gesproken hebben. Toen bleven de vorsten der Moabieten bij Bileam. 9En God kwam tot Bileam en zeide: Wie zijn die mannen, die bij u zijn? 10Toen zeide Bileam tot God: Balak, de zoon van Zippor, de koning der Moabieten, heeft hen tot mij gezonden, zeggende: 11Zie, er is een volk uit Egypte getogen, en het heeft het gezicht des lands bedekt; kom nu, vervloek het mij; misschien zal ik tegen hetzelve kunnen strijden, of het uitdrijven. 12Toen zeide God tot Bileam: Gij zult met hen niet trekken; gij zult dat volk niet vloeken, want het is gezegend. 13Toen stond Bileam des morgens op, en zeide tot de vorsten van Balak: Gaat naar uw land; want de HEERE weigert mij toe te laten met ulieden te gaan. 14Zo stonden dan de vorsten der Moabieten op, en kwamen tot Balak, en zij zeiden: Bileam heeft geweigerd met ons te gaan. 15Doch Balak voer nog voort vorsten te zenden, meer en eerlijker, dan die waren; 16Die tot Bileam kwamen, en hem zeiden: Alzo zegt Balak, de zoon van Zippor: Laat u toch niet beletten tot mij te komen! 17Want ik zal u zeer hoog vereren, en al wat gij tot mij zeggen zult, dat zal ik doen; zo kom toch, vervloek mij dit volk! 18Toen antwoordde Bileam, en zeide tot de dienaren van Balak: Wanneer Balak mij zijn huis vol zilver en goud gave, zo vermocht ik niet het bevel des HEEREN mijns Gods te overtreden, om te doen klein of groot. 19En nu, blijft gijlieden toch ook hier dezen nacht, opdat ik wete, wat de HEERE tot mij verder spreken zal. 20God nu kwam tot Bileam des nachts, en zeide tot hem: Dewijl die mannen gekomen zijn, om u te roepen, sta op, ga met hen; en nochtans zult gij dat doen, hetwelk Ik tot u spreken zal. 21Toen stond Bileam des morgens op, en zadelde zijn ezelin, en hij trok heen met de vorsten van Moab. 22Doch de toorn des HEEREN werd ontstoken, omdat hij heentoog; en de Engel des HEEREN stelde Zich in den weg, hem tot een tegenpartij; hij nu reed op zijn ezelin, en twee zijner jongeren waren bij hem. 23De ezelin nu zag den Engel des HEEREN staande in den weg, met Zijn uitgetrokken zwaard in Zijn hand; daarom week de ezelin uit den weg, en ging in het veld. Toen sloeg Bileam de ezelin, om dezelve naar den weg te doen wenden. 24Maar de Engel des HEEREN stond in een pad der wijngaarden, zijnde een muur aan deze, en een muur aan gene zijde. 25Toen de ezelin den Engel des HEEREN zag, zo klemde hij zichzelve aan den wand, en klemde Bileams voet aan den wand; daarom voer hij voort haar te slaan. 26Toen ging de Engel des HEEREN noch verder, en Hij stond in een enge plaats, waar geen weg was om te wijken ter rechterhand noch ter linkerhand. 27Als de ezelin den Engel des HEEREN zag, zo legde zij zich neder onder Bileam; en de toorn van Bileam ontstak, en hij sloeg de ezelin met een stok. 28De HEERE nu opende den mond der ezelin, die tot Bileam zeide: Wat heb ik u gedaan, dat gij mij nu driemaal geslagen hebt? 29Toen zeide Bileam tot de ezelin: Omdat gij mij bespot hebt; och, of ik een zwaard in mijn hand had! want ik zoude u nu doden. 30De ezelin nu zeide tot Bileam: Ben ik niet uw ezelin, op welke gij gereden hebt van toen af, dat gij mijn heer geweest zijt, tot op dezen dag? Ben ik ooit gewend geweest u alzo te doen? Hij dan zeide: Neen! 31Toen ontdekte de HEERE de ogen van Bileam, zodat hij den Engel des HEEREN zag, staande in den weg, en Zijn uitgetrokken zwaard in Zijn hand; daarom neigde hij het hoofd en boog zich op zijn aangezicht. 32Toen zeide de Engel des HEEREN tot hem: Waarom hebt gij uw ezelin nu driemaal geslagen? Zie, Ik ben uitgegaan u tot een tegenpartij, dewijl deze weg van Mij afwijkt. 33Maar de ezelin heeft Mij gezien, en zij is nu driemaal voor Mijn aangezicht geweken; indien zij voor Mijn aangezicht niet geweken ware, zekerlijk Ik zoude u nu ook gedood, en haar bij het leven behouden hebben. 34Toen zeide Bileam tot den Engel des HEEREN: Ik heb gezondigd, want ik heb niet geweten, dat Gij mij tegemoet op dezen weg stondt en nu, is het kwaad in Uw ogen, ik zal wederkeren. 35De Engel des HEEREN nu zeide tot Bileam: Ga heen met deze mannen; maar alleenlijk dat woord, wat Ik tot u spreken zal, dat zult gij spreken. Alzo toog Bileam met de vorsten van Balak. 36Als Balak hoorde, dat Bileam kwam, zo ging hij uit, hem tegemoet, tot de stad der Moabieten, welke aan de landpale van de Arnon ligt, die aan het uiterste der landpale is. 37En Balak zeide tot Bileam: Heb ik niet ernstiglijk tot u gezonden, om u te roepen? Waarom zijt gij niet tot mij gekomen? Kan ik u niet te recht vereren? 38Toen zeide Bileam tot Balak: Zie, ik ben tot u gekomen; zal ik nu enigzins iets kunnen spreken? Het woord, hetwelk God in mijn mond leggen zal, dat zal ik spreken. 39En Bileam ging met Balak; en zij kwamen te Kirjath-Huzzoth. 40Toen slachtte Balak runderen en schapen; en hij zond aan Bileam, en aan de vorsten, die bij hem waren. 41En het geschiedde des morgens, dat Balak Bileam nam, en voerde hem op de hoogten van Baal, dat hij van daar zag het uiterste des volks.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。