使徒行传 13

1在安提阿的教会中，有几位先知和教师，就是巴拿巴和称呼尼结的西面、古利奈人路求，与分封之王希律同养的马念，并扫罗。 2他们事奉主、禁食的时候，圣灵说：「要为我分派巴拿巴和扫罗，去做我召他们所做的工。」 3于是禁食祷告，按手在他们头上，就打发他们去了。 4他们既被圣灵差遣，就下到西流基，从那里坐船往塞浦路斯去。 5到了撒拉米，就在犹太人各会堂里传讲 神的道，也有约翰作他们的帮手。 6经过全岛，直到帕弗，在那里遇见一个有法术、假充先知的犹太人，名叫巴•耶稣。 7这人常和方伯士求•保罗同在。士求•保罗是个通达人，他请了巴拿巴和扫罗来，要听 神的道。 8只是那行法术的以吕马（这名翻出来就是行法术的意思）敌挡使徒，要叫方伯不信真道。 9扫罗又名保罗，被圣灵充满，定睛看他， 10说：「你这充满各样诡诈奸恶，魔鬼的儿子，众善的仇敌，你混乱主的正道还不止住吗？ 11现在主的手加在你身上，你要瞎眼，暂且不见日光。」他的眼睛立刻昏蒙黑暗，四下里求人拉着手领他。 12方伯看见所做的事，很希奇主的道，就信了。 13保罗和他的同人从帕弗开船，来到旁非利亚的别加，约翰就离开他们，回耶路撒冷去。 14他们离了别加往前行，来到彼西底的安提阿，在安息日进会堂坐下。 15读完了律法和先知的书，管会堂的叫人过去，对他们说：「二位兄台，若有甚么劝勉众人的话，请说。」 16保罗就站起来，举手，说：「以色列人和一切敬畏 神的人，请听。 17这以色列民的 神拣选了我们的祖宗，当民寄居埃及的时候抬举他们，用大能的手领他们出来； 18又在旷野容忍（或译：抚养）他们，约有四十年。 19既灭了迦南地七族的人，就把那地分给他们为业； 20此后给他们设立士师，约有四百五十年，直到先知撒母耳的时候。 21后来他们求一个王， 神就将便雅悯支派中基士的儿子扫罗，给他们作王四十年。 22既废了扫罗，就选立大卫作他们的王，又为他作见证说：『我寻得耶西的儿子大卫，他是合我心意的人，凡事要遵行我的旨意。』 23从这人的后裔中， 神已经照着所应许的，为以色列人立了一位救主，就是耶稣。 24在他没有出来以先，约翰向以色列众民宣讲悔改的洗礼。 25约翰将行尽他的程途说：『你们以为我是谁？我不是基督；只是有一位在我以后来的，我解他脚上的鞋带也是不配的。』 26「弟兄们，亚伯拉罕的子孙和你们中间敬畏 神的人哪，这救世的道是传给我们的。 27耶路撒冷居住的人和他们的官长，因为不认识基督，也不明白每安息日所读众先知的书，就把基督定了死罪，正应了先知的预言； 28虽然查不出他有当死的罪来，还是求彼拉多杀他； 29既成就了经上指着他所记的一切话，就把他从木头上取下来，放在坟墓里。 30神却叫他从死里复活。 31那从加利利同他上耶路撒冷的人多日看见他，这些人如今在民间是他的见证。 32我们也报好信息给你们，就是那应许祖宗的话， 33神已经向我们这作儿女的应验，叫耶稣复活了。正如诗篇第二篇上记着说：你是我的儿子，我今日生你。 34论到 神叫他从死里复活，不再归于朽坏，就这样说：我必将所应许大卫那圣洁、可靠的恩典赐给你们。 35又有一篇上说：你必不叫你的圣者见朽坏。 36「大卫在世的时候遵行了 神的旨意，就睡了（或译：大卫按 神的旨意服事了他那一世的人，就睡了），归到他祖宗那里，已见朽坏； 37惟独 神所复活的，他并未见朽坏。 38所以，弟兄们，你们当晓得：赦罪的道是由这人传给你们的。 39你们靠摩西的律法，在一切不得称义的事上信靠这人，就都得称义了。 40所以，你们务要小心，免得先知书上所说的临到你们。 41主说：你们这轻慢的人要观看，要惊奇，要灭亡；因为在你们的时候，我行一件事，虽有人告诉你们，你们总是不信。」 42他们出会堂的时候，众人请他们到下安息日再讲这话给他们听。 43散会以后，犹太人和敬虔进犹太教的人多有跟从保罗、巴拿巴的。二人对他们讲道，劝他们务要恒久在 神的恩中。 44到下安息日，合城的人几乎都来聚集，要听 神的道。 45但犹太人看见人这样多，就满心嫉妒，硬驳保罗所说的话，并且毁谤。 46保罗和巴拿巴放胆说：「 神的道先讲给你们原是应当的；只因你们弃绝这道，断定自己不配得永生，我们就转向外邦人去。 47因为主曾这样吩咐我们说：我已经立你作外邦人的光，叫你施行救恩，直到地极。」 48外邦人听见这话，就欢喜了，赞美 神的道；凡预定得永生的人都信了。 49于是主的道传遍了那一带地方。 50但犹太人挑唆虔敬、尊贵的妇女和城内有名望的人，逼迫保罗、巴拿巴，将他们赶出境外。 51二人对着众人跺下脚上的尘土，就往以哥念去了。 52门徒满心喜乐，又被圣灵充满。

1Now in the assembly that was at Antioch there were some prophets and teachers: Barnabas, Simeon who was called Niger, Lucius of Cyrene, Manaen the foster brother of Herod the tetrarch, and Saul. 2As they served the Lord and fasted, the Holy Spirit said, “Separate Barnabas and Saul for me, for the work to which I have called them.” 3Then, when they had fasted and prayed and laid their hands on them, they sent them away. 4So, being sent out by the Holy Spirit, they went down to Seleucia. From there they sailed to Cyprus. 5When they were at Salamis, they proclaimed the word of God in the Jewish synagogues. They had also John as their attendant. 6When they had gone through the island to Paphos, they found a certain sorcerer, a false prophet, a Jew, whose name was Bar Jesus, 7who was with the proconsul, Sergius Paulus, a man of understanding. This man summoned Barnabas and Saul, and sought to hear the word of God. 8But Elymas the sorcerer (for so is his name by interpretation) withstood them, seeking to turn aside the proconsul from the faith. 9But Saul, who is also called Paul, filled with the Holy Spirit, fastened his eyes on him, 10and said, “Full of all deceit and all cunning, you son of the devil, you enemy of all righteousness, will you not cease to pervert the right ways of the Lord? 11Now, behold, the hand of the Lord is on you, and you will be blind, not seeing the sun for a season!” Immediately a mist and darkness fell on him. He went around seeking someone to lead him by the hand. 12Then the proconsul, when he saw what was done, believed, being astonished at the teaching of the Lord. 13Now Paul and his company set sail from Paphos, and came to Perga in Pamphylia. John departed from them and returned to Jerusalem. 14But they, passing on from Perga, came to Antioch of Pisidia. They went into the synagogue on the Sabbath day, and sat down. 15After the reading of the law and the prophets, the rulers of the synagogue sent to them, saying, “Brothers, if you have any word of exhortation for the people, speak.” 16Paul stood up, and beckoning with his hand said, “Men of Israel, and you who fear God, listen. 17The God of this people chose our fathers, and exalted the people when they stayed as aliens in the land of Egypt, and with an uplifted arm, he led them out of it. 18For a period of about forty years he put up with them in the wilderness. 19When he had destroyed seven nations in the land of Canaan, he gave them their land for an inheritance, for about four hundred fifty years. 20After these things he gave them judges until Samuel the prophet. 21Afterward they asked for a king, and God gave to them Saul the son of Kish, a man of the tribe of Benjamin, for forty years. 22When he had removed him, he raised up David to be their king, to whom he also testified, ‘I have found David the son of Jesse, a man after my heart, who will do all my will.’ 23From this man’s seed, God has brought salvation to Israel according to his promise, 24before his coming, when John had first preached the baptism of repentance to Israel. 25As John was fulfilling his course, he said, ‘What do you suppose that I am? I am not he. But behold, one comes after me the sandals of whose feet I am not worthy to untie.’ 26Brothers, children of the stock of Abraham, and those among you who fear God, the word of this salvation is sent out to you. 27For those who dwell in Jerusalem, and their rulers, because they didn’t know him, nor the voices of the prophets which are read every Sabbath, fulfilled them by condemning him. 28Though they found no cause for death, they still asked Pilate to have him killed. 29When they had fulfilled all things that were written about him, they took him down from the tree, and laid him in a tomb. 30But God raised him from the dead, 31and he was seen for many days by those who came up with him from Galilee to Jerusalem, who are his witnesses to the people. 32We bring you good news of the promise made to the fathers, 33that God has fulfilled the same to us, their children, in that he raised up Jesus. As it is also written in the second psalm, ‘You are my Son. Today I have become your father.’ 34“Concerning that he raised him up from the dead, now no more to return to corruption, he has spoken thus: ‘I will give you the holy and sure blessings of David.’ 35Therefore he says also in another psalm, ‘You will not allow your Holy One to see decay.’ 36For David, after he had in his own generation served the counsel of God, fell asleep, and was laid with his fathers, and saw decay. 37But he whom God raised up saw no decay. 38Be it known to you therefore, brothers, that through this man is proclaimed to you remission of sins, 39and by him everyone who believes is justified from all things, from which you could not be justified by the law of Moses. 40Beware therefore, lest that come on you which is spoken in the prophets: 41‘Behold, you scoffers, and wonder, and perish; for I work a work in your days, a work which you will in no way believe, if one declares it to you.’” 42So when the Jews went out of the synagogue, the Gentiles begged that these words might be preached to them the next Sabbath. 43Now when the synagogue broke up, many of the Jews and of the devout proselytes followed Paul and Barnabas; who, speaking to them, urged them to continue in the grace of God. 44The next Sabbath almost the whole city was gathered together to hear the word of God. 45But when the Jews saw the multitudes, they were filled with jealousy, and contradicted the things which were spoken by Paul, and blasphemed. 46Paul and Barnabas spoke out boldly, and said, “It was necessary that God’s word should be spoken to you first. Since indeed you thrust it from you, and judge yourselves unworthy of eternal life, behold, we turn to the Gentiles. 47For so has the Lord commanded us, saying, ‘I have set you as a light for the Gentiles, that you should bring salvation to the uttermost parts of the earth.’” 48As the Gentiles heard this, they were glad, and glorified the word of God. As many as were appointed to eternal life believed. 49The Lord’s word was spread abroad throughout all the region. 50But the Jews stirred up the devout and prominent women and the chief men of the city, and stirred up a persecution against Paul and Barnabas, and threw them out of their borders. 51But they shook off the dust of their feet against them, and came to Iconium. 52The disciples were filled with joy with the Holy Spirit.

1En er waren te Antiochie, in de Gemeente, die daar was, enige profeten en leraars, namelijk Barnabas, en Simeon, genaamd Niger, en Lucius van Cyrene, en Manahen, die met Herodes den viervorst opgevoed was, en Saulus. 2En als zij den Heere dienden, en vastten, zeide de Heilige Geest: Zondert Mij af beiden Barnabas en Saulus tot het werk, waartoe Ik hen geroepen heb. 3Toen vastten en baden zij, en hun de handen opgelegd hebbende, lieten zij hen gaan. 4Dezen dan, uitgezonden zijnde van den Heiligen Geest, kwamen af tot Seleucie, en van daar scheepten zij af naar Cyprus. 5En gekomen zijnde te Salamis, verkondigden zij het woord Gods in de synagogen der Joden; en zij hadden ook Johannes tot een dienaar. 6En als zij het eiland doorgegaan waren tot Pafos toe, vonden zij een zekeren tovenaar, een valse profeet, een Jood, wiens naam was Bar-Jezus; 7Welke was bij den stadhouder Sergius Paulus, een verstandigen man. Deze, Barnabas en Saulus tot zich geroepen hebbende, zocht zeer het Woord Gods te horen. 8Maar Elymas, de tovenaar (want alzo wordt zijn naam overgezet), wederstond hen, zoekende den stadhouder van het geloof af te keren. 9Doch Saulus (die ook Paulus genaamd is), vervuld met den Heiligen Geest, en de ogen op hem houdende, zeide: 10O gij kind des duivels, vol van alle bedrog, en van alle arglistigheid, vijand van alle gerechtigheid, zult gij niet ophouden te verkeren de rechte wegen des Heeren? 11En nu zie, de hand des Heeren is tegen u, en gij zult blind zijn, en de zon niet zien voor een tijd. En van stonde aan viel op hem donkerheid en duisternis: en rondom gaande, zocht hij, die hem met de hand mochten leiden. 12Als de stadhouder zag, hetgeen geschied was, toen geloofde hij, verslagen zijnde over de leer des Heeren. 13En Paulus, en die met hem waren, van Pafos afgevaren zijnde, kwamen te Perge, een stad in Pamfylie. Maar Johannes, van hen scheidende, keerde weder naar Jeruzalem. 14En zij, van Perge het land doorgaande, kwamen te Antiochie, een stad in Pisidie; en gegaan zijnde in de synagoge op den dag des sabbats, zaten zij neder. 15En na het lezen der wet en der profeten, zonden de oversten der synagogen tot hen, zeggende: Mannen broeders, indien er enig woord van vertroosting tot het volk in u is, zo spreekt. 16En Paulus stond op, en wenkte met de hand, en zeide: Gij Israelietische mannen, en gij, die God vreest, hoort toe. 17De God van dit volk Israel heeft onze vaderen uitverkoren, en het volk verhoogd, als zij vreemdelingen waren in het land Egypte, en heeft hen met een hogen arm daaruit geleid. 18En heeft omtrent den tijd van veertig jaren hun zeden verdragen in de woestijn. 19En zeven volken uitgeroeid hebbende in het land Kanaan, heeft Hij hun door het lot het land derzelve uitgedeeld. 20En daarna omtrent vierhonderd en vijftig jaren, gaf Hij hun rechters, tot op Samuel, den profeet. 21En van toen aan begeerden zij een koning; en God gaf hun Saul, den zoon van Kis, een man uit den stam van Benjamin, veertig jaren. 22En dezen afgezet hebbende, verwekte Hij hun David tot een koning; denwelken Hij ook getuigenis gaf, en zeide: Ik heb gevonden David, den zoon van Jesse; een man naar Mijn hart, die al Mijn wil zal doen. 23Van het zaad dezes heeft God Israel, naar de belofte, verwekt den Zaligmaker Jezus; 24Als Johannes eerst al den volke Israels voor Zijn aankomst, gepredikt had den doop der bekering. 25Doch als Johannes den loop vervulde, zeide hij: Wien meent gijlieden, dat ik ben? Ik ben de Christus niet; maar ziet, Hij komt na mij, Wien ik niet waardig ben de schoenen Zijner voeten te ontbinden. 26Mannen broeders, kinderen van het geslacht Abrahams, en die onder u God vrezen, tot u is het woord dezer zaligheid gezonden. 27Want die te Jeruzalem wonen, en hun oversten, Dezen niet kennende, hebben ook de stemmen der profeten, die op elken sabbat dag gelezen worden, Hem veroordelende, vervuld; 28En geen oorzaak des doods vindende, hebben zij van Pilatus begeerd, dat Hij zou gedood worden. 29En als zij alles volbracht hadden, wat van Hem geschreven was, namen zij Hem af van het hout, en legden Hem in het graf. 30Maar God heeft Hem uit de doden opgewekt; 31Welke gezien is geweest, vele dagen lang, van degenen, die met Hem opgekomen waren van Galilea tot Jeruzalem, die Zijn getuigen zijn bij het volk. 32En wij verkondigen u de belofte, die tot de vaderen geschied is, dat namelijk God dezelve vervuld heeft aan ons, hun kinderen, als Hij Jezus verwekt heeft. 33Gelijk ook in den tweeden psalm geschreven staat: Gij zijt Mijn Zoon, heden heb Ik U gegenereerd. 34En dat Hij Hem uit de doden heeft opgewekt, alzo dat Hij niet meer zal tot verderving keren, heeft Hij aldus gezegd: Ik zal ulieden de weldadigheden Davids geven, die getrouw zijn; 35Waarom hij ook in een anderen psalm zegt: Gij zult Uw Heilige niet over geven, om verderving te zien. 36Want David, als hij in zijn tijd den raad Gods gediend had, is ontslapen, en is bij zijn vaderen gelegd; en heeft wel verderving gezien; 37Maar Hij, Dien God opgewekt heeft, heeft geen verderving gezien. 38Zo zij u dan bekend, mannen broeders, dat door Dezen u vergeving der zonden verkondigd wordt; 39En dat van alles, waarvan gij niet kondet gerechtvaardigd worden door de wet van Mozes, door Dezen een iegelijk, die gelooft, gerechtvaardigd wordt. 40Ziet dan toe, dat over ulieden niet kome, hetgeen gezegd is in de profeten: 41Ziet, gij verachters, en verwondert u, en verdwijnt; want Ik werk een werk in uw dagen, een werk, hetwelk gij niet zult geloven, zo het u iemand verhaalt. 42En als de Joden uitgegaan waren uit de synagoge, baden de heidenen, dat tegen den naasten sabbat hun dezelfde woorden zouden gesproken worden. 43En als de synagoge gescheiden was, volgden velen van de Joden en van de godsdienstige Jodengenoten Paulus en Barnabas; welke tot hen spraken, en hen vermaanden te blijven bij de genade Gods. 44En op den volgenden sabbat kwam bijna de gehele stad samen, om het Woord Gods te horen. 45Doch de Joden, de scharen ziende, werden met nijdigheid vervuld, en wederspraken, hetgeen van Paulus gezegd werd, wedersprekende en lasterende. 46Maar Paulus en Barnabas, vrijmoedigheid gebruikende, zeiden: Het was nodig, dat eerst tot u het Woord Gods gesproken zou worden; doch nademaal gij hetzelve verstoot, en uzelven des eeuwigen levens niet waardig oordeelt, ziet, wij keren ons tot de heidenen. 47Want alzo heeft ons de Heere geboden, zeggende: Ik heb u gesteld tot een licht der heidenen, opdat gij zoudt zijn tot zaligheid, tot aan het uiterste der aarde. 48Als nu de heidenen dit hoorden, verblijdden zij zich, en prezen het Woord des Heeren; en er geloofden zovelen, als er geordineerd waren tot het eeuwige leven. 49En het Woord des Heeren werd door het gehele land uitgebreid. 50Maar de Joden maakten op de godsdienstige en eerlijke vrouwen, en de voornaamsten van de stad, en verwekten vervolging tegen Paulus en Barnabas, en wierpen ze uit hun landpalen. 51Doch zij schudden het stof van hun voeten af tegen dezelve, en kwamen te Ikonium. 52En de discipelen werden vervuld met blijdschap en met den Heiligen Geest.