1有一个人，名叫亚拿尼亚，同他的妻子撒非喇卖了田产， 2把价银私自留下几分，他的妻子也知道，其余的几分拿来放在使徒脚前。 3彼得说：「亚拿尼亚！为甚么撒但充满了你的心，叫你欺哄圣灵，把田地的价银私自留下几分呢？ 4田地还没有卖，不是你自己的吗？既卖了，价银不是你作主吗？你怎么心里起这意念呢？你不是欺哄人，是欺哄 神了。」 5亚拿尼亚听见这话，就仆倒，断了气；听见的人都甚惧怕。 6有些少年人起来，把他包裹，抬出去埋葬了。 7约过了三小时，他的妻子进来，还不知道这事。 8彼得对她说：「你告诉我，你们卖田地的价银就是这些吗？」她说：「就是这些。」 9彼得说：「你们为甚么同心试探主的灵呢？埋葬你丈夫之人的脚已到门口，他们也要把你抬出去。」 10妇人立刻仆倒在彼得脚前，断了气。那些少年人进来，见她已经死了，就抬出去，埋在她丈夫旁边。 11全教会和听见这事的人都甚惧怕。 12主藉使徒的手在民间行了许多神迹奇事；他们（或译：信的人）都同心合意地在所罗门的廊下。 13其余的人没有一个敢贴近他们，百姓却尊重他们。 14信而归主的人越发增添，连男带女很多。 15甚至有人将病人抬到街上，放在床上或褥子上，指望彼得过来的时候，或者得他的影儿照在甚么人身上。 16还有许多人带着病人和被污鬼缠磨的，从耶路撒冷四围的城邑来，全都得了医治。 17大祭司和他的一切同人，就是撒都该教门的人，都起来，满心忌恨， 18就下手拿住使徒，收在外监。 19但主的使者夜间开了监门，领他们出来， 20说：「你们去站在殿里，把这生命的道都讲给百姓听。」 21使徒听了这话，天将亮的时候就进殿里去教训人。大祭司和他的同人来了，叫齐公会的人和以色列族的众长老，就差人到监里去，要把使徒提出来。 22但差役到了，不见他们在监里，就回来禀报说： 23「我们看见监牢关得极妥当，看守的人也站在门外；及至开了门，里面一个人都不见。」 24守殿官和祭司长听见这话，心里犯难，不知这事将来如何。 25有一个人来禀报说：「你们收在监里的人，现在站在殿里教训百姓。」 26于是守殿官和差役去带使徒来，并没有用强暴，因为怕百姓用石头打他们。 27带到了，便叫使徒站在公会前；大祭司问他们说： 28「我们不是严严地禁止你们，不可奉这名教训人吗？你们倒把你们的道理充满了耶路撒冷，想要叫这人的血归到我们身上！」 29彼得和众使徒回答说：「顺从 神，不顺从人，是应当的。 30你们挂在木头上杀害的耶稣，我们祖宗的 神已经叫他复活。 31神且用右手将他高举（或译：他就是 神高举在自己的右边），叫他作君王，作救主，将悔改的心和赦罪的恩赐给以色列人。 32我们为这事作见证； 神赐给顺从之人的圣灵也为这事作见证。」 33公会的人听见就极其恼怒，想要杀他们。 34但有一个法利赛人，名叫迦玛列，是众百姓所敬重的教法师，在公会中站起来，吩咐人把使徒暂且带到外面去， 35就对众人说：「以色列人哪，论到这些人，你们应当小心怎样办理。 36从前杜达起来，自夸为大；附从他的人约有四百，他被杀后，附从他的全都散了，归于无有。 37此后，报名上册的时候，又有加利利的犹大起来，引诱些百姓跟从他；他也灭亡，附从他的人也都四散了。 38现在，我劝你们不要管这些人，任凭他们吧！他们所谋的、所行的，若是出于人，必要败坏； 39若是出于 神，你们就不能败坏他们，恐怕你们倒是攻击 神了。」 40公会的人听从了他，便叫使徒来，把他们打了，又吩咐他们不可奉耶稣的名讲道，就把他们释放了。 41他们离开公会，心里欢喜，因被算是配为这名受辱。 42他们就每日在殿里、在家里不住地教训人，传耶稣是基督。
1But a certain man named Ananias, with Sapphira, his wife, sold a possession, 2and kept back part of the price, his wife also being aware of it, and brought a certain part, and laid it at the apostles’ feet. 3But Peter said, “Ananias, why has Satan filled your heart to lie to the Holy Spirit, and to keep back part of the price of the land? 4While you kept it, didn’t it remain your own? After it was sold, wasn’t it in your power? How is it that you have conceived this thing in your heart? You haven’t lied to men, but to God.” 5Ananias, hearing these words, fell down and died. Great fear came on all who heard these things. 6The young men arose and wrapped him up, and they carried him out and buried him. 7About three hours later, his wife, not knowing what had happened, came in. 8Peter answered her, “Tell me whether you sold the land for so much.” She said, “Yes, for so much.” 9But Peter asked her, “How is it that you have agreed together to tempt the Spirit of the Lord? Behold, the feet of those who have buried your husband are at the door, and they will carry you out.” 10She fell down immediately at his feet, and died. The young men came in and found her dead, and they carried her out and buried her by her husband. 11Great fear came on the whole assembly, and on all who heard these things. 12By the hands of the apostles many signs and wonders were done among the people. They were all with one accord in Solomon’s porch. 13None of the rest dared to join them, however the people honored them. 14More believers were added to the Lord, multitudes of both men and women. 15They even carried out the sick into the streets, and laid them on cots and mattresses, so that as Peter came by, at the least his shadow might overshadow some of them. 16Multitudes also came together from the cities around Jerusalem, bringing sick people, and those who were tormented by unclean spirits: and they were all healed. 17But the high priest rose up, and all those who were with him (which is the sect of the Sadducees), and they were filled with jealousy, 18and laid hands on the apostles, and put them in public custody. 19But an angel of the Lord opened the prison doors by night, and brought them out, and said, 20“Go stand and speak in the temple to the people all the words of this life.” 21When they heard this, they entered into the temple about daybreak, and taught. But the high priest came, and those who were with him, and called the council together, and all the senate of the children of Israel, and sent to the prison to have them brought. 22But the officers who came didn’t find them in the prison. They returned and reported, 23“We found the prison shut and locked, and the guards standing before the doors, but when we opened them, we found no one inside!” 24Now when the high priest, the captain of the temple, and the chief priests heard these words, they were very perplexed about them and what might become of this. 25One came and told them, “Behold, the men whom you put in prison are in the temple, standing and teaching the people.” 26Then the captain went with the officers, and brought them without violence, for they were afraid that the people might stone them. 27When they had brought them, they set them before the council. The high priest questioned them, 28saying, “Didn’t we strictly command you not to teach in this name? Behold, you have filled Jerusalem with your teaching, and intend to bring this man’s blood on us.” 29But Peter and the apostles answered, “We must obey God rather than men. 30The God of our fathers raised up Jesus, whom you killed, hanging him on a tree. 31God exalted him with his right hand to be a Prince and a Savior, to give repentance to Israel, and remission of sins. 32We are His witnesses of these things; and so also is the Holy Spirit, whom God has given to those who obey him.” 33But they, when they heard this, were cut to the heart, and determined to kill them. 34But one stood up in the council, a Pharisee named Gamaliel, a teacher of the law, honored by all the people, and commanded to put the apostles out for a little while. 35He said to them, “You men of Israel, be careful concerning these men, what you are about to do. 36For before these days Theudas rose up, making himself out to be somebody; to whom a number of men, about four hundred, joined themselves: who was slain; and all, as many as obeyed him, were dispersed, and came to nothing. 37After this man, Judas of Galilee rose up in the days of the enrollment, and drew away some people after him. He also perished, and all, as many as obeyed him, were scattered abroad. 38Now I tell you, withdraw from these men, and leave them alone. For if this counsel or this work is of men, it will be overthrown. 39But if it is of God, you will not be able to overthrow it, and you would be found even to be fighting against God!” 40They agreed with him. Summoning the apostles, they beat them and commanded them not to speak in the name of Jesus, and let them go. 41They therefore departed from the presence of the council, rejoicing that they were counted worthy to suffer dishonor for Jesus’ name. 42Every day, in the temple and at home, they never stopped teaching and preaching Jesus, the Christ.
1En een zeker man, met name Ananias, met Saffira, zijn vrouw, verkocht een have; 2En onttrok van den prijs, ook met medeweten zijner vrouw; en bracht een zeker deel, en legde dat aan de voeten der apostelen. 3En Petrus zeide: Ananias, waarom heeft de satan uw hart vervuld, dat gij den Heiligen Geest liegen zoudt, en onttrekken van den prijs des lands? 4Zo het gebleven ware, bleef het niet uw, en verkocht zijnde, was het niet in uw macht? Wat is het, dat gij deze daad in uw hart hebt voorgenomen? Gij hebt den mensen niet gelogen, maar Gode. 5En Ananias, deze woorden horende, viel neder en gaf den geest. En er kwam grote vrees over allen, die dit hoorden. 6En de jongelingen, opstaande, schikten hem toe, en droegen hem uit, en begroeven hem. 7En het was omtrent drie uren daarna, dat ook zijn vrouw daar inkwam, niet wetende, wat er geschied was; 8En Petrus antwoordde haar: Zeg mij, hebt gijlieden het land voor zoveel verkocht? En zij zeide: Ja, voor zoveel. 9En Petrus zeide tot haar: Wat is het, dat gij onder u hebt overeengestemd te verzoeken den Geest des Heeren? Zie, de voeten dergenen, die uw man begraven hebben, zijn voor de deur, en zullen u uitdragen. 10En zij viel terstond neder voor zijn voeten, en gaf den geest. En de jongelingen ingekomen zijnde, vonden haar dood en droegen ze uit, en begroeven haar bij haar man. 11En er kwam grote vreze over de gehele Gemeente, en over allen, die dit hoorden. 12En door de handen der apostelen geschiedden vele tekenen en wonderen onder het volk; en zij waren allen eendrachtelijk in het voorhof van Salomo. 13En van de anderen durfde niemand zich bij hen voegen; maar het volk hield hen in grote achting. 14En er werden meer en meer toegedaan, die den Heere geloofden, menigten beide van mannen en van vrouwen; 15Alzo dat zij de kranken uitdroegen op de straten, en legden op bedden en beddekens, opdat, als Petrus kwam, ook maar de schaduw iemand van hen beschaduwen mocht. 16En ook de menigte uit de omliggende steden kwamen gezamenlijk te Jeruzalem, brengende kranken, en die van onreine geesten gekweld waren; welke allen genezen werden. 17En de hogepriester stond op, en allen, die met hem waren (welke was de sekte der Sadduceen), en werden vervuld met nijdigheid. 18En sloegen hun handen aan de apostelen, en zetten hen in de gemene gevangenis. 19Maar de engel des Heeren opende des nachts de deuren der gevangenis en leidde hen uit, en zeide: 20Gaat heen, en staat, en spreekt in den tempel tot het volk al de woorden dezes levens. 21Als zij nu dit gehoord hadden, gingen zij tegen den morgenstond in den tempel, en leerden. Maar de hogepriester, en die met hem waren, gekomen zijnde, riepen den raad te zamen, en al de oudsten der kinderen Israels, en zonden naar den kerker, om hen te halen. 22Doch als de dienaars daar kwamen, vonden zij hen in de gevangenis niet, maar keerden wederom, en boodschapten dit. 23Zeggende: Wij vonden wel den kerker met alle verzekerdheid toegesloten, en de wachters buiten staande voor de deuren; maar als wij die geopend hadden, vonden wij niemand daarbinnen. 24Toen nu de hoge priester en de hoofdman des tempels, en de overpriesters deze woorden hoorden, werden zij twijfelmoedig over hen, wat toch dit worden zou. 25En er kwam een, en boodschapte hun, zeggende: Ziet, de mannen, die gij in de gevangenis gezet hebt, staan in den tempel, en leren het volk. 26Toen ging de hoofdman heen, met de dienaren, en bracht hen, doch niet met geweld (want zij vreesden het volk, opdat zij niet gestenigd wierden). 27En als zij hen gebracht hadden, stelden zij hen voor den raad; en de hogepriester vraagde hun, en zeide: 28Hebben wij u niet ernstiglijk aangezegd, dat gij in dezen Naam niet zoudt leren? En ziet, gij hebt met deze uw leer Jeruzalem vervuld, en gij wilt het bloed van dezen Mens over ons brengen. 29Maar Petrus en de apostelen antwoordden, en zeiden: Men moet Gode meer gehoorzaam zijn, dan den mensen. 30De God onzer vaderen heeft Jezus opgewekt, Welken gij omgebracht hebt, hangende Hem aan het hout. 31Deze heeft God door Zijn rechter hand verhoogd tot een Vorst en Zaligmaker, om Israel te geven bekering en vergeving der zonden. 32En wij zijn Zijn getuigen van deze woorden; en ook de Heilige Geest, Welken God gegeven heeft dengenen, die Hem gehoorzaam zijn. 33Als zij nu dit hoorden, barstte hun het hart, en zij hielden raad, om hen te doden. 34Maar een zeker Farizeer stond op in den raad, met name Gamaliel, een leraar der wet, in waarde gehouden bij al het volk, en gebood, dat men de apostelen een weinig zou doen buiten staan. 35En hij zeide tot hen: Gij Israelietische mannen, ziet voor u, wat gij doen zult aangaande deze mensen. 36Want voor deze dagen stond Theudas op, zeggende, dat hij wat was, dien een getal van omtrent vierhonderd mannen aanhing; welke is omgebracht, en allen, die hem gehoor gaven, zijn verstrooid en tot niet geworden. 37Na hem stond op Judas, de Galileer in de dagen der beschrijving, en maakte veel volks afvallig achter zich; en deze is ook vergaan, en allen, die hem gehoor gaven, zijn verstrooid geworden. 38En nu zeg ik ulieden: Houdt af van deze mensen, en laat hen gaan; want indien deze raad, of dit werk uit mensen is, zo zal het gebroken worden. 39Maar indien het uit God is, zo kunt gij dat niet breken; opdat gij niet misschien bevonden wordt ook tegen God te strijden. 40En zij gaven hem gehoor; en als zij de apostelen tot zich geroepen hadden, geselden zij dezelve, en geboden hun, dat zij niet zouden spreken in den Naam van Jezus; en lieten hen gaan. 41Zij dan gingen heen van het aangezicht des raads, verblijd zijnde, dat zij waren waardig geacht geweest, om Zijns Naams wil smaadheid te lijden. 42En zij hielden niet op, allen dag, in den tempel en bij de huizen, te leren, en Jezus Christus te verkondigen.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。