1当下，全会众大声喧嚷；那夜百姓都哭号。 2以色列众人向摩西、亚伦发怨言；全会众对他们说：「巴不得我们早死在埃及地，或是死在这旷野。 3耶和华为甚么把我们领到那地，使我们倒在刀下呢？我们的妻子和孩子必被掳掠。我们回埃及去岂不好吗？」 4众人彼此说：「我们不如立一个首领回埃及去吧！」 5摩西、亚伦就俯伏在以色列全会众面前。 6窥探地的人中，嫩的儿子约书亚和耶孚尼的儿子迦勒撕裂衣服， 7对以色列全会众说：「我们所窥探、经过之地是极美之地。 8耶和华若喜悦我们，就必将我们领进那地，把地赐给我们；那地原是流奶与蜜之地。 9但你们不可背叛耶和华，也不要怕那地的居民；因为他们是我们的食物，并且荫庇他们的已经离开他们。有耶和华与我们同在，不要怕他们！」 10但全会众说：「拿石头打死他们二人。」忽然，耶和华的荣光在会幕中向以色列众人显现。 11耶和华对摩西说：「这百姓藐视我要到几时呢？我在他们中间行了这一切神迹，他们还不信我要到几时呢？ 12我要用瘟疫击杀他们，使他们不得承受那地，叫你的后裔成为大国，比他们强胜。」 13摩西对耶和华说：「埃及人必听见这事；因为你曾施展大能，将这百姓从他们中间领上来。 14埃及人要将这事传给迦南地的居民；那民已经听见你―耶和华是在这百姓中间；因为你面对面被人看见，有你的云彩停在他们以上。你日间在云柱中，夜间在火柱中，在他们前面行。 15如今你若把这百姓杀了，如杀一人，那些听见你名声的列邦必议论说： 16『耶和华因为不能把这百姓领进他向他们起誓应许之地，所以在旷野把他们杀了。』 17现在求主大显能力，照你所说过的话说： 18『耶和华不轻易发怒，并有丰盛的慈爱，赦免罪孽和过犯；万不以有罪的为无罪，必追讨他的罪，自父及子，直到三、四代。』 19求你照你的大慈爱赦免这百姓的罪孽，好像你从埃及到如今常赦免他们一样。」 20耶和华说：「我照着你的话赦免了他们。 21然我指着我的永生起誓，遍地要被我的荣耀充满。 22这些人虽看见我的荣耀和我在埃及与旷野所行的神迹，仍然试探我这十次，不听从我的话， 23他们断不得看见我向他们的祖宗所起誓应许之地。凡藐视我的，一个也不得看见； 24惟独我的仆人迦勒，因他另有一个心志，专一跟从我，我就把他领进他所去过的那地；他的后裔也必得那地为业。 25亚玛力人和迦南人住在谷中，明天你们要转回，从红海的路往旷野去。」 26耶和华对摩西、亚伦说： 27「这恶会众向我发怨言，我忍耐他们要到几时呢？以色列人向我所发的怨言，我都听见了。 28你们告诉他们，耶和华说：『我指着我的永生起誓，我必要照你们达到我耳中的话待你们。 29你们的尸首必倒在这旷野，并且你们中间凡被数点、从二十岁以外、向我发怨言的， 30必不得进我起誓应许叫你们住的那地；惟有耶孚尼的儿子迦勒和嫩的儿子约书亚才能进去。 31但你们的妇人孩子，就是你们所说、要被掳掠的，我必把他们领进去，他们就得知你们所厌弃的那地。 32至于你们，你们的尸首必倒在这旷野； 33你们的儿女必在旷野飘流四十年，担当你们淫行的罪，直到你们的尸首在旷野消灭。 34按你们窥探那地的四十日，一年顶一日，你们要担当罪孽四十年，就知道我与你们疏远了， 35我―耶和华说过，我总要这样待这一切聚集敌我的恶会众；他们必在这旷野消灭，在这里死亡。』」 36摩西所打发、窥探那地的人回来，报那地的恶信，叫全会众向摩西发怨言， 37这些报恶信的人都遭瘟疫，死在耶和华面前。 38其中惟有嫩的儿子约书亚和耶孚尼的儿子迦勒仍然存活。 39摩西将这些话告诉以色列众人，他们就甚悲哀。 40清早起来，上山顶去，说：「我们在这里，我们有罪了；情愿上耶和华所应许的地方去。」 41摩西说：「你们为何违背耶和华的命令呢？这事不能顺利了。 42不要上去；因为耶和华不在你们中间，恐怕你们被仇敌杀败了。 43亚玛力人和迦南人都在你们面前，你们必倒在刀下；因你们退回不跟从耶和华，所以他必不与你们同在。」 44他们却擅敢上山顶去，然而耶和华的约柜和摩西没有出营。 45于是亚玛力人和住在那山上的迦南人都下来击打他们，把他们杀退了，直到何珥玛。
1All the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. 2All the children of Israel murmured against Moses and against Aaron. The whole congregation said to them, “We wish that we had died in the land of Egypt, or that we had died in this wilderness! 3Why does Yahweh bring us to this land, to fall by the sword? Our wives and our little ones will be captured or killed! Wouldn’t it be better for us to return into Egypt?” 4They said one to another, “Let us make a captain, and let us return into Egypt.” 5Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. 6Joshua the son of Nun and Caleb the son of Jephunneh, who were of those who spied out the land, tore their clothes. 7They spoke to all the congregation of the children of Israel, saying, “The land, which we passed through to spy it out, is an exceeding good land. 8If Yahweh delights in us, then he will bring us into this land, and give it to us; a land which flows with milk and honey. 9Only don’t rebel against Yahweh, neither fear the people of the land; for they are bread for us. Their defense is removed from over them, and Yahweh is with us. Don’t fear them.” 10But all the congregation threatened to stone them with stones. Yahweh’s glory appeared in the Tent of Meeting to all the children of Israel. 11Yahweh said to Moses, “How long will this people despise me? and how long will they not believe in me, for all the signs which I have worked among them? 12I will strike them with the pestilence, and disinherit them, and will make of you a nation greater and mightier than they.” 13Moses said to Yahweh, “Then the Egyptians will hear it; for you brought up this people in your might from among them. 14They will tell it to the inhabitants of this land. They have heard that you Yahweh are in the midst of this people; for you Yahweh are seen face to face, and your cloud stands over them, and you go before them, in a pillar of cloud by day, and in a pillar of fire by night. 15Now if you killed this people as one man, then the nations which have heard the fame of you will speak, saying, 16‘Because Yahweh was not able to bring this people into the land which he swore to them, therefore he has slain them in the wilderness.’ 17Now please let the power of the Lord be great, according as you have spoken, saying, 18‘Yahweh is slow to anger, and abundant in loving kindness, forgiving iniquity and disobedience; and that will by no means clear the guilty, visiting the iniquity of the fathers on the children, on the third and on the fourth generation.’ 19Please pardon the iniquity of this people according to the greatness of your loving kindness, and according as you have forgiven this people, from Egypt even until now.” 20Yahweh said, “I have pardoned according to your word: 21but in very deed, as I live, and as all the earth shall be filled with Yahweh’s glory; 22because all those men who have seen my glory, and my signs, which I worked in Egypt and in the wilderness, yet have tempted me these ten times, and have not listened to my voice; 23surely they shall not see the land which I swore to their fathers, neither shall any of those who despised me see it. 24But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and has followed me fully, him I will bring into the land into which he went. His seed shall possess it. 25Since the Amalekite and the Canaanite dwell in the valley, tomorrow turn, and go into the wilderness by the way to the Red Sea.” 26Yahweh spoke to Moses and to Aaron, saying, 27“How long shall I bear with this evil congregation, that murmur against me? I have heard the murmurings of the children of Israel, which they murmur against me. 28Tell them, ‘As I live, says Yahweh, surely as you have spoken in my ears, so will I do to you. 29Your dead bodies shall fall in this wilderness; and all who were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, who have murmured against me, 30surely you shall not come into the land, concerning which I swore that I would make you dwell therein, except Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. 31But your little ones, that you said should be captured or killed, them I will bring in, and they shall know the land which you have rejected. 32But as for you, your dead bodies shall fall in this wilderness. 33Your children shall be wanderers in the wilderness forty years, and shall bear your prostitution, until your dead bodies are consumed in the wilderness. 34After the number of the days in which you spied out the land, even forty days, for every day a year, you will bear your iniquities, even forty years, and you will know my alienation.’ 35I, Yahweh, have spoken. I will surely do this to all this evil congregation, who are gathered together against me. In this wilderness they shall be consumed, and there they shall die.” 36The men, whom Moses sent to spy out the land, who returned, and made all the congregation to murmur against him, by bringing up an evil report against the land, 37even those men who brought up an evil report of the land, died by the plague before Yahweh. 38But Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, remained alive of those men who went to spy out the land. 39Moses told these words to all the children of Israel, and the people mourned greatly. 40They rose up early in the morning, and went up to the top of the mountain, saying, “Behold, we are here, and will go up to the place which Yahweh has promised: for we have sinned.” 41Moses said, “Why now do you disobey the commandment of Yahweh, since it shall not prosper? 42Don’t go up, for Yahweh isn’t among you; that you not be struck down before your enemies. 43For there the Amalekite and the Canaanite are before you, and you shall fall by the sword, because you turned back from following Yahweh, therefore Yahweh will not be with you.” 44But they presumed to go up to the top of the mountain. Nevertheless, the ark of the covenant of Yahweh, and Moses, didn’t depart out of the camp. 45Then the Amalekites came down, and the Canaanites who lived in that mountain, and struck them and beat them down, even to Hormah.
1Toen verhief zich de gehele vergadering, en zij hieven hun stem op, en het volk weende in dienzelven nacht. 2En al de kinderen Israels murmureerden tegen Mozes en tegen Aaron; en de gehele vergadering zeide tot hen: Och, of wij in Egypteland gestorven waren! of, och, of wij in deze woestijn gestorven waren! 3En waarom brengt ons de HEERE naar dat land, dat wij door het zwaard vallen, en onze vrouwen, en onze kinderkens ten roof worden? Zou het ons niet goed zijn naar Egypte weder te keren? 4En zij zeiden de een tot den ander: Laat ons een hoofd opwerpen, en wederkeren naar Egypte! 5Toen vielen Mozes en Aaron op hun aangezichten, voor het aangezicht van de ganse gemeente der vergadering van de kinderen Israels. 6En Jozua, de zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, zijnde van degenen, die dat land verspied hadden, scheurden hun klederen. 7En zij spraken tot de ganse vergadering der kinderen Israels, zeggende: Het land, door hetwelk wij getrokken zijn, om hetzelve te verspieden, is een uitermate goed land. 8Indien de HEERE een welgevallen aan ons heeft, zo zal Hij ons in dat land brengen, en zal ons dat geven; een land, hetwelk van melk en honig is vloeiende. 9Alleen zijt tegen den HEERE niet wederspannig! en vreest gij niet het volk dezes lands; want zij zijn ons brood! hun schaduw is van hen geweken, en de HEERE is met ons; vreest hen niet! 10Toen zeide de ganse vergadering, dat men hen met stenen stenigen zoude. Maar de heerlijkheid des HEEREN verscheen in de tent der samenkomst, voor al de kinderen Israels. 11En de HEERE zeide tot Mozes: Hoe lang zal mij dit volk tergen? En hoe lang zullen zij aan Mij niet geloven, door alle tekenen, die Ik in het midden van hen gedaan heb? 12Ik zal het met pestilentie slaan, en Ik zal het verstoten; en Ik zal u tot een groter en sterker volk maken, dan dit is. 13En Mozes zeide tot den HEERE: Zo zullen het de Egyptenaars horen; want Gij hebt door Uw kracht dit volk uit het midden van hen doen optrekken; 14En zij zullen zeggen tot de inwoners van dit land, die gehoord hebben, dat Gij, HEERE! in het midden van dit volk zijt; dat Gij HEERE! oog aan oog gezien wordt, dat Uw wolk over hen staat, en Gij in een wolkkolom voor hun aangezicht gaat des daags, en in een vuurkolom des nachts. 15En zoudt Gij dit volk als een enigen man doden, zo zouden de heidenen, die Uw gerucht gehoord hebben, spreken, zeggende: 16Omdat de HEERE dit volk niet kon brengen in dat land, hetwelk Hij hun gezworen had, zo heeft Hij hen geslacht in de woestijn! 17Nu dan, laat toch de kracht des HEEREN groot worden, gelijk als Gij gesproken hebt, zeggende: 18De HEERE is lankmoedig en groot van weldadigheid, vergevende de ongerechtigheid en overtreding, die den schuldige geenszins onschuldig houdt, bezoekende de ongerechtigheid der vaderen aan de kinderen, in het derde en in het vierde lid. 19Vergeef toch de ongerechtigheid dezes volks, naar de grootte Uwer goedertierenheid, en gelijk Gij ze aan dit volk, van Egypteland af tot hiertoe, vergeven hebt! 20En de HEERE zeide: Ik heb hun vergeven naar uw woord. 21Doch zekerlijk, zo waarachtig als Ik leef, zo zal de ganse aarde met de heerlijkheid des HEEREN vervuld worden! 22Want al de mannen, die gezien hebben Mijn heerlijkheid, en Mijn tekenen, die Ik in Egypte en in de woestijn gedaan heb, en Mij nu tienmaal verzocht hebben, en Mijner stem niet zijn gehoorzaam geweest; 23Zo zij het land, hetwelk Ik aan hun vaderen gezworen heb, zien zullen. Ja, geen van die Mij getergd hebben, zullen dat zien! 24Doch Mijn knecht Kaleb, omdat een andere geest met hem geweest is, en hij volhard heeft Mij na te volgen, zo zal Ik hem brengen tot het land, in hetwelk hij gekomen was, en zijn zaad zal het erfelijk bezitten. 25De Amalekieten nu en de Kanaanieten wonen in het dal; wendt u morgen, en maakt uw reize naar de woestijn, op den weg naar de Schelfzee. 26Daarna sprak de HEERE tot Mozes en tot Aaron, zeggende: 27Hoe lang zal Ik bij deze boze vergadering zijn, die tegen Mij zijn murmurerende? Ik heb gehoord de murmureringen van de kinderen Israels, waarmede zij tegen Mij zijn murmurerende. 28Zeg tot hen: Zo waarachtig als Ik leef, spreekt de HEERE, indien Ik ulieden zo niet doe, gelijk als gij in Mijn oren gesproken hebt! 29Uw dode lichamen zullen in deze woestijn vallen; en al uw getelden, naar uw gehele getal, van twintig jaren oud en daarboven, gij, die tegen Mij gemurmureerd hebt. 30Zo gij in dat land komt, over hetwelk Ik Mijn hand opgeheven heb, dat Ik u daarin zou doen wonen, behalve Kaleb, de zoon van Jefunne, en Jozua, de zoon van Nun. 31En uw kinderkens, waarvan gij zeidet: Zij zullen ten roof worden! die zal Ik daarin brengen, en die zullen bekennen dat land, hetwelk gij smadelijk verworpen hebt. 32Maar u aangaande, uw dode lichamen zullen in deze woestijn vallen! 33En uw kinderen zullen gaan weiden in deze woestijn, veertig jaren, en zullen uw hoererijen dragen, totdat uw dode lichamen verteerd zijn in deze woestijn. 34Naar het getal der dagen, in welke gij dat land verspied hebt, veertig dagen, elken dag voor elk jaar, zult gij uw ongerechtigheden dragen, veertig jaren, en gij zult gewaar worden Mijn afbreking. 35Ik, de HEERE, heb gesproken: zo Ik dit aan deze ganse boze vergadering dergenen, die zich tegen Mij verzameld hebben, niet doe, zij zullen in deze woestijn te niet worden, en zullen daar sterven! 36En die mannen, die Mozes gezonden had, om het land te verspieden, en wedergekomen zijnde, de ganse vergadering tegen hem hadden doen murmureren, een kwaad gerucht over dat land voortbrengende; 37Diezelfde mannen, die een kwaad gerucht van dat land voortgebracht hadden, stierven door een plaag, voor het aangezicht des HEEREN. 38Maar Jozua, de zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, bleven levende van de mannen, die heengegaan waren, om het land te verspieden. 39En Mozes sprak deze woorden tot al de kinderen Israels. Toen treurde het volk zeer. 40En zij stonden des morgens vroeg op, en klommen op de hoogte des bergs, zeggende: Ziet, hier zijn wij, en wij zullen optrekken tot de plaats, die de HEERE gezegd heeft; want wij hebben gezondigd! 41Maar Mozes zeide: Waarom overtreedt gij alzo het bevel des HEEREN? Want dat zal geen voorspoed hebben. 42Trekt niet op, want de HEERE zal in het midden van u niet zijn; opdat gij niet geslagen wordt, voor het aangezicht uwer vijanden. 43Want de Amalekieten, en de Kanaanieten zijn daar voor uw aangezicht, en gij zult door het zwaard vallen; want, omdat gij u afgekeerd hebt van den HEERE, zo zal de HEERE met u niet zijn. 44Nochtans poogden zij vermetel, om op de hoogte des bergs te klimmen; maar de ark des verbonds des HEEREN en Mozes scheidden niet uit het midden des legers. 45Toen kwamen af de Amalekieten en de Kanaanieten, die in dat gebergte woonden, en sloegen hen, en versmeten hen, tot Horma toe.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。