1耶稣就用比喻对他们说：「有人栽了一个葡萄园，周围圈上篱笆，挖了一个压酒池，盖了一座楼，租给园户，就往外国去了。 2到了时候，打发一个仆人到园户那里，要从园户收葡萄园的果子。 3园户拿住他，打了他，叫他空手回去。 4再打发一个仆人到他们那里。他们打伤他的头，并且凌辱他。 5又打发一个仆人去，他们就杀了他。后又打发好些仆人去，有被他们打的，有被他们杀的。 6园主还有一位是他的爱子，末后又打发他去，意思说：『他们必尊敬我的儿子。』 7不料，那些园户彼此说：『这是承受产业的。来吧，我们杀他，产业就归我们了！』 8于是拿住他，杀了他，把他丢在园外。 9这样，葡萄园的主人要怎么办呢？他要来除灭那些园户，将葡萄园转给别人。 10经上写着说：匠人所弃的石头，已作了房角的头块石头。 11这是主所做的，在我们眼中看为希奇。这经你们没有念过吗？」 12他们看出这比喻是指着他们说的，就想要捉拿他，只是惧怕百姓，于是离开他走了。 13后来，他们打发几个法利赛人和几个希律党的人到耶稣那里，要就着他的话陷害他。 14他们来了，就对他说：「夫子，我们知道你是诚实的，甚么人你都不徇情面；因为你不看人的外貌，乃是诚诚实实传 神的道。纳税给凯撒可以不可以？ 15我们该纳不该纳？」耶稣知道他们的假意，就对他们说：「你们为甚么试探我？拿一个银钱来给我看！」 16他们就拿了来。耶稣说：「这像和这号是谁的？」他们说：「是凯撒的。」 17耶稣说：「凯撒的物当归给凯撒， 神的物当归给 神。」他们就很希奇他。 18撒都该人常说没有复活的事。他们来问耶稣说： 19「夫子，摩西为我们写着说：『人若死了，撇下妻子，没有孩子，他兄弟当娶他的妻，为哥哥生子立后。』 20有弟兄七人，第一个娶了妻，死了，没有留下孩子。 21第二个娶了她，也死了，没有留下孩子。第三个也是这样。 22那七个人都没有留下孩子；末了，那妇人也死了。 23当复活的时候，她是哪一个的妻子呢？因为他们七个人都娶过她。」 24耶稣说：「你们所以错了，岂不是因为不明白圣经，不晓得 神的大能吗？ 25人从死里复活，也不娶也不嫁，乃像天上的使者一样。 26论到死人复活，你们没有念过摩西的书荆棘篇上所载的吗？ 神对摩西说：『我是亚伯拉罕的 神，以撒的 神，雅各的 神。』 27神不是死人的 神，乃是活人的 神。你们是大错了。」 28有一个文士来，听见他们辩论，晓得耶稣回答的好，就问他说：「诫命中哪是第一要紧的呢？」 29耶稣回答说：「第一要紧的就是说：『以色列啊，你要听，主―我们 神是独一的主。 30你要尽心、尽性、尽意、尽力爱主―你的 神。』 31其次就是说：『要爱人如己。』再没有比这两条诫命更大的了。」 32那文士对耶稣说：「夫子说， 神是一位，实在不错；除了他以外，再没有别的 神； 33并且尽心、尽智、尽力爱他，又爱人如己，就比一切燔祭和各样祭祀好的多。」 34耶稣见他回答的有智慧，就对他说：「你离 神的国不远了。」从此以后，没有人敢再问他甚么。 35耶稣在殿里教训人，就问他们说：「文士怎么说基督是大卫的子孙呢？ 36大卫被圣灵感动，说：主对我主说，你坐在我的右边，等我使你仇敌作你的脚凳。 37大卫既自己称他为主，他怎么又是大卫的子孙呢？」众人都喜欢听他。 38耶稣在教训之间，说：「你们要防备文士；他们好穿长衣游行，喜爱人在街市上问他们的安， 39又喜爱会堂里的高位，筵席上的首座。 40他们侵吞寡妇的家产，假意作很长的祷告。这些人要受更重的刑罚！」 41耶稣对银库坐着，看众人怎样投钱入库。有好些财主往里投了若干的钱。 42有一个穷寡妇来，往里投了两个小钱，就是一个大钱。 43耶稣叫门徒来，说：「我实在告诉你们，这穷寡妇投入库里的，比众人所投的更多。 44因为，他们都是自己有余，拿出来投在里头；但这寡妇是自己不足，把她一切养生的都投上了。」
1He began to speak to them in parables. “A man planted a vineyard, put a hedge around it, dug a pit for the wine press, built a tower, rented it out to a farmer, and went into another country. 2When it was time, he sent a servant to the farmer to get from the farmer his share of the fruit of the vineyard. 3They took him, beat him, and sent him away empty. 4Again, he sent another servant to them; and they threw stones at him, wounded him in the head, and sent him away shamefully treated. 5Again he sent another; and they killed him; and many others, beating some, and killing some. 6Therefore still having one, his beloved son, he sent him last to them, saying, ‘They will respect my son.’ 7But those farmers said among themselves, ‘This is the heir. Come, let’s kill him, and the inheritance will be ours.’ 8They took him, killed him, and cast him out of the vineyard. 9What therefore will the lord of the vineyard do? He will come and destroy the farmers, and will give the vineyard to others. 10Haven’t you even read this Scripture: ‘The stone which the builders rejected, the same was made the head of the corner. 11This was from the Lord, it is marvelous in our eyes’?” 12They tried to seize him, but they feared the multitude; for they perceived that he spoke the parable against them. They left him, and went away. 13They sent some of the Pharisees and of the Herodians to him, that they might trap him with words. 14When they had come, they asked him, “Teacher, we know that you are honest, and don’t defer to anyone; for you aren’t partial to anyone, but truly teach the way of God. Is it lawful to pay taxes to Caesar, or not? 15Shall we give, or shall we not give?” But he, knowing their hypocrisy, said to them, “Why do you test me? Bring me a denarius, that I may see it.” 16They brought it. He said to them, “Whose is this image and inscription?” They said to him, “Caesar’s.” 17Jesus answered them, “Render to Caesar the things that are Caesar’s, and to God the things that are God’s.” They marveled greatly at him. 18There came to him Sadducees, who say that there is no resurrection. They asked him, saying, 19“Teacher, Moses wrote to us, ‘If a man’s brother dies, and leaves a wife behind him, and leaves no children, that his brother should take his wife, and raise up offspring for his brother.’ 20There were seven brothers. The first took a wife, and dying left no offspring. 21The second took her, and died, leaving no children behind him. The third likewise; 22and the seven took her and left no children. Last of all the woman also died. 23In the resurrection, when they rise, whose wife will she be of them? For the seven had her as a wife.” 24Jesus answered them, “Isn’t this because you are mistaken, not knowing the Scriptures, nor the power of God? 25For when they will rise from the dead, they neither marry, nor are given in marriage, but are like angels in heaven. 26But about the dead, that they are raised; haven’t you read in the book of Moses, about the Bush, how God spoke to him, saying, ‘I am the God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob’ ? 27He is not the God of the dead, but of the living. You are therefore badly mistaken.” 28One of the scribes came, and heard them questioning together. Knowing that he had answered them well, asked him, “Which commandment is the greatest of all?” 29Jesus answered, “The greatest is, ‘Hear, Israel, the Lord our God, the Lord is one: 30you shall love the Lord your God with all your heart, and with all your soul, and with all your mind, and with all your strength.’This is the first commandment. 31The second is like this, ‘You shall love your neighbor as yourself.’There is no other commandment greater than these.” 32The scribe said to him, “Truly, teacher, you have said well that he is one, and there is none other but he, 33and to love him with all the heart, and with all the understanding, with all the soul, and with all the strength, and to love his neighbor as himself, is more important than all whole burnt offerings and sacrifices.” 34When Jesus saw that he answered wisely, he said to him, “You are not far from the Kingdom of God.” No one dared ask him any question after that. 35Jesus responded, as he taught in the temple, “How is it that the scribes say that the Christ is the son of David? 36For David himself said in the Holy Spirit, ‘The Lord said to my Lord, “Sit at my right hand, until I make your enemies the footstool of your feet.”’ 37Therefore David himself calls him Lord, so how can he be his son?” The common people heard him gladly. 38In his teaching he said to them, “Beware of the scribes, who like to walk in long robes, and to get greetings in the marketplaces, 39and the best seats in the synagogues, and the best places at feasts: 40those who devour widows’ houses, and for a pretense make long prayers. These will receive greater condemnation.” 41Jesus sat down opposite the treasury, and saw how the multitude cast money into the treasury. Many who were rich cast in much. 42A poor widow came, and she cast in two small brass coins, which equal a quadrans coin. 43He called his disciples to himself, and said to them, “Most certainly I tell you, this poor widow gave more than all those who are giving into the treasury, 44for they all gave out of their abundance, but she, out of her poverty, gave all that she had to live on.”
1En Hij begon door gelijkenissen tot hen te zeggen: Een mens plantte een wijngaard, en zette een tuin daarom, en groef een wijnpersbak, en bouwde een toren, en verhuurde dien aan de landlieden, en reisde buitenslands. 2En als het de tijd was, zond hij een dienstknecht tot de landlieden, opdat hij van de landlieden ontving van de vrucht des wijngaards. 3Maar zij namen en sloegen hem, en zonden hem ledig heen. 4En hij zond wederom een anderen dienstknecht tot hen, en dien stenigden zij, en wondden hem het hoofd, en zonden hem henen, schandelijk behandeld zijnde. 5En wederom zond hij een anderen, en dien doodden zij; en vele anderen, waarvan zij sommigen sloegen, en sommigen doodden. 6Als hij dan nog een zoon had, die hem lief was, zo heeft hij ook dien ten laatste tot hen gezonden, zeggende: Zij zullen immers mijn zoon ontzien. 7Maar die landlieden zeiden onder elkander: Deze is de erfgenaam; komt, laat ons hem doden, en de erfenis zal onze zijn. 8En zij namen en doodden hem, en wierpen hem uit, buiten den wijngaard. 9Wat zal dan de heer des wijngaards doen? Hij zal komen, en de landlieden verderven, en den wijngaard aan anderen geven. 10Hebt gij ook deze Schrift niet gelezen: De steen, dien de bouwlieden verworpen hebben, deze is geworden tot een hoofd des hoeks; 11Van den Heere is dit geschied, en het is wonderlijk in onze ogen. 12En zij zochten Hem te vangen, maar zij vreesden de schare; want zij verstonden, dat Hij die gelijkenis op hen sprak; en zij verlieten Hem en gingen weg. 13En zij zonden tot Hem enigen der Farizeen en der Herodianen, opdat zij Hem in Zijn rede vangen zouden. 14Dezen nu kwamen en zeiden tot Hem: Meester, wij weten, dat Gij waarachtig zijt, en naar niemand vraagt; want Gij ziet den persoon der mensen niet aan, maar Gij leert den weg Gods in der waarheid; is het geoorloofd, den keizer schatting te geven, of niet? Zullen wij geven, of niet geven? 15En Hij, wetende hun geveinsdheid, zeide tot hen: Wat verzoekt gij Mij? Brengt Mij een penning, dat Ik hem zie. 16En zij brachten een. En Hij zeide tot hen: Wiens is dit beeld, en het opschrift? En zij zeiden tot Hem: Des keizers. 17En Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Geeft dan den keizer, dat des keizers is, en Gode, dat Gods is. En zij verwonderden zich over Hem. 18En de Sadduceen kwamen tot Hem, welke zeggen, dat er geen opstanding is, en vraagden Hem, zeggende: 19Meester! Mozes heeft ons geschreven: Indien iemands broeder sterft, en een vrouw achterlaat, en geen kinderen nalaat, dat zijn broeder deszelfs vrouw nemen zal en zijn broeder zaad verwekken. 20Er waren nu zeven broeders, en de eerste nam een vrouw, en stervende liet geen zaad na. 21De tweede nam haar ook, en is gestorven, en ook deze liet geen zaad na; en de derde desgelijks. 22En al de zeven namen dezelve, en lieten geen zaad na; de laatste van allen is ook de vrouw gestorven. 23In de opstanding dan, wanneer zij zullen opgestaan zijn, wiens vrouw zal zij van dezen zijn? Want die zeven hebben haar tot een vrouw gehad. 24En Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Dwaalt gij niet, daarom, dat gij de Schriften niet weet, noch de kracht Gods? 25Want als zij uit de doden zullen opgestaan zijn, zo trouwen zij niet, noch worden ten huwelijk gegeven; maar zij zijn gelijk engelen, die in de hemelen zijn. 26Doch aangaande de doden, dat zij opgewekt zullen worden, hebt gij niet gelezen in het boek van Mozes, hoe God in het doornenbos tot hem gesproken heeft, zeggende: Ik ben de God Abrahams, en de God Izaks, en de God Jakobs? 27God is niet een God der doden, maar een God der levenden. Gij dwaalt dan zeer. 28En een der Schriftgeleerden horende, dat zij te zamen in woorden waren, en wetende, dat Hij hun wel geantwoord had, kwam tot Hem, en vraagde Hem: Welk is het eerste gebod van allen? 29En Jezus antwoordde hem: Het eerste van al de geboden is: Hoor, Israel, de Heere, onze God, is een enig Heere. 30En gij zult den Heere, uw God, liefhebben uit geheel uw hart, en uit geheel uw ziel, en uit geheel uw verstand, en uit geheel uw kracht. Dit is het eerste gebod. 31En het tweede aan dit gelijk, is dit: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven. Er is geen ander gebod, groter dan deze. 32En de schriftgeleerde zeide tot Hem: Meester, Gij hebt wel in der waarheid gezegd, dat er een enig God is, en er is geen ander dan Hij; 33En Hem lief te hebben uit geheel het hart, en uit geheel het verstand, en uit geheel de ziel, en uit geheel de kracht; en den naaste lief te hebben als zichzelven, is meer dan al de brandofferen en de slachtofferen. 34En Jezus ziende, dat hij verstandelijk geantwoord had, zeide tot hem: Gij zijt niet verre van het Koninkrijk Gods. En niemand durfde Hem meer vragen. 35En Jezus antwoordde en zeide, lerende in den tempel: Hoe zeggen de Schriftgeleerden, dat de Christus een Zoon van David is? 36Want David zelf heeft door den Heiligen Geest gezegd: De Heere heeft gezegd tot mijn Heere: Zit aan Mijn rechter hand, totdat Ik Uw vijanden zal gezet hebben tot een voetbank Uwer voeten. 37David dan zelf noemt Hem zijn Heere, en hoe is Hij zijn Zoon? En de menigte der schare hoorde Hem gaarne. 38En Hij zeide tot hen in Zijn leer: Wacht u voor de schriftgeleerden, die daar gaarne willen wandelen in lange klederen, en gegroet zijn op de markten; 39En de voorgestoelten hebben in de synagogen, en de vooraanzittingen in de maaltijden; 40Welke de huizen der weduwen opeten, en dat onder den schijn van lang te bidden. Dezen zullen zwaarder oordeel ontvangen. 41En Jezus, gezeten zijnde tegenover de schatkist, zag, hoe de schare geld wierp in de schatkist; en vele rijken wierpen veel daarin. 42En er kwam een arme weduwe, die twee kleine penningen daarin wierp, hetwelk is een oort. 43En Jezus, Zijn discipelen tot Zich geroepen hebbende, zeide tot hen: Voorwaar, Ik zeg u, dat deze arme weduwe meer ingeworpen heeft, dan allen, die in de schatkist geworpen hebben. 44Want zij allen hebben van hun overvloed daarin geworpen; maar deze heeft van haar gebrek, al wat zij had, daarin geworpen, haar ganse leeftocht.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。