1耶稣离开那里，来到自己的家乡；门徒也跟从他。 2到了安息日，他在会堂里教训人。众人听见，就甚希奇，说：「这人从哪里有这些事呢？所赐给他的是甚么智慧？他手所做的是何等的异能呢？ 3这不是那木匠吗？不是马利亚的儿子雅各、约西、犹大、西门的长兄吗？他妹妹们不也是在我们这里吗？」他们就厌弃他（厌弃他：原文是因他跌倒）。 4耶稣对他们说：「大凡先知，除了本地、亲属、本家之外，没有不被人尊敬的。」 5耶稣就在那里不得行甚么异能，不过按手在几个病人身上，治好他们。 6他也诧异他们不信，就往周围乡村教训人去了。 7耶稣叫了十二个门徒来，差遣他们两个两个地出去，也赐给他们权柄，制伏污鬼； 8并且嘱咐他们：「行路的时候不要带食物和口袋，腰袋里也不要带钱，除了拐杖以外，甚么都不要带； 9只要穿鞋，也不要穿两件褂子」； 10又对他们说：「你们无论到何处，进了人的家，就住在那里，直到离开那地方。 11何处的人不接待你们，不听你们，你们离开那里的时候，就把脚上的尘土跺下去，对他们作见证。」 12门徒就出去传道，叫人悔改， 13又赶出许多的鬼，用油抹了许多病人，治好他们。 14耶稣的名声传扬出来。希律王听见了，就说：「施洗的约翰从死里复活了，所以这些异能由他里面发出来。」 15但别人说：「是以利亚。」又有人说：「是先知，正像先知中的一位。」 16希律听见却说：「是我所斩的约翰，他复活了。」 17先是希律为他兄弟腓力的妻子希罗底的缘故，差人去拿住约翰，锁在监里，因为希律已经娶了那妇人。 18约翰曾对希律说：「你娶你兄弟的妻子是不合理的。」 19于是希罗底怀恨他，想要杀他，只是不能； 20因为希律知道约翰是义人，是圣人，所以敬畏他，保护他，听他讲论，就多照着行（有古卷：游移不定），并且乐意听他。 21有一天，恰巧是希律的生日，希律摆设筵席，请了大臣和千夫长，并加利利作首领的。 22希罗底的女儿进来跳舞，使希律和同席的人都欢喜。王就对女子说：「你随意向我求甚么，我必给你。」 23又对她起誓说：「随你向我求甚么，就是我国的一半，我也必给你。」 24她就出去对她母亲说：「我可以求甚么呢？」她母亲说：「施洗约翰的头。」 25她就急忙进去见王，求他说：「我愿王立时把施洗约翰的头放在盘子里给我。」 26王就甚忧愁；但因他所起的誓，又因同席的人，就不肯推辞， 27随即差一个护卫兵，吩咐拿约翰的头来。护卫兵就去，在监里斩了约翰， 28把头放在盘子里，拿来给女子，女子就给她母亲。 29约翰的门徒听见了，就来把他的尸首领去，葬在坟墓里。 30使徒聚集到耶稣那里，将一切所做的事、所传的道全告诉他。 31他就说：「你们来，同我暗暗地到旷野地方去歇一歇。」这是因为来往的人多，他们连吃饭也没有工夫。 32他们就坐船，暗暗地往旷野地方去。 33众人看见他们去，有许多认识他们的，就从各城步行，一同跑到那里，比他们先赶到了。 34耶稣出来，见有许多的人，就怜悯他们，因为他们如同羊没有牧人一般，于是开口教训他们许多道理。 35天已经晚了，门徒进前来，说：「这是野地，天已经晚了， 36请叫众人散开，他们好往四面乡村里去，自己买甚么吃。」 37耶稣回答说：「你们给他们吃吧。」门徒说：「我们可以去买二十两银子的饼给他们吃吗？」 38耶稣说：「你们有多少饼，可以去看看。」他们知道了，就说：「五个饼，两条鱼。」 39耶稣吩咐他们，叫众人一帮一帮地坐在青草地上。 40众人就一排一排地坐下，有一百一排的，有五十一排的。 41耶稣拿着这五个饼，两条鱼，望着天祝福，擘开饼，递给门徒，摆在众人面前，也把那两条鱼分给众人。 42他们都吃，并且吃饱了。 43门徒就把碎饼碎鱼收拾起来，装满了十二个篮子。 44吃饼的男人共有五千。 45耶稣随即催门徒上船，先渡到那边伯赛大去，等他叫众人散开。 46他既辞别了他们，就往山上去祷告。 47到了晚上，船在海中，耶稣独自在岸上； 48看见门徒因风不顺，摇橹甚苦。夜里约有四更天，就在海面上走，往他们那里去，意思要走过他们去。 49但门徒看见他在海面上走，以为是鬼怪，就喊叫起来； 50因为他们都看见了他，且甚惊慌。耶稣连忙对他们说：「你们放心！是我，不要怕！」 51于是到他们那里，上了船，风就住了；他们心里十分惊奇。 52这是因为他们不明白那分饼的事，心里还是愚顽。 53既渡过去，来到革尼撒勒地方，就靠了岸， 54一下船，众人认得是耶稣， 55就跑遍那一带地方，听见他在何处，便将有病的人用褥子抬到那里。 56凡耶稣所到的地方，或村中，或城里，或乡间，他们都将病人放在街市上，求耶稣只容他们摸他的衣裳繸子；凡摸着的人就都好了。
1He went out from there. He came into his own country, and his disciples followed him. 2When the Sabbath had come, he began to teach in the synagogue, and many hearing him were astonished, saying, “Where did this man get these things?” and, “What is the wisdom that is given to this man, that such mighty works come about by his hands? 3Isn’t this the carpenter, the son of Mary, and brother of James, Joses, Judah, and Simon? Aren’t his sisters here with us?” They were offended at him. 4Jesus said to them, “A prophet is not without honor, except in his own country, and among his own relatives, and in his own house.” 5He could do no mighty work there, except that he laid his hands on a few sick people, and healed them. 6He marveled because of their unbelief. He went around the villages teaching. 7He called to himself the twelve, and began to send them out two by two; and he gave them authority over the unclean spirits. 8He commanded them that they should take nothing for their journey, except a staff only: no bread, no wallet, no money in their purse, 9but to wear sandals, and not put on two tunics. 10He said to them, “Wherever you enter into a house, stay there until you depart from there. 11Whoever will not receive you nor hear you, as you depart from there, shake off the dust that is under your feet for a testimony against them. Assuredly, I tell you, it will be more tolerable for Sodom and Gomorrah in the day of judgment than for that city!” 12They went out and preached that people should repent. 13They cast out many demons, and anointed many with oil who were sick, and healed them. 14King Herod heard this, for his name had become known, and he said, “John the Baptizer has risen from the dead, and therefore these powers are at work in him.” 15But others said, “He is Elijah.” Others said, “He is a prophet, or like one of the prophets.” 16But Herod, when he heard this, said, “This is John, whom I beheaded. He has risen from the dead.” 17For Herod himself had sent out and arrested John, and bound him in prison for the sake of Herodias, his brother Philip’s wife, for he had married her. 18For John said to Herod, “It is not lawful for you to have your brother’s wife.” 19Herodias set herself against him, and desired to kill him, but she couldn’t, 20for Herod feared John, knowing that he was a righteous and holy man, and kept him safe. When he heard him, he did many things, and he heard him gladly. 21Then a convenient day came, that Herod on his birthday made a supper for his nobles, the high officers, and the chief men of Galilee. 22When the daughter of Herodias herself came in and danced, she pleased Herod and those sitting with him. The king said to the young lady, “Ask me whatever you want, and I will give it to you.” 23He swore to her, “Whatever you shall ask of me, I will give you, up to half of my kingdom.” 24She went out, and said to her mother, “What shall I ask?” She said, “The head of John the Baptizer.” 25She came in immediately with haste to the king, and asked, “I want you to give me right now the head of John the Baptizer on a platter.” 26The king was exceedingly sorry, but for the sake of his oaths, and of his dinner guests, he didn’t wish to refuse her. 27Immediately the king sent out a soldier of his guard, and commanded to bring John’s head, and he went and beheaded him in the prison, 28and brought his head on a platter, and gave it to the young lady; and the young lady gave it to her mother. 29When his disciples heard this, they came and took up his corpse, and laid it in a tomb. 30The apostles gathered themselves together to Jesus, and they told him all things, whatever they had done, and whatever they had taught. 31He said to them, “You come apart into a deserted place, and rest awhile.” For there were many coming and going, and they had no leisure so much as to eat. 32They went away in the boat to a deserted place by themselves. 33They saw them going, and many recognized him and ran there on foot from all the cities. They arrived before them and came together to him. 34Jesus came out, saw a great multitude, and he had compassion on them, because they were like sheep without a shepherd, and he began to teach them many things. 35When it was late in the day, his disciples came to him, and said, “This place is deserted, and it is late in the day. 36Send them away, that they may go into the surrounding country and villages, and buy themselves bread, for they have nothing to eat.” 37But he answered them, “You give them something to eat.” They asked him, “Shall we go and buy two hundred denarii worth of bread, and give them something to eat?” 38He said to them, “How many loaves do you have? Go see.” When they knew, they said, “Five, and two fish.” 39He commanded them that everyone should sit down in groups on the green grass. 40They sat down in ranks, by hundreds and by fifties. 41He took the five loaves and the two fish, and looking up to heaven, he blessed and broke the loaves, and he gave to his disciples to set before them, and he divided the two fish among them all. 42They all ate, and were filled. 43They took up twelve baskets full of broken pieces and also of the fish. 44Those who ate the loaves were five thousand men. 45Immediately he made his disciples get into the boat, and to go ahead to the other side, to Bethsaida, while he himself sent the multitude away. 46After he had taken leave of them, he went up the mountain to pray. 47When evening had come, the boat was in the midst of the sea, and he was alone on the land. 48Seeing them distressed in rowing, for the wind was contrary to them, about the fourth watch of the night he came to them, walking on the sea, and he would have passed by them, 49but they, when they saw him walking on the sea, supposed that it was a ghost, and cried out; 50for they all saw him, and were troubled. But he immediately spoke with them, and said to them, “Cheer up! It is I! Don’t be afraid.” 51He got into the boat with them; and the wind ceased, and they were very amazed among themselves, and marveled; 52for they hadn’t understood about the loaves, but their hearts were hardened. 53When they had crossed over, they came to land at Gennesaret, and moored to the shore. 54When they had come out of the boat, immediately the people recognized him, 55and ran around that whole region, and began to bring those who were sick, on their mats, to where they heard he was. 56Wherever he entered, into villages, or into cities, or into the country, they laid the sick in the marketplaces, and begged him that they might touch just the fringe of his garment; and as many as touched him were made well.
1En Hij ging van daar weg, en kwam in Zijn vaderland, en Zijn discipelen volgden Hem. 2En als het sabbat geworden was, begon Hij in de synagoge te leren; en velen, die Hem hoorden, ontzetten zich, zeggende: Van waar komen Dezen deze dingen, en wat wijsheid is dit, die Hem gegeven is, dat ook zulke krachten door Zijn handen geschieden? 3Is deze niet de timmerman, de zoon van Maria, en de broeder van Jakobus en Joses, en van Judas en Simon, en zijn Zijn zusters niet hier bij ons? En zij werden aan Hem geergerd. 4En Jezus zeide tot hen: Een profeet is niet ongeeerd dan in zijn vaderland en onder zijn magen, en in zijn huis. 5En Hij kon aldaar geen kracht doen; dan Hij legde weinigen zieken de handen op, en genas hen. 6En Hij verwonderde Zich over hun ongeloof, en omging de vlekken daar rondom, lerende. 7En Hij riep tot Zich de twaalven, en begon hen uit te zenden twee en twee, en gaf hun macht over de onreine geesten. 8En Hij gebood hun, dat zij niets zouden nemen tot den weg, dan alleenlijk een staf, geen male, geen brood, geen geld in den gordel; 9Maar dat zij schoenzolen zouden aanbinden, en met geen twee rokken gekleed zijn. 10En Hij zeide tot hen: Zo waar gij in een huis zult ingaan, blijft daar, totdat gij van daar uitgaat. 11En zo wie u niet zullen ontvangen, noch u horen, vertrekkende van daar, schudt het stof af, dat onder aan uw voeten is, hun tot een getuigenis. Voorwaar zeg Ik u: Het zal Sodom en Gomorra verdragelijker zijn in den dag des oordeels dan dezelve stad. 12En uitgegaan zijnde, predikten zij, dat zij zich zouden bekeren. 13En zij wierpen vele duivelen uit, en zalfden vele kranken met olie, en maakten hen gezond. 14En de koning Herodes hoorde het (want Zijn Naam was openbaar geworden), en zeide: Johannes, die daar doopte, is van de doden opgewekt, en daarom werken die krachten in Hem. 15Anderen zeiden: Hij is Elias; en anderen zeiden: Hij is een profeet, of als een der profeten. 16Maar als het Herodes hoorde, zeide hij: Deze is Johannes, dien ik onthoofd heb; die is van de doden opgewekt. 17Want dezelve Herodes, enigen uitgezonden hebbende, had Johannes gevangen genomen, en hem in de gevangenis gebonden, uit oorzaak van Herodias, de huisvrouw van zijn broeder Filippus, omdat hij haar getrouwd had. 18Want Johannes zeide tot Herodes: Het is u niet geoorloofd de huisvrouw uws broeders te hebben. 19En Herodias legde op hem toe; en wilde hem doden, en kon niet; 20Want Herodes vreesde Johannes, wetende, dat hij een rechtvaardig en heilig man was, en hield hem in waarde; en als hij hem hoorde, deed hij vele dingen, en hoorde hem gaarne. 21En als er een welgelegen dag gekomen was, toen Herodes, op den dag zijner geboorte, een maaltijd aanrichtte, voor zijn groten, en de oversten over duizend, en de voornaamsten van Galilea; 22En als de dochter van dezelve Herodias inkwam, en danste, en Herodes en dengenen die mede aanzaten, behaagde, zo zeide de koning tot het dochtertje: Eis van mij, wat gij ook wilt, en ik zal het u geven. 23En hij zwoer haar: Zo wat gij van mij zult eisen, zal ik u geven, ook tot de helft mijns koninkrijks! 24En zij, uitgegaan zijnde, zeide tot haar moeder: Wat zal ik eisen? En die zeide: Het hoofd van Johannes den Doper. 25En zij, terstond met haast ingaande tot den koning, heeft het geeist, zeggende: Ik wil, dat gij mij nu terstond, in een schotel, geeft het hoofd van Johannes den Doper. 26En de koning, zeer bedroefd geworden zijnde, nochtans om de eden, en degenen, die mede aanzaten, wilde hij haar hetzelve niet afslaan. 27En de koning zond terstond een scherprechter, en gebood zijn hoofd te brengen. Deze nu ging heen, en onthoofdde hem in de gevangenis; 28En bracht zijn hoofd in een schotel, en gaf hetzelve het dochtertje, en het dochtertje gaf hetzelve harer moeder. 29En als zijn discipelen dit hoorden, gingen zij en namen zijn dood lichaam weg, en legden dat in een graf. 30En de apostelen kwamen weder tot Jezus, en boodschapten Hem alles, beide wat zij gedaan hadden, en wat zij geleerd hadden. 31En Hij zeide tot hen: Komt gijlieden in een woeste plaats hier alleen, en rust een weinig; want er waren velen, die kwamen en die gingen, en zij hadden zelfs geen gelegen tijd om te eten. 32En zij vertrokken in een schip, naar een woeste plaats, alleen. 33En de scharen zagen hen heenvaren, en velen werden Hem kennende, en liepen gezamenlijk te voet van alle steden derwaarts, en kwamen hun voor, en gingen samen tot Hem. 34En Jezus, uitgaande, zag een grote schare, en werd innerlijk met ontferming bewogen over hen; want zij waren als schapen, die geen herder hebben; en Hij begon hun vele dingen te leren. 35En als het nu laat op den dag geworden was, kwamen Zijn discipelen tot Hem, en zeiden: Deze plaats is woest, en het is nu laat op den dag; 36Laat ze van U, opdat zij heengaan in de omliggende dorpen en vlekken, en broden voor zichzelven mogen kopen; want zij hebben niet, wat zij eten zullen. 37Maar Hij, antwoordende, zeide tot hen: Geeft gij hun te eten. En zij zeiden tot Hem: Zullen wij heengaan, en kopen voor tweehonderd penningen brood, en hun te eten geven? 38En Hij zeide tot hen: Hoeveel broden hebt gij? Gaat heen en beziet het. En toen zij het vernomen hadden, zeiden zij: Vijf, en twee vissen. 39En Hij gebood hun, dat zij hen allen zouden doen nederzitten bij waardschappen, op het groene gras. 40En zij zaten neder in gedeelten bij honderd te zamen, en bij vijftig te zamen. 41En als Hij de vijf broden en de twee vissen genomen had, zag Hij op naar den hemel, zegende en brak de broden, en gaf ze Zijn discipelen, opdat zij ze hun zouden voorleggen, en de twee vissen deelde Hij voor allen. 42En zij aten allen, en zijn verzadigd geworden. 43En zij namen op twaalf volle korven brokken, en van de vissen. 44En die daar de broden gegeten hadden, waren omtrent vijf duizend mannen. 45En terstond dwong Hij Zijn discipelen in het schip te gaan, en voor henen te varen aan de andere zijde tegen over Bethsaida, terwijl Hij de schare van Zich zou laten. 46En als Hij aan dezelve hun afscheid gegeven had, ging Hij op den berg om te bidden. 47En als het nu avond was geworden, zo was het schip in het midden van de zee, en Hij was alleen op het land. 48En Hij zag, dat zij zich zeer pijnigden, om het schip voort te krijgen; want de wind was hun tegen; en omtrent de vierde wake des nachts, kwam Hij tot hen, wandelende op de zee, en wilde hen voorbijgaan. 49En zij, ziende Hem wandelen op de zee, meenden, dat het een spooksel was, en schreeuwden zeer; 50Want zij zagen Hem allen, en werden ontroerd; en terstond sprak Hij met hen, en zeide tot hen: Zijt welgemoed, Ik ben het; vreest niet. 51En Hij klom tot hen in het schip, en de wind stilde; en zij ontzetten zich bovenmate zeer in zichzelven, en waren verwonderd. 52Want zij hadden niet gelet op het wonder der broden; want hun hart was verhard. 53En als zij overgevaren waren, kwamen zij in het land Gennesareth, en havenden aldaar. 54En als zij uit het schip gegaan waren, terstond werden zij Hem kennende. 55En het gehele omliggende land doorlopende, begonnen zij op beddekens degenen, die kwalijk gesteld waren, om te dragen, ter plaatse, waar zij hoorden dat Hij was. 56En zo waar Hij kwam, in vlekken, of steden, of dorpen, daar legden zij de kranken op de markten, en baden Hem, dat zij maar den zoom Zijns kleeds aanraken mochten; en zovelen, als er Hem aanraakten, werden gezond.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。