1非斯都既然定规了，叫我们坐船往意大利去，便将保罗和别的囚犯交给御营里的一个百夫长，名叫犹流。 2有一只亚大米田的船，要沿着亚细亚一带地方的海边走，我们就上了那船开行；有马其顿的帖撒罗尼迦人亚里达古和我们同去。 3第二天，到了西顿；犹流宽待保罗，准他往朋友那里去，受他们的照应。 4从那里又开船，因为风不顺，就贴着塞浦路斯背风岸行去。 5过了基利家、旁非利亚前面的海，就到了吕家的每拉。 6在那里，百夫长遇见一只亚历山大的船，要往意大利去，便叫我们上了那船。 7一连多日，船行得慢，仅仅来到革尼土的对面。因为被风拦阻，就贴着克里特背风岸，从撒摩尼对面行过。 8我们沿岸行走，仅仅来到一个地方，名叫佳澳；离那里不远，有拉西亚城。 9走的日子多了，已经过了禁食的节期，行船又危险，保罗就劝众人说： 10「众位，我看这次行船，不但货物和船要受伤损，大遭破坏，连我们的性命也难保。」 11但百夫长信从掌船的和船主，不信从保罗所说的。 12且因在这海口过冬不便，船上的人就多半说，不如开船离开这地方，或者能到菲尼基过冬。菲尼基是克里特的一个海口，一面朝东北，一面朝东南。 13这时，微微起了南风，他们以为得意，就起了锚，贴近克里特行去。 14不多几时，狂风从岛上扑下来；那风名叫「友拉革罗」。 15船被风抓住，敌不住风，我们就任风刮去。 16贴着一个小岛的背风岸奔行，那岛名叫高大，在那里仅仅收住了小船。 17既然把小船拉上来，就用缆索捆绑船底，又恐怕在赛耳底沙滩上搁了浅，就落下篷来，任船飘去。 18我们被风浪逼得甚急，第二天众人就把货物抛在海里。 19到第三天，他们又亲手把船上的器具抛弃了。 20太阳和星辰多日不显露，又有狂风大浪催逼，我们得救的指望就都绝了。 21众人多日没有吃甚么，保罗就出来站在他们中间，说：「众位，你们本该听我的话，不离开克里特，免得遭这样的伤损破坏。 22现在我还劝你们放心，你们的性命一个也不失丧，惟独失丧这船。 23因我所属所事奉的 神，他的使者昨夜站在我旁边，说： 24『保罗，不要害怕，你必定站在凯撒面前，并且与你同船的人， 神都赐给你了。』 25所以众位可以放心，我信 神他怎样对我说，事情也要怎样成就。 26只是我们必要撞在一个岛上。」 27到了第十四天夜间，船在亚得里亚海飘来飘去。约到半夜，水手以为渐近旱地， 28就探深浅，探得有十二丈；稍往前行，又探深浅，探得有九丈。 29恐怕撞在石头上，就从船尾抛下四个锚，盼望天亮。 30水手想要逃出船去，把小船放在海里，假作要从船头抛锚的样子。 31保罗对百夫长和兵丁说：「这些人若不等在船上，你们必不能得救。」 32于是兵丁砍断小船的绳子，由它飘去。 33天渐亮的时候，保罗劝众人都吃饭，说：「你们悬望忍饿不吃甚么，已经十四天了。 34所以我劝你们吃饭，这是关乎你们救命的事；因为你们各人连一根头发也不至于损坏。」 35保罗说了这话，就拿着饼，在众人面前祝谢了 神，擘开吃。 36于是他们都放下心，也就吃了。 37我们在船上的共有二百七十六个人。 38他们吃饱了，就把船上的麦子抛在海里，为要叫船轻一点。 39「到了天亮，他们不认识那地方，但见一个海湾，有岸可登，就商议能把船拢进去不能。 40于是砍断缆索，弃锚在海里；同时也松开舵绳，拉起头篷，顺着风向岸行去。 41但遇着两水夹流的地方，就把船搁了浅；船头胶住不动，船尾被浪的猛力冲坏。 42兵丁的意思要把囚犯杀了，恐怕有洑水脱逃的。 43但百夫长要救保罗，不准他们任意而行，就吩咐会洑水的，跳下水去先上岸； 44其余的人可以用板子或船上的零碎东西上岸。这样，众人都得了救，上了岸。
1When it was determined that we should sail for Italy, they delivered Paul and certain other prisoners to a centurion named Julius, of the Augustan band. 2Embarking in a ship of Adramyttium, which was about to sail to places on the coast of Asia, we put to sea; Aristarchus, a Macedonian of Thessalonica, being with us. 3The next day, we touched at Sidon. Julius treated Paul kindly, and gave him permission to go to his friends and refresh himself. 4Putting to sea from there, we sailed under the lee of Cyprus, because the winds were contrary. 5When we had sailed across the sea which is off Cilicia and Pamphylia, we came to Myra, a city of Lycia. 6There the centurion found a ship of Alexandria sailing for Italy, and he put us on board. 7When we had sailed slowly many days, and had come with difficulty opposite Cnidus, the wind not allowing us further, we sailed under the lee of Crete, opposite Salmone. 8With difficulty sailing along it we came to a certain place called Fair Havens, near the city of Lasea. 9When much time had passed and the voyage was now dangerous, because the Fast had now already gone by, Paul admonished them, 10and said to them, “Sirs, I perceive that the voyage will be with injury and much loss, not only of the cargo and the ship, but also of our lives.” 11But the centurion gave more heed to the master and to the owner of the ship than to those things which were spoken by Paul. 12Because the haven was not suitable to winter in, the majority advised going to sea from there, if by any means they could reach Phoenix, and winter there, which is a port of Crete, looking northeast and southeast. 13When the south wind blew softly, supposing that they had obtained their purpose, they weighed anchor and sailed along Crete, close to shore. 14But before long, a stormy wind beat down from shore, which is called Euroclydon. 15When the ship was caught, and couldn’t face the wind, we gave way to it, and were driven along. 16Running under the lee of a small island called Clauda, we were able, with difficulty, to secure the boat. 17After they had hoisted it up, they used cables to help reinforce the ship. Fearing that they would run aground on the Syrtis sand bars, they lowered the sea anchor, and so were driven along. 18As we labored exceedingly with the storm, the next day they began to throw things overboard. 19On the third day, they threw out the ship’s tackle with their own hands. 20When neither sun nor stars shone on us for many days, and no small storm pressed on us, all hope that we would be saved was now taken away. 21When they had been long without food, Paul stood up in the middle of them, and said, “Sirs, you should have listened to me, and not have set sail from Crete, and have gotten this injury and loss. 22Now I exhort you to cheer up, for there will be no loss of life among you, but only of the ship. 23For there stood by me this night an angel, belonging to the God whose I am and whom I serve, 24saying, ‘Don’t be afraid, Paul. You must stand before Caesar. Behold, God has granted you all those who sail with you.’ 25Therefore, sirs, cheer up! For I believe God, that it will be just as it has been spoken to me. 26But we must run aground on a certain island.” 27But when the fourteenth night had come, as we were driven back and forth in the Adriatic Sea, about midnight the sailors surmised that they were drawing near to some land. 28They took soundings, and found twenty fathoms. After a little while, they took soundings again, and found fifteen fathoms. 29Fearing that we would run aground on rocky ground, they let go four anchors from the stern, and wished for daylight. 30As the sailors were trying to flee out of the ship, and had lowered the boat into the sea, pretending that they would lay out anchors from the bow, 31Paul said to the centurion and to the soldiers, “Unless these stay in the ship, you can’t be saved.” 32Then the soldiers cut away the ropes of the boat, and let it fall off. 33While the day was coming on, Paul begged them all to take some food, saying, “This day is the fourteenth day that you wait and continue fasting, having taken nothing. 34Therefore I beg you to take some food, for this is for your safety; for not a hair will perish from any of your heads.” 35When he had said this, and had taken bread, he gave thanks to God in the presence of all, and he broke it, and began to eat. 36Then they all cheered up, and they also took food. 37In all, we were two hundred seventy-six souls on the ship. 38When they had eaten enough, they lightened the ship, throwing out the wheat into the sea. 39When it was day, they didn’t recognize the land, but they noticed a certain bay with a beach, and they decided to try to drive the ship onto it. 40Casting off the anchors, they left them in the sea, at the same time untying the rudder ropes. Hoisting up the foresail to the wind, they made for the beach. 41But coming to a place where two seas met, they ran the vessel aground. The bow struck and remained immovable, but the stern began to break up by the violence of the waves. 42The soldiers’ counsel was to kill the prisoners, so that none of them would swim out and escape. 43But the centurion, desiring to save Paul, stopped them from their purpose, and commanded that those who could swim should throw themselves overboard first to go toward the land; 44and the rest should follow, some on planks, and some on other things from the ship. So they all escaped safely to the land.
1En als het besloten was, dat wij naar Italie zouden afvaren, leverden zij Paulus en enige andere gevangenen, over aan een hoofdman over honderd, met name Julius van de keizerlijke bende. 2En in een Adramyttenisch schip gegaan zijnde, alzo wij de plaatsen langs Azie bevaren zouden, voeren wij af; en Aristarchus, de Macedonier van Thessalonica, was met ons. 3En des anderen daags kwamen wij aan te Sidon. En Julius, vriendelijk met Paulus handelende, liet hem toe tot de vrienden te gaan, om van hen bezorgd te worden. 4En van daar afgevaren zijnde, voeren wij onder Cyprus heen, omdat de winden ons tegen waren. 5En de zee, die langs Cilicie en Pamfylie is, doorgevaren zijnde, kwamen wij aan te Myra in Lycie. 6En de hoofdman, aldaar een schip gevonden hebbende van Alexandrie, dat naar Italie voer, deed ons in hetzelve overgaan. 7En als wij vele dagen langzaam voortvoeren, en nauwelijks tegenover Knidus gekomen waren, overmits het ons de wind niet toeliet, zo voeren wij onder Kreta heen, tegenover Salmone. 8En hetzelve nauwelijks voorbij zeilende, kwamen wij in een zekere plaats genaamd Schonehavens, waar de stad Lasea nabij was. 9En als veel tijd verlopen, en de vaart nu zorgelijk was, omdat ook de vasten nu voorbij was, vermaande hen Paulus, 10En zeide tot hen: Mannen, ik zie, dat de vaart zal geschieden met hinder en grote schade, niet alleen van de lading en van het schip, maar ook van ons leven. 11Doch de hoofdman geloofde meer den stuurman en den schipper, dan hetgeen van Paulus gezegd werd. 12En alzo de haven ongelegen was om te overwinteren, vond het meerder deel geraden ook van daar te varen, of zij enigszins te Fenix konden aankomen om te overwinteren, zijnde een haven in Kreta, strekkende tegen het zuidwesten en tegen het noordwesten. 13En alzo de zuidenwind zachtelijk waaide, meenden zij hun voornemen verkregen te hebben, en afgevaren zijnde, zeilden zij dicht voorbij Kreta henen. 14Maar niet lang daarna, sloeg tegen hetzelve een stormwind, genaamd Euroklydon. 15En als het schip daarmede weggerukt werd, en niet kon tegen den wind opzeilen, gaven wij het op, en dreven heen. 16En lopende onder een zeker eilandje, genaamd Klauda, konden wij nauwelijks de boot machtig worden. 17Dewelke opgehaald hebbende, gebruikten zij alle behulpselen, het schip ondergordende; en alzo zij vreesden, dat zij op de droogte Syrtis vervallen zouden, streken zij het zeil, en dreven alzo henen. 18En alzo wij van het onweder geweldiglijk geslingerd werden, deden zij den volgende dag een uitworp; 19En den derden dag wierpen wij met onze eigen handen het scheepsgereedschap uit. 20En als noch zon noch gesternten verschenen in vele dagen, en geen klein onweder ons drukte, zo werd ons voort alle hoop van behouden te worden benomen. 21En als men langen tijd zonder eten geweest was, toen stond Paulus op in het midden van hen, en zeide: O mannen, men behoorde mij wel gehoor gegeven te hebben, en van Kreta niet afgevaren te zijn, en dezen hinder en deze schade verhoed te hebben; 22Doch alsnu vermaan ik ulieden goedsmoeds te zijn; want er zal geen verlies geschieden van iemands leven onder u, maar alleen van het schip. 23Want dezen zelfden nacht heeft bij mij gestaan een engel Gods, Wiens ik ben, Welken ook ik dien, 24Zeggende: Vrees niet, Paulus, gij moet voor den keizer gesteld worden; en zie, God heeft u geschonken allen, die met u varen. 25Daarom zijt goedsmoeds, mannen, want ik geloof Gode, dat het alzo zijn zal, gelijkerwijs het mij gezegd is. 26Doch wij moeten op een zeker eiland vervallen. 27Als nu de veertiende nacht gekomen was, alzo wij in de Adriatische zee herwaarts en derwaarts gedreven werden, omtrent het midden des nachts, vermoedden de scheepslieden, dat hun enig land naderde. 28En het dieplood uitgeworpen hebbende, vonden zij twintig vademen; en een weinig voortgevaren zijnde, wierpen zij wederom het dieplood uit, en vonden vijftien vademen; 29En vrezende, dat zij ergens op harde plaatsen vervallen mochten, wierpen zij vier ankers van het achterschip uit, en wensten, dat het dag werd. 30Maar als de scheepslieden zochten uit het schip te vlieden, en de boot nederlieten in de zee, onder den schijn, alsof zij uit het voorschip de ankers zouden uitbrengen, 31Zeide Paulus tot den hoofdman en tot de krijgsknechten: Indien dezen in het schip niet blijven, gij kunt niet behouden worden. 32Toen hieuwen de krijgsknechten de touwen af van de boot, en lieten haar vallen. 33En ondertussen dat het dag zou worden, vermaande Paulus hen allen, dat zij zouden spijze nemen, en zeide: Het is heden de veertiende dag, dat gij verwachtende blijft zonder eten, en niets hebt genomen. 34Daarom vermaan ik u spijze te nemen, want dat dient tot uw behouding; want niemand van u zal een haar van het hoofd vallen. 35En als hij dit gezegd had en brood genomen had, dankte hij God in aller tegenwoordigheid; en hetzelve gebroken hebbende, begon hij te eten. 36En zij allen, goedsmoeds geworden zijnde, namen ook zelven spijze. 37Wij waren nu in het schip in alles tweehonderd zes en zeventig zielen. 38En als zij met spijze verzadigd waren, lichtten zij het schip, en wierpen het koren uit in de zee. 39En toen het dag werd, kenden zij het land niet; maar zij merkten een zekeren inham, die een oever had, tegen denwelken zij geraden vonden, zo zij konden, het schip aan te zetten. 40En als zij de ankers opgehaald hadden, gaven zij het schip aan de zee over, meteen de roerbanden losmakende; en het razeil naar den wind opgehaald hebbende, hielden zij het naar den oever toe. 41Maar vervallende op een plaats, die de zee aan beide zijden had, zetten zij het schip daarop; en het voorschip, vastzittende, bleef onbewegelijk, maar het achterschip brak van het geweld der baren. 42De raadslag nu der krijgslieden was, dat zij de gevangenen zouden doden, opdat niemand, ontzwommen zijnde, zoude ontvlieden. 43Maar de hoofdman, willen Paulus behouden, belette hun dat voornemen, en beval, dat degenen, die zwemmen konden, zich eerst zouden afwerpen, en te land komen; 44En de anderen, sommigen op planken, en sommigen op enige stukken van het schip. En alzo is het geschied, dat zij allen behouden aan het land gekomen zijn.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。