约伯记 14

1人为妇人所生，日子短少，多有患难； 2出来如花，又被割下，飞去如影，不能存留。 3这样的人你岂睁眼看他吗？又叫我来受审吗？ 4谁能使洁净之物出于污秽之中呢？无论谁也不能！ 5人的日子既然限定，他的月数在你那里，你也派定他的界限，使他不能越过， 6便求你转眼不看他，使他得歇息，直等他像雇工人完毕他的日子。 7树若被砍下，还可指望发芽，嫩枝生长不息； 8其根虽然衰老在地里，干也死在土中， 9及至得了水气，还要发芽，又长枝条，像新栽的树一样。 10但人死亡而消灭；他气绝，竟在何处呢？ 11海中的水绝尽，江河消散干涸。 12人也是如此，躺下不再起来，等到天没有了，仍不得复醒，也不得从睡中唤醒。 13惟愿你把我藏在阴间，存于隐密处，等你的忿怒过去；愿你为我定了日期，记念我。 14人若死了岂能再活呢？我只要在我一切争战的日子，等我被释放（或译：改变）的时候来到。 15你呼叫，我便回答；你手所做的，你必羡慕。 16但如今你数点我的脚步，岂不窥察我的罪过吗？ 17我的过犯被你封在囊中，也缝严了我的罪孽。 18山崩变为无有；磐石挪开原处。 19水流消磨石头，所流溢的洗去地上的尘土；你也照样灭绝人的指望。 20你攻击人常常得胜，使他去世；你改变他的容貌，叫他往而不回。 21他儿子得尊荣，他也不知道，降为卑，他也不觉得。 22但知身上疼痛，心中悲哀。

1“Man, who is born of a woman, is of few days, and full of trouble. 2He grows up like a flower, and is cut down. He also flees like a shadow, and doesn’t continue. 3Do you open your eyes on such a one, and bring me into judgment with you? 4Who can bring a clean thing out of an unclean? Not one. 5Seeing his days are determined, the number of his months is with you, and you have appointed his bounds that he can’t pass; 6Look away from him, that he may rest, until he shall accomplish, as a hireling, his day. 7“For there is hope for a tree, If it is cut down, that it will sprout again, that the tender branch of it will not cease. 8Though its root grows old in the earth, and its stock dies in the ground, 9yet through the scent of water it will bud, and sprout boughs like a plant. 10But man dies, and is laid low. Yes, man gives up the spirit, and where is he? 11As the waters fail from the sea, and the river wastes and dries up, 12so man lies down and doesn’t rise. Until the heavens are no more, they shall not awake, nor be roused out of their sleep. 13“Oh that you would hide me in Sheol, that you would keep me secret, until your wrath is past, that you would appoint me a set time, and remember me! 14If a man dies, shall he live again? All the days of my warfare would I wait, until my release should come. 15You would call, and I would answer you. You would have a desire to the work of your hands. 16But now you number my steps. Don’t you watch over my sin? 17My disobedience is sealed up in a bag. You fasten up my iniquity. 18“But the mountain falling comes to nothing. The rock is removed out of its place; 19The waters wear the stones. The torrents of it wash away the dust of the earth. So you destroy the hope of man. 20You forever prevail against him, and he departs. You change his face, and send him away. 21His sons come to honor, and he doesn’t know it. They are brought low, but he doesn’t perceive it of them. 22But his flesh on him has pain, and his soul within him mourns.”

1De mens, van een vrouw geboren, is kort van dagen, en zat van onrust. 2Hij komt voort als een bloem, en wordt afgesneden; ook vlucht hij als een schaduw, en bestaat niet. 3Nog doet Gij Uw ogen over zulk een open; en Gij betrekt mij in het gericht met U. 4Wie zal een reine geven uit den onreine? Niet een. 5Dewijl zijn dagen bestemd zijn, het getal zijner maanden bij U is, en Gij zijn bepalingen gemaakt hebt, die hij niet overgaan zal; 6Wend U van hem af, dat hij rust hebbe, totdat hij als een dagloner aan zijn dag een welgevallen hebbe. 7Want voor een boom, als hij afgehouwen wordt, is er verwachting, dat hij zich nog zal veranderen, en zijn scheut niet zal ophouden. 8Indien zijn wortel in de aarde veroudert, en zijn stam in het stof versterft; 9Hij zal van den reuk der wateren weder uitspruiten, en zal een tak maken, gelijk een plant. 10Maar een man sterft, als hij verzwakt is, en de mens geeft den geest, waar is hij dan? 11De wateren verlopen uit een meer, en een rivier droogt uit en verdort; 12Alzo ligt de mens neder, en staat niet op; totdat de hemelen niet meer zijn, zullen zij niet opwaken, noch uit hun slaap opgewekt worden. 13Och, of Gij mij in het graf verstaakt, mij verborgt, totdat Uw toorn zich afkeerde; dat Gij mij een bepaling steldet, en mijner gedachtig waart! 14Als een man gestorven is, zal hij weder leven? Ik zou al de dagen mijns strijds hopen, totdat mijn verandering komen zou. 15Dat Gij zoudt roepen, en ik U zou antwoorden, dat Gij tot het werk Uwer handen zoudt begerig zijn. 16Maar nu telt Gij mijn treden; Gij bewaart mij niet om mijner zonden wil. 17Mijn overtreding is in een bundeltje verzegeld, en Gij pakt mijn ongerechtigheid opeen. 18En voorwaar, een berg vallende vergaat, en een rots wordt versteld uit haar plaats; 19De wateren vermalen de stenen, het stof der aarde overstelpt het gewas, dat van zelf daaruit voortkomt; alzo verderft Gij de verwachting des mensen. 20Gij overweldigt hem in eeuwigheid, en hij gaat heen; veranderende zijn gelaat, zo zendt Gij hem weg. 21Zijn kinderen komen tot eer, en hij weet het niet; of zij worden klein, en hij let niet op hen. 22Maar zijn vlees, nog aan hem zijnde, heeft smart; en zijn ziel, in hem zijnde, heeft rouw.