1有一个先知门徒的妻哀求以利沙说：「你仆人―我丈夫死了，他敬畏耶和华是你所知道的。现在有债主来，要取我两个儿子作奴仆。」 2以利沙问她说：「我可以为你做甚么呢？你告诉我，你家里有甚么？」她说：「婢女家中除了一瓶油之外，没有甚么。」 3以利沙说：「你去，向你众邻舍借空器皿，不要少借； 4回到家里，关上门，你和你儿子在里面将油倒在所有的器皿里，倒满了的放在一边。」 5于是，妇人离开以利沙去了，关上门，自己和儿子在里面；儿子把器皿拿来，她就倒油。 6器皿都满了，她对儿子说：「再给我拿器皿来。」儿子说：「再没有器皿了。」油就止住了。 7妇人去告诉神人，神人说：「你去卖油还债，所剩的你和你儿子可以靠着度日。」 8一日，以利沙走到书念，在那里有一个大户的妇人强留他吃饭。此后，以利沙每从那里经过就进去吃饭。 9妇人对丈夫说：「我看出那常从我们这里经过的是圣洁的神人。 10我们可以为他在墙上盖一间小楼，在其中安放床榻、桌子、椅子、灯台，他来到我们这里，就可以住在其间。」 11一日，以利沙来到那里，就进了那楼躺卧。 12以利沙吩咐仆人基哈西说：「你叫这书念妇人来。」他就把妇人叫了来，妇人站在以利沙面前。 13以利沙吩咐仆人说：「你对她说：你既为我们费了许多心思，可以为你做甚么呢？你向王或元帅有所求的没有？」她回答说：「我在我本乡安居无事。」 14以利沙对仆人说：「究竟当为她做甚么呢？」基哈西说：「她没有儿子，她丈夫也老了。」 15以利沙说：「再叫她来。」于是叫了她来，她就站在门口。 16以利沙说：「明年到这时候，你必抱一个儿子。」她说：「神人，我主啊，不要那样欺哄婢女。」 17妇人果然怀孕，到了那时候，生了一个儿子，正如以利沙所说的。 18孩子渐渐长大，一日到他父亲和收割的人那里， 19他对父亲说：「我的头啊，我的头啊！」他父亲对仆人说：「把他抱到他母亲那里。」 20仆人抱去，交给他母亲；孩子坐在母亲的膝上，到晌午就死了。 21他母亲抱他上了楼，将他放在神人的床上，关上门出来， 22呼叫她丈夫说：「你叫一个仆人给我牵一匹驴来，我要快快地去见神人，就回来。」 23丈夫说：「今日不是月朔，也不是安息日，你为何要去见他呢？」妇人说：「平安无事。」 24于是备上驴，对仆人说：「你快快赶着走，我若不吩咐你，就不要迟慢。」 25妇人就往迦密山去见神人。神人远远地看见她，对仆人基哈西说：「看哪，书念的妇人来了！ 26你跑去迎接她，问她说：你平安吗？你丈夫平安吗？孩子平安吗？」她说：「平安。」 27妇人上了山，到神人那里，就抱住神人的脚。基哈西前来要推开她，神人说：「由她吧！因为她心里愁苦，耶和华向我隐瞒，没有指示我。」 28妇人说：「我何尝向我主求过儿子呢？我岂没有说过，不要欺哄我吗？」 29以利沙吩咐基哈西说：「你束上腰，手拿我的杖前去；若遇见人，不要向他问安；人若向你问安，也不要回答；要把我的杖放在孩子脸上。」 30孩子的母亲说：「我指着永生的耶和华，又敢在你面前起誓，我必不离开你。」于是以利沙起身，随着她去了。 31基哈西先去，把杖放在孩子脸上，却没有声音，也没有动静。基哈西就迎着以利沙回来，告诉他说：「孩子还没有醒过来。」 32以利沙来到，进了屋子，看见孩子死了，放在自己的床上。 33他就关上门，只有自己和孩子在里面，他便祈祷耶和华， 34上床伏在孩子身上，口对口，眼对眼，手对手；既伏在孩子身上，孩子的身体就渐渐温和了。 35然后他下来，在屋里来往走了一趟，又上去伏在孩子身上，孩子打了七个喷嚏，就睁开眼睛了。 36以利沙叫基哈西说：「你叫这书念妇人来」；于是叫了她来。以利沙说：「将你儿子抱起来。」 37妇人就进来，在以利沙脚前俯伏于地，抱起她儿子出去了。 38以利沙又来到吉甲，那地正有饥荒。先知门徒坐在他面前，他吩咐仆人说：「你将大锅放在火上，给先知门徒熬汤。」 39有一个人去到田野掐菜，遇见一棵野瓜藤，就摘了一兜野瓜回来，切了搁在熬汤的锅中，因为他们不知道是甚么东西； 40倒出来给众人吃，吃的时候，都喊叫说：「神人哪，锅中有致死的毒物！」所以众人不能吃了。 41以利沙说：「拿点面来」，就把面撒在锅中，说：「倒出来，给众人吃吧！」锅中就没有毒了。 42有一个人从巴力・沙利沙来，带着初熟大麦做的饼二十个，并新穗子，装在口袋里送给神人。神人说：「把这些给众人吃。」 43仆人说：「这一点岂可摆给一百人吃呢？」以利沙说：「你只管给众人吃吧！因为耶和华如此说，众人必吃了，还剩下。」 44仆人就摆在众人面前，他们吃了，果然还剩下，正如耶和华所说的。
1Now there cried a certain woman of the wives of the sons of the prophets to Elisha, saying, “Your servant my husband is dead. You know that your servant feared Yahweh. Now the creditor has come to take for himself my two children to be slaves.” 2Elisha said to her, “What shall I do for you? Tell me: what do you have in the house?” She said, “Your handmaid has nothing in the house, except a pot of oil.” 3Then he said, “Go, borrow containers from of all your neighbors, even empty containers. Don’t borrow just a few. 4You shall go in, and shut the door on you and on your sons, and pour out into all those containers; and you shall set aside that which is full.” 5So she went from him, and shut the door on her and on her sons; they brought the containers to her, and she poured out. 6When the containers were full, she said to her son, “Bring me another container.” He said to her, “There isn’t another container.” The oil stopped flowing. 7Then she came and told the man of God. He said, “Go, sell the oil, and pay your debt; and you and your sons live on the rest.” 8It fell on a day, that Elisha passed to Shunem, where there was a prominent woman; and she persuaded him to eat bread. So it was, that as often as he passed by, he turned in there to eat bread. 9She said to her husband, “See now, I perceive that this is a holy man of God, that passes by us continually. 10Please let us make a little room on the wall. Let us set for him there a bed, a table, a chair, and a lamp stand. It shall be, when he comes to us, that he shall turn in there.” 11One day he came there, and he turned into the room and lay there. 12He said to Gehazi his servant, “Call this Shunammite.” When he had called her, she stood before him. 13He said to him, “Say now to her, ‘Behold, you have cared for us with all this care. What is to be done for you? Would you like to be spoken for to the king, or to the captain of the army?’” She answered, “I dwell among my own people.” 14He said, “What then is to be done for her?” Gehazi answered, “Most certainly she has no son, and her husband is old.” 15He said, “Call her.” When he had called her, she stood in the door. 16He said, “At this season, when the time comes around, you will embrace a son.” She said, “No, my lord, you man of God, do not lie to your handmaid.” 17The woman conceived, and bore a son at that season, when the time came around, as Elisha had said to her. 18When the child was grown, one day he went out to his father to the reapers. 19He said to his father, “My head! My head!” He said to his servant, “Carry him to his mother.” 20When he had taken him, and brought him to his mother, he sat on her knees until noon, and then died. 21She went up and laid him on the bed of the man of God, and shut the door on him, and went out. 22She called to her husband, and said, “Please send me one of the servants, and one of the donkeys, that I may run to the man of God, and come again.” 23He said, “Why would you want go to him today? It is neither new moon nor Sabbath.” She said, “It’s alright.” 24Then she saddled a donkey, and said to her servant, “Drive, and go forward! Don’t slow down for me, unless I ask you to.” 25So she went, and came to the man of God to Mount Carmel. When the man of God saw her afar off, he said to Gehazi his servant, “Behold, there is the Shunammite. 26Please run now to meet her, and ask her, ‘Is it well with you? Is it well with your husband? Is it well with the child?’” She answered, “It is well.” 27When she came to the man of God to the hill, she caught hold of his feet. Gehazi came near to thrust her away; but the man of God said, “Leave her alone; for her soul is troubled within her; and Yahweh has hidden it from me, and has not told me.” 28Then she said, “Did I desire a son of my lord? Didn’t I say, Do not deceive me?” 29Then he said to Gehazi, “Tuck your cloak into your belt, take my staff in your hand, and go your way. If you meet any man, don’t greet him; and if anyone greets you, don’t answer him again. Then lay my staff on the face of the child.” 30The mother of the child said, “As Yahweh lives, and as your soul lives, I will not leave you.” He arose, and followed her. 31Gehazi passed on before them, and laid the staff on the face of the child; but there was neither voice, nor hearing. Therefore he returned to meet him, and told him, saying, “The child has not awakened.” 32When Elisha had come into the house, behold, the child was dead, and laid on his bed. 33He went in therefore, and shut the door on them both, and prayed to Yahweh. 34He went up, and lay on the child, and put his mouth on his mouth, and his eyes on his eyes, and his hands on his hands. He stretched himself on him; and the flesh of the child grew warm. 35Then he returned, and walked in the house once back and forth; and went up, and stretched himself on him. Then the child sneezed seven times, and the child opened his eyes. 36He called Gehazi, and said, “Call this Shunammite!” So he called her. When she had come in to him, he said, “Take up your son.” 37Then she went in, and fell at his feet, and bowed herself to the ground; and she took up her son, and went out. 38Elisha came again to Gilgal. There was a famine in the land; and the sons of the prophets were sitting before him; and he said to his servant, “Set on the great pot, and boil stew for the sons of the prophets.” 39One went out into the field to gather herbs, and found a wild vine, and gathered of it wild gourds his lap full, and came and shred them into the pot of stew; for they didn’t recognize them. 40So they poured out for the men to eat. As they were eating some of the stew, they cried out, and said, “Man of God, there is death in the pot!” They could not eat of it. 41But he said, “Then bring meal.” He cast it into the pot; and he said, “Pour out for the people, that they may eat.” There was no harm in the pot. 42A man from Baal Shalishah came, and brought the man of God bread of the first fruits, twenty loaves of barley, and fresh ears of grain in his sack. He said, “Give to the people, that they may eat.” 43His servant said, “What, should I set this before a hundred men?” But he said, “Give the people, that they may eat; for thus says Yahweh, ‘They will eat, and will have some left over.’” 44So he set it before them, and they ate, and left some of it, according to Yahweh’s word.
1Een vrouw nu uit de vrouwen van de zonen der profeten riep tot Elisa, zeggende: Uw knecht, mijn man, is gestorven, en gij weet, dat uw knecht den HEERE was vrezende; nu is de schuldheer gekomen, om mijn beide kinderen voor zich tot knechten te nemen. 2En Elisa zeide tot haar: Wat zal ik u doen? Geef mij te kennen, wat gij in het huis hebt. En zij zeide: Uw dienstmaagd heeft niet met al in het huis, dan een kruik met olie. 3Toen zeide hij: Ga, eis voor u vaten van buiten, van al uw naburen ledige vaten; maak er niet weinig te hebben. 4Kom dan in, en sluit de deur voor u en voor uw zonen toe; daarna giet in al die vaten, en zet weg, dat vol is. 5Zo ging zij van hem, en sloot de deur voor zich en voor haar zonen toe; die brachten haar de vaten toe, en zij goot in. 6En het geschiedde, als die vaten vol waren, dat zij tot haar zoon zeide: Breng mij nog een vat aan; maar hij zeide tot haar: Er is geen vat meer. En de olie stond stil. 7Toen kwam zij, en gaf het den man Gods te kennen; en hij zeide: Ga heen, verkoop de olie, en betaal uw schuldheer; gij dan met uw zonen, leef bij het overige. 8Het geschiedde ook op een dag, als Elisa naar Sunem doortrok, dat aldaar een grote vrouw was, dewelke hem aanhield om brood te eten. Voorts geschiedde het, zo dikwijls hij doortrok, week hij daarin, om brood te eten. 9En zij zeide tot haar man: Zie nu, ik heb gemerkt, dat deze man Gods heilig is, die bij ons altoos doortrekt. 10Laat ons toch een kleine opperkamer van een wand maken, en laat ons daar voor hem zetten een bed, en tafel, en stoel, en kandelaar; zo zal het geschieden, wanneer hij tot ons komt, dat hij daar inwijke. 11En het geschiedde op een dag, dat hij daar kwam; en hij week in die opperkamer, en legde zich daar neder. 12Toen zeide hij tot zijn jongen Gehazi: Roep deze Sunamietische. En als hij ze geroepen had, stond zij voor zijn aangezicht. 13(Want hij had hem gezegd: Zeg nu tot haar: Zie, gij zijt zorgvuldig voor ons geweest, met al deze zorgvuldigheid; wat is er voor u te doen? Is er iets om voor u te spreken tot den koning, of tot den krijgsoverste? En zij had gezegd: Ik woon in het midden mijns volks. 14Toen had hij gezegd: Wat is er dan voor haar te doen? En Gehazi had gezegd: Zij heeft toch geen zoon, en haar man is oud. 15Daarom had hij gezegd: Roep haar. En als hij ze geroepen had, stond zij in de deur.) 16En hij zeide: Op dezen gezetten tijd, omtrent dezen tijd des levens zult gij een zoon omhelzen. En zij zeide: Neen, mijn heer, gij, man Gods, lieg tegen uw dienstmaagd niet. 17En de vrouw werd zwanger, en baarde een zoon op dien gezette tijd, omtrent den tijd des levens, dien Elisa tot haar gesproken had. 18Toen nu het kind groot werd, geschiedde het op een dag, dat het uitging tot zijn vader, tot de maaiers. 19En het zeide tot zijn vader: Mijn hoofd, mijn hoofd! Hij dan zeide tot een jongen: Draag hem tot zijn moeder. 20En hij droeg hem, en bracht hem tot zijn moeder. En hij zat op haar knieen tot aan den middag toe; toen stierf hij. 21En zij ging op, en legde hem op het bed van den man Gods; daarna sloot zij voor hem toe, en ging uit. 22En zij riep om haar man, en zeide: Zend mij toch een van de jongens, en een van de ezelinnen, dat ik tot den man Gods lope, en wederkomen. 23En hij zeide: Waarom gaat gij heden tot hem? Het is geen nieuwe maan, noch sabbat. En zij zeide: Het zal wel zijn. 24Toen zadelde zij de ezelin, en zeide tot haar jongen: Drijf, en ga voort; houd mij niet op voort te rijden, tenzij dan dat ik het u zegge. 25Alzo toog zij heen, en kwam tot den man Gods, tot den berg Karmel. En het geschiedde, als de man Gods haar van tegenover zag, dat hij tot Gehazi, zijn jongen zeide: Zie, daar is de Sunamietische. 26Nu loop toch haar tegemoet, en zeg tot haar: Is het wel met u? Is het wel met uw man? Is het wel met uw kind? En zij zeide: Het is wel. 27Toen zij nu tot den man Gods op den berg kwam, vatte zij zijn voeten. Maar Gehazi trad toe, om haar af te stoten. Doch de man Gods zeide: Laat ze geworden; want haar ziel is in haar bitterlijk bedroefd, en de HEERE heeft het voor mij verborgen, en mij niet verkondigd. 28En zij zeide: Heb ik een zoon van mijn heer begeerd? Zeide ik niet: Bedrieg mij niet? 29En hij zeide tot Gehazi: Gord uw lenden, en neem mijn staf in uw hand, en ga henen; zo gij iemand vindt, groet hem niet; en zo u iemand groet, antwoord hem niet; en leg mijn staf op het aangezicht van den jongen. 30Doch de moeder van den jongen zeide: Zo waarachtig als de HEERE leeft en uw ziel leeft, ik zal u niet verlaten! Hij stond dan op, en volgde haar na. 31Gehazi nu was voor hun aangezicht doorgegaan; en hij legde den staf op het aangezicht van den jongen; doch er was geen stem, noch opmerking. Zo keerde hij weder hem tegemoet, en bracht hem boodschap, zeggende: De jongen is niet ontwaakt. 32En toen Elisa in het huis kwam, ziet, zo was de jongen dood, zijnde gelegd op zijn bed. 33Zo ging hij in, en sloot de deur voor hen beiden toe, en bad tot den HEERE. 34En hij klom op, en legde zich neder op het kind, en leggende zijn mond op deszelfs mond, en zijn ogen op zijn ogen, en zijn handen op zijn handen, breidde zich over hem uit. En het vlees des kinds werd warm. 35Daarna kwam hij weder, en wandelde in het huis eens herwaarts, en eens derwaarts, en klom weder op, en breidde zich over hem uit; en de jongen niesde tot zevenmaal toe; daarna deed de jongen zijn ogen open. 36En hij riep Gehazi, en zeide: Roep deze Sunamietische. En hij riep ze, en zij kwam tot hem; en hij zeide: Neem uw zoon op. 37Zo kwam zij, en viel voor zijn voeten, en boog zich ter aarde, en zij nam haar zoon op, en ging uit. 38Als nu Elisa weder te Gilgal kwam, zo was er honger in dat land, en de zonen der profeten zaten voor zijn aangezicht; en hij zeide tot zijn jongen: Zet den groten pot aan, en zied moes voor de zonen der profeten. 39Toen ging er een uit in het veld, om moeskruiden te lezen, en hij vond een wilden wijnstok, en las daarvan, zijn kleed vol wilde kolokwinten, en kwam, en sneed ze in den moespot; want zij kenden ze niet. 40Daarna schepten zij voor de mannen op om te eten; en het geschiedde, als zij aten van dat moes, dat zij riepen en zeiden: Man Gods, de dood is in den pot! En zij konden het niet eten. 41Maar hij zeide: Brengt dan meel; en hij wierp het in den pot; en hij zeide: Schep voor het volk op, dat zij eten. Toen was er niets kwaads in den pot. 42En er kwam een man van Baal-Salisa, en bracht den man Gods broden der eerstelingen, twintig gerstebroden, en groene aren in haar hulzen; en hij zeide: Geef aan het volk, dat zij eten. 43Doch zijn dienaar zeide: Wat zou ik dat aan honderd mannen voorzetten? En hij zeide: Geef aan het volk, dat zij eten; want alzo zegt de HEERE: Men zal eten en overhouden. 44Zo zette hij het hun voor, en zij aten, en zij hielden over, naar het woord des HEEREN.
节数按所选译本编排，在少数章节中可能相差一节。