1住南地的迦南人亚拉得王，听说以色列人从亚他林路来，就和以色列人争战，掳了他们几个人。 2以色列人向耶和华发愿说：「你若将这民交付我手，我就把他们的城邑尽行毁灭。」 3耶和华应允了以色列人，把迦南人交付他们，他们就把迦南人和迦南人的城邑尽行毁灭。那地方的名便叫何珥玛（就是毁灭的意思）。 4他们从何珥山起行，往红海那条路走，要绕过以东地。百姓因这路难行，心中甚是烦躁， 5就怨讟 神和摩西说：「你们为甚么把我们从埃及领出来、使我们死在旷野呢？这里没有粮，没有水，我们的心厌恶这淡薄的食物。」 6于是耶和华使火蛇进入百姓中间，蛇就咬他们。以色列人中死了许多。 7百姓到摩西那里，说：「我们怨讟耶和华和你，有罪了。求你祷告耶和华，叫这些蛇离开我们。」于是摩西为百姓祷告。 8耶和华对摩西说：「你制造一条火蛇，挂在杆子上；凡被咬的，一望这蛇，就必得活。」 9摩西便制造一条铜蛇，挂在杆子上；凡被蛇咬的，一望这铜蛇就活了。 10以色列人起行，安营在阿伯。 11又从阿伯起行，安营在以耶・亚巴琳，与摩押相对的旷野，向日出之地。 12从那里起行，安营在撒烈谷。 13从那里起行，安营在亚嫩河那边。这亚嫩河是在旷野，从亚摩利的境界流出来的；原来亚嫩河是摩押的边界，在摩押和亚摩利人搭界的地方。 14所以耶和华的战记上说：「苏法的哇哈伯与亚嫩河的谷， 15并向亚珥城众谷的下坡，是靠近摩押的境界。」 16以色列人从那里起行，到了比珥（就是井的意思）。从前耶和华吩咐摩西说：「招聚百姓，我好给他们水喝」，说的就是这井。 17当时，以色列人唱歌说：井啊，涌上水来！你们要向这井歌唱。 18这井是首领和民中的尊贵人用圭用杖所挖所掘的。以色列人从旷野往玛他拿去， 19从玛他拿到拿哈列，从拿哈列到巴末， 20从巴末到摩押地的谷，又到那下望旷野之毗斯迦的山顶。 21以色列人差遣使者去见亚摩利人的王西宏，说： 22「求你容我们从你的地经过；我们不偏入田间和葡萄园，也不喝井里的水，只走大道（原文是王道），直到过了你的境界。」 23西宏不容以色列人从他的境界经过，就招聚他的众民出到旷野，要攻击以色列人，到了雅杂与以色列人争战。 24以色列人用刀杀了他，得了他的地，从亚嫩河到雅博河，直到亚扪人的境界，因为亚扪人的境界多有坚垒。 25以色列人夺取这一切的城邑，也住亚摩利人的城邑，就是希实本与希实本的一切乡村。 26这希实本是亚摩利王西宏的京城；西宏曾与摩押的先王争战，从他手中夺取了全地，直到亚嫩河。 27所以那些作诗歌的说：你们来到希实本；愿西宏的城被修造，被建立。 28因为有火从希实本发出，有火焰出于西宏的城，烧尽摩押的亚珥和亚嫩河邱坛的祭司（祭司原文是主）。 29摩押啊，你有祸了！基抹的民哪，你们灭亡了！基抹的男子逃奔，女子被掳，交付亚摩利的王西宏。 30我们射了他们；希实本直到底本尽皆毁灭。我们使地变成荒场，直到挪法；这挪法直延到米底巴。 31这样，以色列人就住在亚摩利人之地。 32摩西打发人去窥探雅谢，以色列人就占了雅谢的镇市，赶出那里的亚摩利人。 33以色列人转回，向巴珊去。巴珊王噩和他的众民都出来，在以得来与他们交战。 34耶和华对摩西说：「不要怕他！因我已将他和他的众民，并他的地，都交在你手中；你要待他像从前待住希实本的亚摩利王西宏一般。」 35于是他们杀了他和他的众子，并他的众民，没有留下一个，就得了他的地。
1The Canaanite, the king of Arad, who lived in the South, heard that Israel came by the way of Atharim. He fought against Israel, and took some of them captive. 2Israel vowed a vow to Yahweh, and said, “If you will indeed deliver this people into my hand, then I will utterly destroy their cities.” 3Yahweh listened to the voice of Israel, and delivered up the Canaanites; and they utterly destroyed them and their cities. The name of the place was called Hormah. 4They traveled from Mount Hor by the way to the Red Sea, to go around the land of Edom The soul of the people was very discouraged because of the journey. 5The people spoke against God, and against Moses, “Why have you brought us up out of Egypt to die in the wilderness? For there is no bread, and there is no water; and our soul loathes this light bread.” 6Yahweh sent fiery serpents among the people, and they bit the people. Many people of Israel died. 7The people came to Moses, and said, “We have sinned, because we have spoken against Yahweh, and against you. Pray to Yahweh, that he take away the serpents from us.” Moses prayed for the people. 8Yahweh said to Moses, “Make a fiery serpent, and set it on a pole. It shall happen, that everyone who is bitten, when he sees it, shall live.” 9Moses made a serpent of brass, and set it on the pole. If a serpent had bitten any man, when he looked at the serpent of brass, he lived. 10The children of Israel traveled, and encamped in Oboth. 11They traveled from Oboth, and encamped at Iyeabarim, in the wilderness which is before Moab, toward the sunrise. 12From there they traveled, and encamped in the valley of Zered. 13From there they traveled, and encamped on the other side of the Arnon, which is in the wilderness, that comes out of the border of the Amorites: for the Arnon is the border of Moab, between Moab and the Amorites. 14Therefore it is said in the book of the Wars of Yahweh, “Vaheb in Suphah, the valleys of the Arnon, 15the slope of the valleys that incline toward the dwelling of Ar, leans on the border of Moab.” 16From there they traveled to Beer; that is the well of which Yahweh said to Moses, “Gather the people together, and I will give them water.” 17Then Israel sang this song: “Spring up, well! Sing to it, 18the well, which the princes dug, which the nobles of the people dug, with the scepter, and with their poles.” From the wilderness they traveled to Mattanah; 19and from Mattanah to Nahaliel; and from Nahaliel to Bamoth; 20and from Bamoth to the valley that is in the field of Moab, to the top of Pisgah, which looks down on the desert. 21Israel sent messengers to Sihon king of the Amorites, saying, 22“Let me pass through your land. We will not turn aside into field, or into vineyard. We will not drink of the water of the wells. We will go by the king’s highway, until we have passed your border.” 23Sihon would not allow Israel to pass through his border, but Sihon gathered all his people together, and went out against Israel into the wilderness, and came to Jahaz. He fought against Israel. 24Israel struck him with the edge of the sword, and possessed his land from the Arnon to the Jabbok, even to the children of Ammon; for the border of the children of Ammon was strong. 25Israel took all these cities. Israel lived in all the cities of the Amorites, in Heshbon, and in all its towns. 26For Heshbon was the city of Sihon the king of the Amorites, who had fought against the former king of Moab, and taken all his land out of his hand, even to the Arnon. 27Therefore those who speak in proverbs say, “Come to Heshbon. Let the city of Sihon be built and established; 28for a fire has gone out of Heshbon, a flame from the city of Sihon. It has devoured Ar of Moab, The lords of the high places of the Arnon. 29Woe to you, Moab! You are undone, people of Chemosh! He has given his sons as fugitives, and his daughters into captivity, to Sihon king of the Amorites. 30We have shot at them. Heshbon has perished even to Dibon. We have laid waste even to Nophah, Which reaches to Medeba.” 31Thus Israel lived in the land of the Amorites. 32Moses sent to spy out Jazer. They took its towns, and drove out the Amorites who were there. 33They turned and went up by the way of Bashan. Og the king of Bashan went out against them, he and all his people, to battle at Edrei. 34Yahweh said to Moses, “Don’t fear him, for I have delivered him into your hand, with all his people, and his land. You shall do to him as you did to Sihon king of the Amorites, who lived at Heshbon.” 35So they struck him, with his sons and all his people, until there were no survivors; and they possessed his land.
1Als de Kanaaniet, de koning van Harad, wonende tegen het zuiden, hoorde, dat Israel door den weg der verspieders kwam, zo streed hij tegen Israel, en hij voerde enige gevangenen uit denzelven gevankelijk weg. 2Toen beloofde Israel den HEERE een gelofte, en zeide: Indien Gij dit volk geheel in mijn hand geeft, zo zal ik hun steden verbannen. 3De HEERE dan verhoorde de stem van Israel, en gaf de Kanaanieten over; en hij verbande hen en hun steden; en hij noemde den naam dier plaats Horma. 4Toen reisden zij van den berg Hor, op den weg der Schelfzee, dat zij om het land der Edomieten heentogen; doch de ziel des volks werd verdrietig op dezen weg. 5En het volk sprak tegen God en tegen Mozes: Waarom hebt gijlieden ons doen optrekken uit Egypte, opdat wij sterven zouden in de woestijn? Want hier is geen brood, ook geen water, en onze ziel walgt over dit zeer lichte brood. 6Toen zond de HEERE vurige slangen onder het volk, die beten het volk; en er stierf veel volks van Israel. 7Daarom kwam het volk tot Mozes, en zij zeiden: Wij hebben gezondigd, omdat wij tegen den HEERE en tegen u gesproken hebben; bid den HEERE, dat Hij deze slangen van ons wegneme. Toen bad Mozes voor het volk. 8En de HEERE zeide tot Mozes: Maak u een vurige slang, en stel ze op een stang; en het zal geschieden, dat al wie gebeten is, als hij haar aanziet, zo zal hij leven. 9En Mozes maakte een koperen slang, en stelde ze op een stang; en het geschiedde, als een slang iemand beet, zo zag hij de koperen slang aan, en hij bleef levend. 10Toen verreisden de kinderen Israels, en zij legerden zich te Oboth. 11Daarna reisden zij van Oboth, en legerden zich aan de heuvelen van Abarim in de woestijn, die tegenover Moab is, tegen den opgang der zon. 12Van daar reisden zij, en legerden zich bij de beek Zered. 13Van daar reisden zij, en legerden zich aan deze zijde van de Arnon, welke in de woestijn is, uitgaande uit de landpalen der Amorieten; want de Arnon is de landpale van Moab, tussen Moab en tussen de Amorieten. 14(Daarom wordt gezegd in het boek van de oorlogen des HEEREN: Tegen Waheb, in een wervelwind, en tegen de beken Arnon, 15En den afloop der beken, die zich naar de gelegenheid van Ar wendt, en leent aan de landpale van Moab.) 16En van daar reisden zij naar Beer. Dit is de put, van welken de HEERE tot Mozes zeide: Verzamel het volk, zo zal Ik hun water geven. 17(Toen zong Israel dit lied: Spring op, gij put, zingt daarvan bij beurte! 18Gij put, dien de vorsten gegraven hebben, dien de edelen des volks gedolven hebben, door den wetgever, met hun staven.) En van de woestijn reisden zij naar Mattana; 19En van Mattana tot Nahaliel; en van Nahaliel tot Bamoth; 20En van Bamoth tot het dal, dat in het veld van Moab is, aan de hoogte van Pisga, en dat tegen de wildernis ziet. 21Toen zond Israel boden tot Sihon, den koning der Amorieten, zeggende: 22Laat mij door uw land trekken. Wij zullen niet afwijken in de akkers, noch in de wijngaarden; wij zullen het water der putten niet drinken; wij zullen op den koninklijken weg gaan, totdat wij uw landpale doorgetogen zijn. 23Doch Sihon liet Israel niet toe, door zijn landpale te trekken; maar Sihon vergaderde al zijn volk, en hij ging uit, Israel tegemoet, naar de woestijn, en hij kwam te Jahza, en streed tegen Israel; 24Maar Israel sloeg hem met de scherpte des zwaards, en nam zijn land in erfelijke bezitting, van de Arnon af tot de Jabbok toe, tot aan de kinderen Ammons; want de landpale der kinderen Ammons was vast. 25Alzo nam Israel al deze steden in; en Israel woonde in al de steden der Amorieten, te Hesbon, en in al haar onderhorige plaatsen. 26Want Hesbon was de stad van Sihon, den koning der Amorieten; en hij had gestreden tegen den vorigen koning der Moabieten, en hij had al zijn land uit zijn hand genomen, tot aan de Arnon. 27Daarom zeggen zij, die spreekwoorden gebruiken: Komt tot Hesbon; men bouwe en bevestige de stad van Sihon! 28Want er is een vuur uitgegaan uit Hesbon; een vlam uit de stad van Sihon; zij heeft verteerd Ar der Moabieten, en de heren der hoogten van de Arnon. 29Wee u, Moab! Gij, volk Kamoz zijt verloren! Hij heeft zijn zonen, die ontliepen, en zijn dochters in de gevangenis geleverd aan Sihon, den koning der Amorieten. 30En wij hebben hen nedergeveld! Hesbon is verloren tot Dibon toe; en wij hebben hen verwoest tot Nofat toe, welke tot Medeba toe reikt. 31Alzo woonde Israel in het land van den Amoriet. 32Daarna zond Mozes om Jaezer te verspieden; en zij namen haar onderhorige plaatsen in; en hij dreef de Amorieten, die er waren, uit de bezitting. 33Toen wendden zij zich en trokken op den weg van Basan; en Og, de koning van Basan, ging uit hen tegemoet, hij en al zijn volk, tot den strijd, en Edrei. 34De HEERE nu zeide tot Mozes: Vrees hem niet; want Ik heb hem in uw hand gegeven, en al zijn volk, ook zijn land; en gij zult hem doen, gelijk als gij Sihon, den koning der Amorieten, die te Hesbon woonde, gedaan hebt. 35En zij sloegen hem, en zijn zonen, en al zijn volk, alzo dat hem niemand overbleef; en zij namen zijn land in erfelijke bezitting.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。