1保罗定睛看着公会的人，说：「弟兄们，我在 神面前行事为人都是凭着良心，直到今日。」 2大祭司亚拿尼亚就吩咐旁边站着的人打他的嘴。 3保罗对他说：「你这粉饰的墙， 神要打你！你坐堂为的是按律法审问我，你竟违背律法，吩咐人打我吗？」 4站在旁边的人说：「你辱骂 神的大祭司吗？」 5保罗说：「弟兄们，我不晓得他是大祭司；经上记着说：『不可毁谤你百姓的官长。』」 6保罗看出大众一半是撒都该人，一半是法利赛人，就在公会中大声说：「弟兄们，我是法利赛人，也是法利赛人的子孙。我现在受审问，是为盼望死人复活。」 7说了这话，法利赛人和撒都该人就争论起来，会众分为两党。 8因为撒都该人说，没有复活，也没有天使和鬼魂；法利赛人却说，两样都有。 9于是大大地喧嚷起来。有几个法利赛党的文士站起来争辩说：「我们看不出这人有甚么恶处，倘若有鬼魂或是天使对他说过话，怎么样呢？」 10那时大起争吵，千夫长恐怕保罗被他们扯碎了，就吩咐兵丁下去，把他从众人当中抢出来，带进营楼去。 11当夜，主站在保罗旁边，说：「放心吧！你怎样在耶路撒冷为我作见证，也必怎样在罗马为我作见证。」 12到了天亮，犹太人同谋起誓，说：「若不先杀保罗就不吃不喝。」 13这样同心起誓的有四十多人。 14他们来见祭司长和长老，说：「我们已经起了一个大誓，若不先杀保罗就不吃甚么。 15现在你们和公会要知会千夫长，叫他带下保罗到你们这里来，假作要详细察考他的事；我们已经预备好了，不等他来到跟前就杀他。」 16保罗的外甥听见他们设下埋伏，就来到营楼里告诉保罗。 17保罗请一个百夫长来，说：「你领这少年人去见千夫长，他有事告诉他。」 18于是把他领去见千夫长，说：「被囚的保罗请我到他那里，求我领这少年人来见你；他有事告诉你。」 19千夫长就拉着他的手，走到一旁，私下问他说：「你有甚么事告诉我呢？」 20他说：「犹太人已经约定，要求你明天带下保罗到公会里去，假作要详细查问他的事。 21你切不要随从他们；因为他们有四十多人埋伏，已经起誓说：若不先杀保罗就不吃不喝。现在预备好了，只等你应允。」 22于是千夫长打发少年人走，嘱咐他说：「不要告诉人你将这事报给我了。」 23千夫长便叫了两个百夫长来，说：「预备步兵二百，马兵七十，长枪手二百，今夜亥初往凯撒利亚去； 24也要预备牲口叫保罗骑上，护送到巡抚腓力斯那里去。」 25千夫长又写了文书， 26大略说：「克劳第•吕西亚，请巡抚腓力斯大人安。 27这人被犹太人拿住，将要杀害，我得知他是罗马人，就带兵丁下去救他出来。 28因要知道他们告他的缘故，我就带他下到他们的公会去， 29便查知他被告是因他们律法的辩论，并没有甚么该死该绑的罪名。 30后来有人把要害他的计谋告诉我，我就立时解他到你那里去，又吩咐告他的人在你面前告他。（有古卷加：愿你平安！）」 31于是，兵丁照所吩咐他们的，将保罗夜里带到安提帕底。 32第二天，让马兵护送，他们就回营楼去。 33马兵来到凯撒利亚，把文书呈给巡抚，便叫保罗站在他面前。 34巡抚看了文书，问保罗是哪省的人，既晓得他是基利家人， 35就说：「等告你的人来到，我要细听你的事」；便吩咐人把他看守在希律的衙门里。
1Paul, looking steadfastly at the council, said, “Brothers, I have lived before God in all good conscience until this day.” 2The high priest, Ananias, commanded those who stood by him to strike him on the mouth. 3Then Paul said to him, “God will strike you, you whitewashed wall! Do you sit to judge me according to the law, and command me to be struck contrary to the law?” 4Those who stood by said, “Do you malign God’s high priest?” 5Paul said, “I didn’t know, brothers, that he was high priest. For it is written, ‘You shall not speak evil of a ruler of your people.’” 6But when Paul perceived that the one part were Sadducees and the other Pharisees, he cried out in the council, “Men and brothers, I am a Pharisee, a son of Pharisees. Concerning the hope and resurrection of the dead I am being judged!” 7When he had said this, an argument arose between the Pharisees and Sadducees, and the assembly was divided. 8For the Sadducees say that there is no resurrection, nor angel, nor spirit; but the Pharisees confess all of these. 9A great clamor arose, and some of the scribes of the Pharisees part stood up, and contended, saying, “We find no evil in this man. But if a spirit or angel has spoken to him, let’s not fight against God!” 10When a great argument arose, the commanding officer, fearing that Paul would be torn in pieces by them, commanded the soldiers to go down and take him by force from among them, and bring him into the barracks. 11The following night, the Lord stood by him, and said, “Cheer up, Paul, for as you have testified about me at Jerusalem, so you must testify also at Rome.” 12When it was day, some of the Jews banded together, and bound themselves under a curse, saying that they would neither eat nor drink until they had killed Paul. 13There were more than forty people who had made this conspiracy. 14They came to the chief priests and the elders, and said, “We have bound ourselves under a great curse, to taste nothing until we have killed Paul. 15Now therefore, you with the council inform the commanding officer that he should bring him down to you tomorrow, as though you were going to judge his case more exactly. We are ready to kill him before he comes near.” 16But Paul’s sister’s son heard of their lying in wait, and he came and entered into the barracks and told Paul. 17Paul summoned one of the centurions, and said, “Bring this young man to the commanding officer, for he has something to tell him.” 18So he took him, and brought him to the commanding officer, and said, “Paul, the prisoner, summoned me and asked me to bring this young man to you, who has something to tell you.” 19The commanding officer took him by the hand, and going aside, asked him privately, “What is it that you have to tell me?” 20He said, “The Jews have agreed to ask you to bring Paul down to the council tomorrow, as though intending to inquire somewhat more accurately concerning him. 21Therefore don’t yield to them, for more than forty men lie in wait for him, who have bound themselves under a curse neither to eat nor to drink until they have killed him. Now they are ready, looking for the promise from you.” 22So the commanding officer let the young man go, charging him, “Tell no one that you have revealed these things to me.” 23He called to himself two of the centurions, and said, “Prepare two hundred soldiers to go as far as Caesarea, with seventy horsemen, and two hundred men armed with spears, at the third hour of the night.” 24He asked them to provide animals, that they might set Paul on one, and bring him safely to Felix the governor. 25He wrote a letter like this: 26“Claudius Lysias to the most excellent governor Felix: Greetings. 27“This man was seized by the Jews, and was about to be killed by them, when I came with the soldiers and rescued him, having learned that he was a Roman. 28Desiring to know the cause why they accused him, I brought him down to their council. 29I found him to be accused about questions of their law, but not to be charged with anything worthy of death or of imprisonment. 30When I was told that the Jews lay in wait for the man, I sent him to you immediately, charging his accusers also to bring their accusations against him before you. Farewell.” 31So the soldiers, carrying out their orders, took Paul and brought him by night to Antipatris. 32But on the next day they left the horsemen to go with him, and returned to the barracks. 33When they came to Caesarea and delivered the letter to the governor, they also presented Paul to him. 34When the governor had read it, he asked what province he was from. When he understood that he was from Cilicia, he said, 35“I will hear you fully when your accusers also arrive.” He commanded that he be kept in Herod’s palace.
1En Paulus, de ogen op den raad houdende, zeide: Mannen broeders! ik heb met alle goed geweten voor God gewandeld tot op dezen dag. 2Maar de hogepriester Ananias beval dengenen, die bij hem stonden, dat zij hem op den mond zouden slaan. 3Toen zeide Paulus tot hem: God zal u slaan, gij gewitte wand! Zit gij ook om mij te oordelen naar de wet, en beveelt gij, tegen de wet, dat men mij zal slaan? 4En die daarbij stonden, zeiden: Scheldt gij den hogepriester Gods? 5En Paulus zeide: Ik wist niet, broeders! dat het de hogepriester was; want er is geschreven: Den overste uws volks zult gij niet vloeken. 6En Paulus wetende dat het ene deel was van de Sadduceen, en het andere van de Farizeen, riep in den raad: Mannen broeders, ik ben een Farizeer, eens Farizeers zoon; ik word over de hoop en opstanding der doden geoordeeld. 7En als hij dit gesproken had, ontstond er tweedracht tussen de Farizeen en de Sadduceen, en de menigte werd verdeeld. 8Want de Sadduceen zeggen, dat er geen opstanding is, noch engel, noch geest, maar de Farizeen belijden het beide. 9En er geschiedde een groot geroep; en de Schriftgeleerden van de zijde der Farizeen stonden op, en streden, zeggende: Wij vinden geen kwaad in dezen mens; en indien een geest tot hem gesproken heeft, of een engel, laat ons tegen God niet strijden. 10En als er grote tweedracht ontstaan was, de overste, vrezende, dat Paulus van hen verscheurd mocht worden, gebood, dat het krijgsvolk zou afkomen, en hem uit het midden van hen wegrukken, en in de legerplaats brengen. 11En den volgenden nacht stond de Heere bij hem, en zeide: Heb goeden moed, Paulus, want gelijk gij te Jeruzalem van Mij betuigd hebt alzo moet gij ook te Rome getuigen. 12En als het dag geworden was, maakten sommigen van de Joden een samenrotting, en vervloekten zichzelven, zeggende, dat zij noch eten noch drinken zouden, totdat zij Paulus zouden gedood hebben. 13En zij waren meer dan veertig, die dezen eed te zamen gedaan hadden; 14Dewelke gingen tot de overpriesters en de ouderlingen, en zeiden: Wij hebben ons zelven met vervloeking vervloekt, niets te zullen nuttigen, totdat wij Paulus zullen gedood hebben. 15Gij dan nu, laat den overste weten met den raad, dat hij hem morgen tot u afbrenge, alsof gij nadere kennis zoudt nemen van zijn zaken; en wij zijn bereid hem om te brengen, eer hij bij u komt. 16En als de zoon van Paulus' zuster deze lage gehoord had, kwam hij daar, en ging in de legerplaats, en boodschapte het Paulus. 17En Paulus riep tot zich een van de hoofdmannen over honderd, en zeide: Leid dezen jongeling heen tot den overste; want hij heeft hem wat te boodschappen. 18Deze dan nam hem en bracht hem tot den overste, en zeide: Paulus, de gevangene, heeft mij tot zich geroepen, en begeerd, dat ik dezen jongeling tot u zou brengen, die u wat heeft te zeggen. 19De overste nu nam hem bij de hand, en bezijden gegaan zijnde, vraagde hij: Wat is het dat gij mij hebt te boodschappen? 20En hij zeide: De Joden zijn overeengekomen, om van u te begeren, dat gij Paulus morgen in den raad zoudt afbrengen, alsof zij iets van hem nader zouden onderzoeken. 21Doch geloof hen niet; want meer dan veertig mannen uit hen leggen hem lagen, welke zichzelven met een vervloeking verbonden hebben noch te eten noch te drinken, totdat zij hem zullen omgebracht hebben; en zij zijn nu gereed, verwachtende de toezegging van u. 22De overste dan liet den jongeling gaan, hem gebiedende: Zeg niemand voort, dat gij mij zulks geopenbaard hebt. 23En zekere twee van de hoofdmannen over honderd tot zich geroepen hebbende, zeide hij: Maakt tweehonderd krijgsknechten gereed, opdat zij naar Cesarea trekken, en zeventig ruiters, en tweehonderd schutters, tegen de derde ure des nachts; 24En laat ze zadel beesten bestellen, opdat zij Paulus daarop zetten, en behouden overbrengen tot den stadhouder Felix. 25En hij schreef een brief, hebbende dezen inhoud: 26Claudius Lysias aan den machtigsten stadhouder Felix groetenis. 27Alzo deze man van de Joden gegrepen was, en van hen omgebracht zou geworden zijn, ben ik daarover gekomen met het krijgsvolk, en heb hem hun ontnomen, bericht zijnde, dat hij een Romein is. 28En willende de zaak weten, waarover zij hem beschuldigden, bracht ik hem af in hun raad; 29Welken ik bevond beschuldigd te worden over vragen hunner wet; maar geen beschuldiging tegen hem te zijn, die den dood of banden waardig is. 30En als mij te kennen gegeven was, dat van de Joden een lage tegen deze man gelegd zou worden, zo heb ik hem terstond aan u gezonden; gebiedende ook den beschuldigers voor u te zeggen, hetgeen zij tegen hem hadden. Vaarwel. 31De krijgsknechten dan, gelijk hun bevolen was, namen Paulus, en brachten hem des nachts tot Antipatris. 32En des anderen daags, latende de ruiters met hem trekken, keerden zij wederom naar de legerplaats. 33Dewelken als zij te Cesarea gekomen waren, en den brief den stadhouder overgeleverd hadden, hebben zij ook Paulus voor hem gesteld. 34En de stadhouder, den brief gelezen hebbende, vraagde, uit wat provincie hij was; en verstaande, dat hij van Cilicie was, 35Zeide hij: Ik zal u horen, als ook uw beschuldigers hier zullen gekomen zijn. En hij beval, dat hij in het rechthuis van Herodes zou bewaard worden.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。