Psalmen 106

1Lobet Jehova! Preiset Jehova! Denn er ist gut, denn seine Güte währt ewiglich. 2Wer wird aussprechen die Machttaten Gottes, hören lassen all sein Lob? 3Glückselig die das Recht bewahren, der Gerechtigkeit übt zu aller Zeit! 4Gedenke meiner, Jehova, mit der Gunst gegen dein Volk; suche mich heim mit deiner Rettung! 5Daß ich anschaue die Wohlfahrt deiner Auserwählten, mich erfreue an der Freude deiner Nation, mich rühme mit deinem Erbteil. 6Wir haben gesündigt samt unseren Vätern, haben unrecht getan, haben gesetzlos gehandelt. 7Unsere Väter in Ägypten beachteten nicht deine Wundertaten, gedachten nicht der Menge deiner Gütigkeiten und waren widerspenstig am Meere, beim Schilfmeere. 8Aber er rettete sie um seines Namens willen, um kundzutun seine Macht. 9Und er schalt das Schilfmeer, und es ward trocken; und er ließ sie durch die Tiefen gehen wie durch eine Wüste. 10Und er rettete sie aus der Hand des Hassers, und erlöste sie aus der Hand des Feindes. 11Und die Wasser bedeckten ihre Bedränger, nicht einer von ihnen blieb übrig. 12Da glaubten sie seinen Worten, sie sangen sein Lob. 13Schnell vergaßen sie seine Taten, warteten nicht auf seinen Rat; 14und sie wurden lüstern in der Wüste und versuchten Gott in der Einöde. 15Da gab er ihnen ihr Begehr, aber er sandte Magerkeit in ihre Seelen. 16Und sie wurden eifersüchtig auf Mose im Lager, auf Aaron, den Heiligen Jehovas. 17Die Erde tat sich auf, und verschlang Dathan und bedeckte die Rotte Abirams; 18und ein Feuer brannte unter ihrer Rotte, eine Flamme verzehrte die Gesetzlosen. 19Sie machten ein Kalb am Horeb und bückten sich vor einem gegossenen Bilde; 20und sie vertauschten ihre Herrlichkeit gegen das Bild eines Stieres, der Gras frißt. 21Sie vergaßen Gottes, ihres Retters, der Großes getan in Ägypten, 22Wundertaten im Lande Hams, Furchtbares am Schilfmeer. 23Da sprach er, daß er sie vertilgen wollte, wenn nicht Mose, sein Auserwählter, vor ihm in dem Riß gestanden hätte, um seinen Grimm vom Verderben abzuwenden. 24Und sie verschmähten das köstliche Land, glaubten nicht seinem Worte; 25und sie murrten in ihren Zelten, hörten nicht auf die Stimme Jehovas. 26Da schwur er ihnen, sie niederzuschlagen in der Wüste, 27und ihren Samen niederzuschlagen unter den Nationen und sie zu zerstreuen in die Länder. 28Und sie hängten sich an Baal-Peor und aßen Schlachtopfer der Toten; 29und sie erbitterten ihn durch ihre Handlungen, und eine Plage brach unter sie ein. 30Da stand Pinehas auf und übte Gericht, und der Plage ward gewehrt. 31Und es wurde ihm zur Gerechtigkeit gerechnet von Geschlecht zu Geschlecht bis in Ewigkeit. 32Und sie erzürnten ihn an dem Wasser von Meriba, und es erging Mose übel ihretwegen; 33denn sie reizten seinen Geist, so daß er unbedacht redete mit seinen Lippen. 34Sie vertilgten die Völker nicht, wie doch Jehova ihnen gesagt hatte; 35und sie vermischten sich mit den Nationen und lernten ihre Werke; 36und sie dienten ihren Götzen, und sie wurden ihnen zum Fallstrick. 37Und sie opferten ihre Söhne und ihre Töchter den Dämonen. 38Und sie vergossen unschuldiges Blut, das Blut ihrer Söhne und ihrer Töchter, welche sie den Götzen Kanaans opferten; und das Land wurde durch Blut entweiht. 39Und sie verunreinigten sich durch ihre Werke und hurten durch ihre Handlungen. 40Da entbrannte der Zorn Jehovas wider sein Volk, und er verabscheute sein Erbteil; 41und er gab sie in die Hand der Nationen, und ihre Hasser herrschten über sie; 42und ihre Feinde bedrückten sie, und sie wurden gebeugt unter ihre Hand. 43Oftmals errettete er sie; sie aber waren widerspenstig in ihren Anschlägen, und sie sanken hin durch ihre Ungerechtigkeit. 44Und er sah an ihre Bedrängnis, wenn er ihr Schreien hörte; 45und er gedachte ihnen zugut an seinen Bund, und es reute ihn nach der Menge seiner Gütigkeiten. 46Und er ließ sie Erbarmen finden vor allen, die sie gefangen weggeführt hatten. 47Rette uns, Jehova, unser Gott, und sammle uns aus den Nationen, daß wir deinen heiligen Namen preisen, daß wir uns rühmen deines Lobes! 48Gepriesen sei Jehova, der Gott Israels, von Ewigkeit zu Ewigkeit! Und alles Volk sage: Amen! Lobet Jehova!

1Praise Yahweh! Give thanks to Yahweh, for he is good, for his loving kindness endures forever. 2Who can utter the mighty acts of Yahweh, or fully declare all his praise? 3Blessed are those who keep justice. Blessed is one who does what is right at all times. 4Remember me, Yahweh, with the favor that you show to your people. Visit me with your salvation, 5that I may see the prosperity of your chosen, that I may rejoice in the gladness of your nation, that I may glory with your inheritance. 6We have sinned with our fathers. We have committed iniquity. We have done wickedly. 7Our fathers didn’t understand your wonders in Egypt. They didn’t remember the multitude of your loving kindnesses, but were rebellious at the sea, even at the Red Sea. 8Nevertheless he saved them for his name’s sake, that he might make his mighty power known. 9He rebuked the Red Sea also, and it was dried up; so he led them through the depths, as through a desert. 10He saved them from the hand of him who hated them, and redeemed them from the hand of the enemy. 11The waters covered their adversaries. There was not one of them left. 12Then they believed his words. They sang his praise. 13They soon forgot his works. They didn’t wait for his counsel, 14but gave in to craving in the desert, and tested God in the wasteland. 15He gave them their request, but sent leanness into their soul. 16They envied Moses also in the camp, and Aaron, Yahweh’s saint. 17The earth opened and swallowed up Dathan, and covered the company of Abiram. 18A fire was kindled in their company. The flame burned up the wicked. 19They made a calf in Horeb, and worshiped a molten image. 20Thus they exchanged their glory for an image of a bull that eats grass. 21They forgot God, their Savior, who had done great things in Egypt, 22Wondrous works in the land of Ham, and awesome things by the Red Sea. 23Therefore he said that he would destroy them, had Moses, his chosen, not stood before him in the breach, to turn away his wrath, so that he wouldn’t destroy them. 24Yes, they despised the pleasant land. They didn’t believe his word, 25but murmured in their tents, and didn’t listen to Yahweh’s voice. 26Therefore he swore to them that he would overthrow them in the wilderness, 27that he would overthrow their seed among the nations, and scatter them in the lands. 28They joined themselves also to Baal Peor, and ate the sacrifices of the dead. 29Thus they provoked him to anger with their deeds. The plague broke in on them. 30Then Phinehas stood up, and executed judgment, so the plague was stopped. 31That was credited to him for righteousness, for all generations to come. 32They angered him also at the waters of Meribah, so that Moses was troubled for their sakes; 33because they were rebellious against his spirit, he spoke rashly with his lips. 34They didn’t destroy the peoples, as Yahweh commanded them, 35but mixed themselves with the nations, and learned their works. 36They served their idols, which became a snare to them. 37Yes, they sacrificed their sons and their daughters to demons. 38They shed innocent blood, even the blood of their sons and of their daughters, whom they sacrificed to the idols of Canaan. The land was polluted with blood. 39Thus were they defiled with their works, and prostituted themselves in their deeds. 40Therefore Yahweh burned with anger against his people. He abhorred his inheritance. 41He gave them into the hand of the nations. Those who hated them ruled over them. 42Their enemies also oppressed them. They were brought into subjection under their hand. 43Many times he delivered them, but they were rebellious in their counsel, and were brought low in their iniquity. 44Nevertheless he regarded their distress, when he heard their cry. 45He remembered for them his covenant, and repented according to the multitude of his loving kindnesses. 46He made them also to be pitied by all those who carried them captive. 47Save us, Yahweh, our God, gather us from among the nations, to give thanks to your holy name, to triumph in your praise! 48Blessed be Yahweh, the God of Israel, from everlasting even to everlasting! Let all the people say, “Amen.” Praise Yah!

1Hallelujah! Looft den HEERE, want Hij is goed, want Zijn goedertierenheid is in der eeuwigheid. 2Wie zal de mogendheden des HEEREN uitspreken, al Zijn lof verkondigen? 3Welgelukzalig zijn zij, die het recht onderhouden, die te aller tijd gerechtigheid doet. 4Gedenk mijner, o HEERE! naar het welbehagen tot Uw volk, bezoek mij met Uw heil; 5Opdat ik aanschouwe het goede Uwer uitverkorenen; opdat ik mij verblijde met de blijdschap Uws volks; opdat ik mij beroeme met Uw erfdeel. 6Wij hebben gezondigd, mitsgaders onze vaderen, wij hebben verkeerdelijk gedaan; wij hebben goddelooslijk gehandeld. 7Onze vaders in Egypte hebben niet gelet op Uw wonderen; zij zijn der menigte Uwer goedertierenheid niet gedachtig geweest; maar zij waren wederspannig aan de zee, bij de Schelfzee. 8Doch Hij verloste hen om Zijns Naams wil, opdat Hij Zijn mogendheid bekend maakte. 9En Hij schold de Schelfzee, zodat zij verdroogde, en Hij deed hen wandelen door de afgronden, als door een woestijn. 10En Hij verloste hen uit de hand des haters, en Hij bevrijdde hen van de hand des vijands. 11En de wateren overdekten hun wederpartijders; niet een van hen bleef over. 12Toen geloofden zij aan Zijn woorden; zij zongen Zijn lof. 13Doch zij vergaten haast Zijn werken, zij verbeidden naar Zijn raad niet. 14Maar zij werden belust met lust in de woestijn, en zij verzochten God in de wildernis. 15Toen gaf Hij hun hun begeerte; maar Hij zond aan hun zielen een magerheid. 16En zij benijdden Mozes in het leger, en Aaron, den heilige des HEEREN. 17De aarde deed zich open, en verslond Dathan, en overdekte de vergadering van Abiram. 18En een vuur brandde onder hun vergadering, een vlam stak de goddelozen aan brand. 19Zij maakten een kalf bij Horeb, en zij bogen zich voor een gegoten beeld. 20En zij veranderden hun Eer in de gedaante van een os, die gras eet. 21Zij vergaten God, hun Heiland, Die grote dingen gedaan had in Egypte; 22Wonderdaden in het land van Cham; vreselijke dingen aan de Schelfzee. 23Dies Hij zeide, dat Hij hen verdelgen zou, ten ware Mozes, Zijn uitverkorene, in de scheure voor Zijn aangezicht gestaan had, om Zijn grimmigheid af te keren, dat Hij hen niet verdierf. 24Zij versmaadden ook het gewenste land; zij geloofden Zijn woord niet. 25Maar zij murmureerden in hun tenten; naar de stem des HEEREN hoorden zij niet. 26Dies hief Hij tegen hen Zijn hand op, zwerende dat Hij hen nedervellen zou in de woestijn; 27En dat Hij hun zaad zou nedervellen onder de heidenen, en hen verstrooien zou door de landen. 28Ook hebben zij zich gekoppeld aan Baal-Peor, en zij hebben de offeranden der doden gegeten. 29En zij hebben den HEERE tot toorn verwekt met hun daden, zodat de plaag een inbreuk onder hen deed. 30Toen stond Pinehas op, en hij oefende gericht, en de plaag werd opgehouden. 31En het is hem gerekend tot gerechtigheid, van geslacht tot geslacht tot in eeuwigheid. 32Zij maakten Hem ook zeer toornig aan het twistwater, en het ging Mozes kwalijk om hunnentwil. 33Want zij verbitterden zijn geest, zodat hij wat onbedachtelijk voortbracht met zijn lippen. 34Zij hebben die volken niet verdelgd, die de HEERE hun gezegd had; 35Maar zij vermengden zich met de heidenen, en leerden derzelver werken. 36En zij dienden hun afgoden, en zij werden hun tot een strik. 37Daarenboven hebben zij hun zonen en hun dochteren den duivelen geofferd. 38En zij hebben onschuldig bloed vergoten, het bloed hunner zonen en hunner dochteren, die zij den afgoden van Kanaan hebben opgeofferd; zodat het land door deze bloedschulden is ontheiligd geworden. 39En zij ontreinigden zich door hun werken, en zij hebben gehoereerd door hun daden. 40Dies is de toorn des HEEREN ontstoken tegen Zijn volk, en Hij heeft een gruwel gehad aan Zijn erfdeel. 41En Hij gaf hen in de hand der heidenen, en hun haters heersten over hen. 42En hun vijanden hebben hen verdrukt, en zij zijn vernederd geworden onder hun hand. 43Hij heeft hen menigmaal gered; maar zij verbitterden Hem door hun raad, en werden uitgeteerd door hun ongerechtigheid. 44Nochtans zag Hij hun benauwdheid aan, als Hij hun geschrei hoorde. 45En Hij dacht tot hun beste aan Zijn verbond, en het berouwde Hem naar de veelheid Zijner goedertierenheden. 46Dies gaf Hij hun barmhartigheid voor het aangezicht van allen, die hen gevangen hadden. 47Verlos ons, HEERE, onze God! en verzamel ons uit de heidenen, opdat wij den Naam Uwer heiligheid loven, ons beroemende in Uw lof. 48Geloofd zij de HEERE, de God Israels, van eeuwigheid en tot in eeuwigheid; en al het volk zegge: Amen, Hallelujah!