约伯记 17

1我的心灵消耗，我的日子灭尽；坟墓为我预备好了。 2真有戏笑我的在我这里，我眼常见他们惹动我。 3愿主拿凭据给我，自己为我作保。在你以外谁肯与我击掌呢？ 4因你使他们心不明理，所以你必不高举他们。 5控告他的朋友、以朋友为可抢夺的，连他儿女的眼睛也要失明。 6神使我作了民中的笑谈；他们也吐唾沫在我脸上。 7我的眼睛因忧愁昏花；我的百体好像影儿。 8正直人因此必惊奇；无辜的人要兴起攻击不敬虔之辈。 9然而，义人要持守所行的道；手洁的人要力上加力。 10至于你们众人，可以再来辩论吧！你们中间，我找不着一个智慧人。 11我的日子已经过了；我的谋算、我心所想望的已经断绝。 12他们以黑夜为白昼，说：亮光近乎黑暗。 13我若盼望阴间为我的房屋，若下榻在黑暗中， 14若对朽坏说：你是我的父；对虫说：你是我的母亲姊妹； 15这样，我的指望在哪里呢？我所指望的谁能看见呢？ 16等到安息在尘土中，这指望必下到阴间的门闩那里了。

1“My spirit is consumed. My days are extinct, And the grave is ready for me. 2Surely there are mockers with me. My eye dwells on their provocation. 3“Now give a pledge, be collateral for me with yourself. Who is there who will strike hands with me? 4For you have hidden their heart from understanding, Therefore you shall not exalt them. 5He who denounces his friends for plunder, Even the eyes of his children shall fail. 6“But he has made me a byword of the people. They spit in my face. 7My eye also is dim by reason of sorrow. All my members are as a shadow. 8Upright men shall be astonished at this. The innocent shall stir up himself against the godless. 9Yet shall the righteous hold on his way. He who has clean hands shall grow stronger and stronger. 10But as for you all, come on now again; I shall not find a wise man among you. 11My days are past, my plans are broken off, as are the thoughts of my heart. 12They change the night into day, saying ‘The light is near’ in the presence of darkness. 13If I look for Sheol as my house, if I have spread my couch in the darkness, 14If I have said to corruption, ‘You are my father;’ to the worm, ‘My mother,’ and ‘my sister;’ 15where then is my hope? as for my hope, who shall see it? 16Shall it go down with me to the gates of Sheol, or descend together into the dust?”

1Mijn geest is verdorven, mijn dagen worden uitgeblust, de graven zijn voor mij. 2Zijn niet bespotters bij mij, en overnacht niet mijn oog in hunlieder verbittering? 3Zet toch bij, stel mij een borg bij U; wie zal hij zijn? Dat in mijn hand geklapt worde. 4Want hun hart hebt Gij van kloek verstand verborgen; daarom zult Gij hen niet verhogen. 5Die met vleiing den vrienden wat aanzegt, ook zijner kinderen ogen zullen versmachten. 6Doch Hij heeft mij tot een spreekwoord der volken gesteld; zodat ik een trommelslag ben voor ieders aangezicht. 7Daarom is mijn oog door verdriet verdonkerd, en al mijn ledematen zijn gelijk een schaduw. 8De oprechten zullen hierover verbaasd zijn, en de onschuldige zal zich tegen den huichelaar opmaken; 9En de rechtvaardige zal zijn weg vasthouden, en die rein van handen is, zal in sterkte toenemen. 10Maar toch gij allen, keert weder, en komt nu; want ik vind onder u geen wijze. 11Mijn dagen zijn voorbijgegaan; uitgerukt zijn mijn gedachten, de bezittingen mijns harten. 12Den nacht verstellen zij in den dag; het licht is nabij den ondergang vanwege de duisternis. 13Zo ik wacht, het graf zal mijn huis wezen; in de duisternis zal ik mijn bed spreiden. 14Tot de groeve roep ik: Gij zijt mijn vader! Tot het gewormte: Mijn moeder, en mijn zuster! 15Waar zou dan nu mijn verwachting wezen? Ja, mijn verwachting, wie zal ze aanschouwen? 16Zij zullen ondervaren met de handbomen des grafs, als er rust te zamen in het stof wezen zal.