1利未的曾孙、哥辖的孙子、以斯哈的儿子可拉，和流便子孙中以利押的儿子大坍、亚比兰，与比勒的儿子安， 2并以色列会中的二百五十个首领，就是有名望选入会中的人，在摩西面前一同起来， 3聚集攻击摩西、亚伦，说：「你们擅自专权！全会众个个既是圣洁，耶和华也在他们中间，你们为甚么自高，超过耶和华的会众呢？」 4摩西听见这话就俯伏在地， 5对可拉和他一党的人说：「到了早晨，耶和华必指示谁是属他的，谁是圣洁的，就叫谁亲近他；他所拣选的是谁，必叫谁亲近他。 6可拉啊，你们要这样行，你和你的一党要拿香炉来。 7明日，在耶和华面前，把火盛在炉中，把香放在其上。耶和华拣选谁，谁就为圣洁。你们这利未的子孙擅自专权了！」 8摩西又对可拉说：「利未的子孙哪，你们听我说！ 9以色列的 神从以色列会中将你们分别出来，使你们亲近他，办耶和华帐幕的事，并站在会众面前替他们当差。 10耶和华又使你和你一切弟兄―利未的子孙―一同亲近他，这岂为小事？你们还要求祭司的职任吗？ 11你和你一党的人聚集是要攻击耶和华。亚伦算甚么，你们竟向他发怨言呢？」 12摩西打发人去召以利押的儿子大坍、亚比兰。他们说：「我们不上去！ 13你将我们从流奶与蜜之地领上来，要在旷野杀我们，这岂为小事？你还要自立为王辖管我们吗？ 14并且你没有将我们领到流奶与蜜之地，也没有把田地和葡萄园给我们为业。难道你要剜这些人的眼睛吗？我们不上去！」 15摩西就甚发怒，对耶和华说：「求你不要享受他们的供物。我并没有夺过他们一匹驴，也没有害过他们一个人。」 16摩西对可拉说：「明天，你和你一党的人，并亚伦，都要站在耶和华面前； 17各人要拿一个香炉，共二百五十个，把香放在上面，到耶和华面前。你和亚伦也各拿自己的香炉。」 18于是他们各人拿一个香炉，盛上火，加上香，同摩西、亚伦站在会幕门前。 19可拉招聚全会众到会幕门前，要攻击摩西、亚伦；耶和华的荣光就向全会众显现。 20耶和华晓谕摩西、亚伦说： 21「你们离开这会众，我好在转眼之间把他们灭绝。」 22摩西、亚伦就俯伏在地，说：「 神，万人之灵的 神啊，一人犯罪，你就要向全会众发怒吗？」 23耶和华晓谕摩西说： 24「你吩咐会众说：『你们离开可拉、大坍、亚比兰帐棚的四围。』」 25摩西起来，往大坍、亚比兰那里去；以色列的长老也随着他去。 26他吩咐会众说：「你们离开这恶人的帐棚吧，他们的物件，甚么都不可摸，恐怕你们陷在他们的罪中，与他们一同消灭。」 27于是众人离开可拉、大坍、亚比兰帐棚的四围。大坍、亚比兰带着妻子、儿女、小孩子，都出来，站在自己的帐棚门口。 28摩西说：「我行的这一切事本不是凭我自己心意行的，乃是耶和华打发我行的，必有证据使你们知道。 29这些人死若与世人无异，或是他们所遭的与世人相同，就不是耶和华打发我来的。 30倘若耶和华创作一件新事，使地开口，把他们和一切属他们的都吞下去，叫他们活活地坠落阴间，你们就明白这些人是藐视耶和华了。」 31摩西刚说完了这一切话，他们脚下的地就开了口， 32把他们和他们的家眷，并一切属可拉的人丁、财物，都吞下去。 33这样，他们和一切属他们的，都活活地坠落阴间；地口在他们上头照旧合闭，他们就从会中灭亡。 34在他们四围的以色列众人听他们呼号，就都逃跑，说：「恐怕地也把我们吞下去。」 35又有火从耶和华那里出来，烧灭了那献香的二百五十个人。 36耶和华晓谕摩西说： 37「你吩咐祭司亚伦的儿子以利亚撒从火中捡起那些香炉来，把火撒在别处，因为那些香炉是圣的。 38把那些犯罪、自害己命之人的香炉，叫人锤成片子，用以包坛。那些香炉本是他们在耶和华面前献过的，所以是圣的，并且可以给以色列人作记号。」 39于是祭司以利亚撒将被烧之人所献的铜香炉拿来，人就锤出来，用以包坛， 40给以色列人作纪念，使亚伦后裔之外的人不得近前来在耶和华面前烧香，免得他遭可拉和他一党所遭的。这乃是照耶和华藉着摩西所吩咐的。 41第二天，以色列全会众都向摩西、亚伦发怨言说：「你们杀了耶和华的百姓了。」 42会众聚集攻击摩西、亚伦的时候，向会幕观看，不料，有云彩遮盖了，耶和华的荣光显现。 43摩西、亚伦就来到会幕前。 44耶和华吩咐摩西说： 45「你们离开这会众，我好在转眼之间把他们灭绝。」他们二人就俯伏于地。 46摩西对亚伦说：「拿你的香炉，把坛上的火盛在其中，又加上香，快快带到会众那里，为他们赎罪；因为有忿怒从耶和华那里出来，瘟疫已经发作了。」 47亚伦照着摩西所说的拿来，跑到会中，不料，瘟疫在百姓中已经发作了。他就加上香，为百姓赎罪。 48他站在活人死人中间，瘟疫就止住了。 49除了因可拉事情死的以外，遭瘟疫死的，共有一万四千七百人。 50亚伦回到会幕门口，到摩西那里，瘟疫已经止住了。
1Now Korah, the son of Izhar, the son of Kohath, the son of Levi, with Dathan and Abiram, the sons of Eliab, and On, the son of Peleth, sons of Reuben, took some men. 2They rose up before Moses, with some of the children of Israel, two hundred fifty princes of the congregation, called to the assembly, men of renown. 3They assembled themselves together against Moses and against Aaron, and said to them, “You take too much on yourself, since all the congregation are holy, everyone of them, and Yahweh is among them! Why do you lift yourselves up above Yahweh’s assembly?” 4When Moses heard it, he fell on his face. 5He said to Korah and to all his company, “In the morning, Yahweh will show who are his, and who is holy, and will cause him to come near to him. Even him whom he shall choose, he will cause to come near to him. 6Do this: take censers, Korah, and all his company; 7and put fire in them, and put incense on them before Yahweh tomorrow. It shall be that the man whom Yahweh chooses, he shall be holy. You have gone too far, you sons of Levi!” 8Moses said to Korah, “Hear now, you sons of Levi! 9Is it a small thing to you, that the God of Israel has separated you from the congregation of Israel, to bring you near to himself, to do the service of Yahweh’s tabernacle, and to stand before the congregation to minister to them; 10and that he has brought you near, and all your brothers the sons of Levi with you? Do you seek the priesthood also? 11Therefore you and all your company have gathered together against Yahweh! What is Aaron that you murmur against him?” 12Moses sent to call Dathan and Abiram, the sons of Eliab; and they said, “We won’t come up! 13Is it a small thing that you have brought us up out of a land flowing with milk and honey, to kill us in the wilderness, but you must also make yourself a prince over us? 14Moreover you haven’t brought us into a land flowing with milk and honey, nor given us inheritance of fields and vineyards. Will you put out the eyes of these men? We won’t come up.” 15Moses was very angry, and said to Yahweh, “Don’t respect their offering. I have not taken one donkey from them, neither have I hurt one of them.” 16Moses said to Korah, “You and all your company go before Yahweh, you, and they, and Aaron, tomorrow. 17Each man take his censer, and put incense on them, and each man bring before Yahweh his censer, two hundred fifty censers; you also, and Aaron, each his censer.” 18They each took his censer, and put fire in them, and laid incense on it, and stood at the door of the Tent of Meeting with Moses and Aaron. 19Korah assembled all the congregation opposite them to the door of the Tent of Meeting. Yahweh’s glory appeared to all the congregation. 20Yahweh spoke to Moses and to Aaron, saying, 21“Separate yourselves from among this congregation, that I may consume them in a moment!” 22They fell on their faces, and said, “God, the God of the spirits of all flesh, shall one man sin, and will you be angry with all the congregation?” 23Yahweh spoke to Moses, saying, 24“Speak to the congregation, saying, ‘Get away from around the tent of Korah, Dathan, and Abiram!’” 25Moses rose up and went to Dathan and Abiram; and the elders of Israel followed him. 26He spoke to the congregation, saying, “Depart, please, from the tents of these wicked men, and touch nothing of theirs, lest you be consumed in all their sins!” 27So they went away from the tent of Korah, Dathan, and Abiram, on every side. Dathan and Abiram came out, and stood at the door of their tents, with their wives, their sons, and their little ones. 28Moses said, “Hereby you shall know that Yahweh has sent me to do all these works; for they are not from my own mind. 29If these men die the common death of all men, or if they experience what all men experience, then Yahweh hasn’t sent me. 30But if Yahweh makes a new thing, and the ground opens its mouth, and swallows them up, with all that belong to them, and they go down alive into Sheol; then you shall understand that these men have despised Yahweh.” 31As he made an end of speaking all these words, the ground that was under them split apart. 32The earth opened its mouth and swallowed them up, with their households, all of Korah’s men, and all their goods. 33So they, and all that belonged to them went down alive into Sheol. The earth closed on them, and they perished from among the assembly. 34All Israel that were around them fled at their cry; for they said, “Lest the earth swallow us up!” 35Fire came out from Yahweh, and devoured the two hundred fifty men who offered the incense. 36Yahweh spoke to Moses, saying, 37“Speak to Eleazar the son of Aaron the priest, that he take up the censers out of the burning, and scatter the fire away from the camp; for they are holy, 38even the censers of these sinners against their own lives. Let them be made beaten plates for a covering of the altar, for they offered them before Yahweh. Therefore they are holy. They shall be a sign to the children of Israel.” 39Eleazar the priest took the bronze censers, which those who were burnt had offered; and they beat them out for a covering of the altar, 40to be a memorial to the children of Israel, to the end that no stranger, who isn’t of the seed of Aaron, would come near to burn incense before Yahweh, that he not be as Korah, and as his company; as Yahweh spoke to him by Moses. 41But on the next day all the congregation of the children of Israel murmured against Moses and against Aaron, saying, “You have killed Yahweh’s people!” 42When the congregation was assembled against Moses and against Aaron, They looked toward the Tent of Meeting. Behold, the cloud covered it, and Yahweh’s glory appeared. 43Moses and Aaron came to the front of the Tent of Meeting. 44Yahweh spoke to Moses, saying, 45“Get away from among this congregation, that I may consume them in a moment!” They fell on their faces. 46Moses said to Aaron, “Take your censer, and put fire from off the altar in it, and lay incense on it, and carry it quickly to the congregation, and make atonement for them; for wrath has gone out from Yahweh! The plague has begun.” 47Aaron did as Moses said, and ran into the midst of the assembly. Behold, the plague has begun among the people. He put on the incense, and made atonement for the people. 48He stood between the dead and the living; and the plague was stayed. 49Now those who died by the plague were fourteen thousand and seven hundred, besides those who died about the matter of Korah. 50Aaron returned to Moses to the door of the Tent of Meeting, and the plague was stopped.
1Korach nu, de zoon van Jizhar, zoon van Kohath, zoon van Levi, nam tot zich zo Dathan als Abiram, zonen van Eliab, en On, den zoon van Peleth, zonen van Ruben. 2En zij stonden op voor het aangezicht van Mozes, mitsgaders tweehonderd en vijftig mannen uit de kinderen Israels, oversten der vergadering, de geroepenen der samenkomst, mannen van naam. 3En zij vergaderden zich tegen Mozes, en tegen Aaron, en zeiden tot hen: Het is te veel voor u, want deze ganse vergadering, zij allen, zijn heilig, en de HEERE is in het midden van hen; waarom dan verheft gijlieden u over de gemeente des HEEREN? 4Als Mozes dit hoorde, zo viel hij op zijn aangezicht. 5En hij sprak tot Korach, en tot zijn ganse vergadering, zeggende: Morgen vroeg dan zal de HEERE bekend maken, wie de Zijne, en de heilige is, dien Hij tot Zich zal doen naderen; en wien Hij verkoren zal hebben, dien zal Hij tot Zich doen naderen. 6Doet dit: neemt u wierookvaten, Korach en zijn ganse vergadering; 7En doet morgen vuur daarin, legt reukwerk daarop voor het aangezicht des HEEREN; en het zal geschieden, dat de man, dien de HEERE verkiezen zal, die zal heilig zijn. Het is te veel voor u, gij, kinderen van Levi! 8Voorts zeide Mozes tot Korach: Hoort toch, gij, kinderen van Levi! 9Is het u te weinig, dat de God van Israel u van de vergadering van Israel heeft afgescheiden, om ulieden tot Zich te doen naderen; om den dienst van des HEEREN tabernakel te bedienen, en te staan voor het aangezicht der vergadering, om hen te dienen? 10Daar Hij u, en al uw broederen, de kinderen van Levi, met u, heeft doen naderen; zoekt gij nu ook het priesterambt? 11Daarom gij, en uw ganse vergadering, gij zijt vergaderd tegen den HEERE, want Aaron, wat is hij, dat gij tegen hem murmureert? 12En Mozes schikte heen, om Dathan en Abiram, de zonen van Eliab, te roepen; maar zij zeiden: Wij zullen niet opkomen! 13Is het te weinig, dat gij ons uit een land, van melk en honig vloeiende, hebt opgevoerd, om ons te doden in de woestijn, dat gij ook uzelven ten enenmaal over ons tot een overheer maakt? 14Ook hebt gij ons niet gebracht in een land, dat van melk en honig vloeit, noch ons akkers en wijngaarden ten erfdeel gegeven. Zult gij de ogen dezer mannen uitgraven? Wij zullen niet opkomen! 15Toen ontstak Mozes zeer, en hij zeide tot den HEERE: Zie hun offer niet aan! Ik heb niet een ezel van hen genomen, en niet een van hen kwaad gedaan. 16Voorts zeide Mozes tot Korach: Gij, en uw ganse vergadering, weest voor het aangezicht des HEEREN; gij, en zij, ook Aaron, op morgen. 17En neemt een ieder zijn wierookvat, en legt reukwerk daarin, en brengt voor het aangezicht des HEEREN, een ieder zijn wierookvat, tweehonderd en vijftig wierookvaten; ook gij, en Aaron, een ieder zijn wierookvat. 18Zo namen zij een ieder zijn wierookvat, en deden vuur daarin, en legden reukwerk daarin; en zij stonden voor de deur van de tent der samenkomst, ook Mozes en Aaron. 19En Korach deed de ganse vergadering tegen hen verzamelen, aan de deur van de tent der samenkomst. Toen verscheen de heerlijkheid des HEEREN aan deze ganse vergadering. 20En de HEERE sprak tot Mozes en tot Aaron, zeggende: 21Scheidt u af uit het midden van deze vergadering, en Ik zal hen als in een ogenblik verteren! 22Maar zij vielen op hun aangezichten, en zeiden: O God! God der geesten van alle vlees! een enig man zal gezondigd hebben, en zult Gij U over deze ganse vergadering grotelijks vertoornen? 23En de HEERE sprak tot Mozes, zeggende: 24Spreek tot deze vergadering, zeggende: Gaat op van rondom de woning van Korach, Dathan en Abiram. 25Toen stond Mozes op, en ging tot Dathan en Abiram; en achter hem gingen de oudsten van Israel. 26En hij sprak tot de vergadering, zeggende: Wijkt toch af van de tenten dezer goddeloze mannen, en roert niets aan van hetgeen hunner is, opdat gij niet misschien verdaan wordt in al hun zonden. 27Zo gingen zij op van de woning van Korach, Dathan en Abiram, van rondom; maar Dathan en Abiram gingen uit, staande in de deur hunner tenten, met hun vrouwen, en hun zonen, en hun kinderkens. 28Toen zeide Mozes: Hieraan zult gij bekennen, dat de HEERE mij gezonden heeft, om al deze daden te doen, dat zij niet uit mijn eigen hart zijn. 29Indien deze zullen sterven, gelijk alle mensen sterven, en over hen een bezoeking zal gedaan worden, naar aller mensen bezoeking, zo heeft mij de HEERE niet gezonden. 30Maar indien de HEERE wat nieuws zal scheppen, en het aardrijk zijn mond zal opendoen, en verslinden hen met alles wat hunner is, en zij levend ter helle zullen nedervaren; alsdan zult gij bekennen, dat deze mannen de HEERE getergd hebben. 31En het geschiedde, als hij geeindigd had al deze woorden te spreken, zo werd het aardrijk, dat onder hen was, gekloofd; 32En de aarde opende haar mond, en verslond hen met hun huizen, en allen mensen, die Korach toebehoorden, en al de have. 33En zij voeren neder, zij en alles wat hunner was, levend ter helle; en de aarde overdekte hen, en zij kwamen om uit het midden der gemeente. 34En het ganse Israel, dat rondom hen was, vlood voor hun geschrei; want zij zeiden: Dat ons de aarde misschien niet verslinde! 35Daartoe ging een vuur uit van den HEERE, en verteerde die tweehonderd en vijftig mannen, die reukwerk offerden. 36En de HEERE sprak tot Mozes, zeggende: 37Zeg tot Eleazar, den zoon van Aaron, den priester, dat hij de wierookvaten uit den brand opneme; en strooi het vuur verre weg; want zij zijn heilig; 38Te weten de wierookvaten van dezen, die tegen hun zielen gezondigd hebben; dat men uitgerekte platen daarvan make, tot een overdeksel voor het altaar; want zij hebben ze gebracht voor het aangezicht des HEEREN, daarom zijn zij heilig; en zij zullen den kinderen Israels tot een teken zijn. 39En Eleazar, de priester, nam de koperen wierookvaten, die de verbranden gebracht hadden, en zij rekten ze uit tot een overtreksel voor het altaar; 40Ter nagedachtenis voor de kinderen Israels, opdat niemand vreemds, die niet uit het zaad van Aaron is, nadere om reukwerk aan te steken voor het aangezicht des HEEREN; opdat hij niet worde als Korach, en zijn vergadering, gelijk als hem de HEERE door den dienst van Mozes gesproken had. 41Maar des anderen daags murmureerde de ganse vergadering der kinderen Israels tegen Mozes en tegen Aaron, zeggende: Gijlieden hebt des HEEREN volk gedood! 42En het geschiedde, als de vergadering zich verzamelde tegen Mozes en Aaron, en zich wendde naar de tent der samenkomst, ziet, zo bedekte haar die wolk; en de heerlijkheid des HEEREN verscheen. 43Mozes nu en Aaron kwamen tot voor de tent der samenkomst. 44Toen sprak de HEERE tot Mozes, zeggende: 45Maak u op uit het midden van deze vergadering, en Ik zal hen verteren, als in een ogenblik! Toen vielen zij op hun aangezichten. 46En Mozes zeide tot Aaron: Neem het wierookvat, en doe vuur daarin van het altaar, en leg reukwerk daarop, haastelijk gaande tot de vergadering, doe over hen verzoening; want een grote toorn is van voor het aangezicht des HEEREN uitgegaan, de plaag heeft aangevangen. 47En Aaron nam het, gelijk als Mozes gesproken had, en liep in het midden der gemeente, en ziet, de plaag had aangevangen onder het volk; en hij legde reukwerk daarin, en deed verzoening over het volk. 48En hij stond tussen de doden en tussen de levenden; alzo werd de plaag opgehouden. 49Die nu aan die plaag gestorven zijn, waren veertien duizend en zevenhonderd, behalve die gestorven waren om de zaak van Korach. 50En Aaron keerde weder tot Mozes aan de deur van de tent der samenkomst; en de plaag was opgehouden.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。