1Or la festa degli azzimi, detta la Pasqua, s’avvicinava; 2e i capi sacerdoti e gli scribi cercavano il modo di farlo morire, perché temevano il popolo. 3E Satana entrò in Giuda, chiamato Iscariota, che era del numero de’ dodici. 4Ed egli andò a conferire coi capi sacerdoti e i capitani sul come lo darebbe loro nelle mani. 5Ed essi se ne rallegrarono e pattuirono di dargli del denaro. 6Ed egli prese l’impegno, e cercava l’opportunità di farlo di nascosto alla folla. 7Or venne il giorno degli azzimi, nel quale si dovea sacrificar la Pasqua. 8E Gesù mandò Pietro e Giovanni, dicendo: Andate a prepararci la pasqua, affinché la mangiamo. 9Ed essi gli dissero: Dove vuoi che la prepariamo? 10Ed egli disse loro: Ecco, quando sarete entrati nella città, vi verrà incontro un uomo che porterà una brocca d’acqua; seguitelo nella casa dov’egli entrerà. 11E dite al padron di casa: Il Maestro ti manda a dire: Dov’è la stanza nella quale mangerò la pasqua co’ miei discepoli? 12Ed egli vi mostrerà di sopra una gran sala ammobiliata; quivi apparecchiate. 13Ed essi andarono e trovaron com’egli avea lor detto, e prepararon la pasqua. 14E quando l’ora fu venuta, egli si mise a tavola, e gli apostoli con lui. 15Ed egli disse loro: Ho grandemente desiderato di mangiar questa pasqua con voi, prima ch’io soffra; 16poiché io vi dico che non la mangerò più finché sia compiuta nel regno di Dio. 17E avendo preso un calice, rese grazie e disse: Prendete questo e distribuitelo fra voi; 18perché io vi dico che oramai non berrò più del frutto della vigna, finché sia venuto il regno di Dio. 19Poi, avendo preso del pane, rese grazie e lo ruppe e lo diede loro, dicendo: Questo è il mio corpo il quale è dato per voi: fate questo in memoria di me. 20Parimente ancora, dopo aver cenato, dette loro il calice dicendo: Questo calice è il nuovo patto nel mio sangue, il quale è sparso per voi. 21Del resto, ecco, la mano di colui che mi tradisce e meco a tavola. 22Poiché il Figliuol dell’uomo, certo, se ne va, secondo che è determinato; ma guai a quell’uomo dal quale è tradito! 23Ed essi cominciarono a domandarsi gli uni agli altri chi sarebbe mai quel di loro che farebbe questo. 24Nacque poi anche una contesa fra loro per sapere chi di loro fosse reputato il maggiore. 25Ma egli disse loro: I re delle nazioni le signoreggiano, e quelli che hanno autorità su di esse son chiamati benefattori. 26Ma tra voi non ha da esser così; anzi, il maggiore fra voi sia come il minore, e chi governa come colui che serve. 27Poiché, chi è maggiore, colui che è a tavola oppur colui che serve? Non è forse colui che e a tavola? Ma io sono in mezzo a voi come colui che serve. 28Or voi siete quelli che avete perseverato meco nelle mie prove; 29e io dispongo che vi sia dato un regno, come il Padre mio ha disposto che fosse dato a me, 30affinché mangiate e beviate alla mia tavola nel mio regno, e sediate su troni, giudicando le dodici tribù d’Israele. 31Simone, Simone, ecco, Satana ha chiesto di vagliarvi come si vaglia il grano; 32ma io ho pregato per te affinché la tua fede non venga meno; e tu, quando sarai convertito, conferma i tuoi fratelli. 33Ma egli gli disse: Signore, con te son pronto ad andare e in prigione e alla morte. 34E Gesù: Pietro, io ti dico che oggi il gallo non canterà, prima che tu abbia negato tre volte di conoscermi. 35Poi disse loro: Quando vi mandai senza borsa, senza sacca da viaggio e senza calzari, vi mancò mai niente? Ed essi risposero: Niente. Ed egli disse loro: 36Ma ora, chi ha una borsa la prenda; e parimente una sacca; e chi non ha spada, venda il mantello e ne compri una. 37Poiché io vi dico che questo che è scritto deve esser adempito in me: Ed egli è stato annoverato tra i malfattori. Infatti, le cose che si riferiscono a me stanno per compiersi. 38Ed essi dissero: Signore, ecco qui due spade! Ma egli disse loro: Basta! 39Poi, essendo uscito, andò, secondo il suo solito, al monte degli Ulivi; e anche i discepoli lo seguirono. 40E giunto che fu sul luogo, disse loro: Pregate, chiedendo di non entrare in tentazione. 41Ed egli si staccò da loro circa un tiro di sasso; e postosi in ginocchio pregava, dicendo: 42Padre, se tu vuoi, allontana da me questo calice! Però, non la mia volontà, ma la tua sia fatta. 43E un angelo gli apparve dal cielo a confortarlo. 44Ed essendo in agonia, egli pregava vie più intensamente; e il suo sudore divenne come grosse gocce di sangue che cadeano in terra. 45E alzatosi dall’orazione, venne ai discepoli e li trovò che dormivano di tristezza, 46e disse loro: Perché dormite? Alzatevi e pregate, affinché non entriate in tentazione. 47Mentre parlava ancora, ecco una turba; e colui che si chiamava Giuda, uno dei dodici, la precedeva, e si accostò a Gesù per baciarlo. 48Ma Gesù gli disse: Giuda, tradisci tu il Figliuol dell’uomo con un bacio? 49E quelli ch’eran con lui, vedendo quel che stava per succedere, dissero: Signore, percoterem noi con la spada? 50E uno di loro percosse il servitore del sommo sacerdote, e gli spiccò l’orecchio destro. 51Ma Gesù rivolse loro la parola e disse: Lasciate, basta! E toccato l’orecchio di colui, lo guarì. 52E Gesù disse ai capi sacerdoti e ai capitani del tempio e agli anziani che eran venuti contro a lui: Voi siete usciti con spade e bastoni, come contro a un ladrone; 53mentre ero ogni giorno con voi nel tempio, non mi avete mai messe le mani addosso; ma questa è l’ora vostra e la potestà delle tenebre. 54E presolo, lo menaron via e lo condussero dentro la casa del sommo sacerdote; e Pietro seguiva da lontano. 55E avendo essi acceso un fuoco in mezzo alla corte ed essendosi posti a sedere insieme, Pietro si sedette in mezzo a loro. 56E una certa serva, vedutolo sedere presso il fuoco, e avendolo guardato fisso, disse: Anche costui era con lui. 57Ma egli negò, dicendo: Donna, io non lo conosco. 58E poco dopo, un altro, vedutolo, disse: Anche tu sei di quelli. Ma Pietro rispose: O uomo, non lo sono. 59E trascorsa circa un’ora, un altro affermava lo stesso, dicendo: Certo, anche costui era con lui, poich’egli è Galileo. 60Ma Pietro disse: O uomo, io non so quel che tu ti dica. E subito, mentr’egli parlava ancora, il gallo cantò. 61E il Signore, voltatosi, riguardò Pietro; e Pietro si ricordò della parola del Signore com’ei gli avea detto: Prima che il gallo canti oggi, tu mi rinnegherai tre volte. 62E uscito fuori pianse amaramente. 63E gli uomini che tenevano Gesù, lo schernivano percuotendolo; 64e avendolo bendato gli domandavano: Indovina, profeta, chi t’ha percosso? 65E molte altre cose dicevano contro a lui, bestemmiando. 66E come fu giorno, gli anziani del popolo, i capi sacerdoti e gli scribi si adunarono, e lo menarono nel loro Sinedrio, dicendo: 67Se tu sei il Cristo, diccelo. Ma egli disse loro: Se ve lo dicessi, non credereste; 68e se io vi facessi delle domande, non rispondereste. 69Ma da ora innanzi il Figliuol dell’uomo sarà seduto alla destra della potenza di Dio. 70E tutti dissero: Sei tu dunque il Figliuol di Dio? Ed egli rispose loro: Voi lo dite, poiché io lo sono. 71E quelli dissero: Che bisogno abbiamo ancora di testimonianza? Noi stessi l’abbiamo udito dalla sua propria bocca.
1Now the feast of unleavened bread, which is called the Passover, drew near. 2The chief priests and the scribes sought how they might put him to death, for they feared the people. 3Satan entered into Judas, who was also called Iscariot, who was numbered with the twelve. 4He went away, and talked with the chief priests and captains about how he might deliver him to them. 5They were glad, and agreed to give him money. 6He consented, and sought an opportunity to deliver him to them in the absence of the multitude. 7The day of unleavened bread came, on which the Passover must be sacrificed. 8He sent Peter and John, saying, “Go and prepare the Passover for us, that we may eat.” 9They said to him, “Where do you want us to prepare?” 10He said to them, “Behold, when you have entered into the city, a man carrying a pitcher of water will meet you. Follow him into the house which he enters. 11Tell the master of the house, ‘The Teacher says to you, “Where is the guest room, where I may eat the Passover with my disciples?”’ 12He will show you a large, furnished upper room. Make preparations there.” 13They went, found things as he had told them, and they prepared the Passover. 14When the hour had come, he sat down with the twelve apostles. 15He said to them, “I have earnestly desired to eat this Passover with you before I suffer, 16for I tell you, I will no longer by any means eat of it until it is fulfilled in the Kingdom of God.” 17He received a cup, and when he had given thanks, he said, “Take this, and share it among yourselves, 18for I tell you, I will not drink at all again from the fruit of the vine, until the Kingdom of God comes.” 19He took bread, and when he had given thanks, he broke it, and gave to them, saying, “This is my body which is given for you. Do this in memory of me.” 20Likewise, he took the cup after supper, saying, “This cup is the new covenant in my blood, which is poured out for you. 21But behold, the hand of him who betrays me is with me on the table. 22The Son of Man indeed goes, as it has been determined, but woe to that man through whom he is betrayed!” 23They began to question among themselves, which of them it was who would do this thing. 24There arose also a contention among them, which of them was considered to be greatest. 25He said to them, “The kings of the nations lord it over them, and those who have authority over them are called ‘benefactors.’ 26But not so with you. But one who is the greater among you, let him become as the younger, and one who is governing, as one who serves. 27For who is greater, one who sits at the table, or one who serves? Isn’t it he who sits at the table? But I am in your midst as one who serves. 28But you are those who have continued with me in my trials. 29I confer on you a kingdom, even as my Father conferred on me, 30that you may eat and drink at my table in my Kingdom. You will sit on thrones, judging the twelve tribes of Israel.” 31The Lord said, “Simon, Simon, behold, Satan asked to have you, that he might sift you as wheat, 32but I prayed for you, that your faith wouldn’t fail. You, when once you have turned again, establish your brothers.” 33He said to him, “Lord, I am ready to go with you both to prison and to death!” 34He said, “I tell you, Peter, the rooster will by no means crow today until you deny that you know me three times.” 35He said to them, “When I sent you out without purse, and wallet, and shoes, did you lack anything?” They said, “Nothing.” 36Then he said to them, “But now, whoever has a purse, let him take it, and likewise a wallet. Whoever has none, let him sell his cloak, and buy a sword. 37For I tell you that this which is written must still be fulfilled in me: ‘He was counted with transgressors.’ For that which concerns me has an end.” 38They said, “Lord, behold, here are two swords.” He said to them, “That is enough.” 39He came out, and went, as his custom was, to the Mount of Olives. His disciples also followed him. 40When he was at the place, he said to them, “Pray that you don’t enter into temptation.” 41He was withdrawn from them about a stone’s throw, and he knelt down and prayed, 42saying, “Father, if you are willing, remove this cup from me. Nevertheless, not my will, but yours, be done.” 43An angel from heaven appeared to him, strengthening him. 44Being in agony he prayed more earnestly. His sweat became like great drops of blood falling down on the ground. 45When he rose up from his prayer, he came to the disciples, and found them sleeping because of grief, 46and said to them, “Why do you sleep? Rise and pray that you may not enter into temptation.” 47While he was still speaking, behold, a multitude, and he who was called Judas, one of the twelve, was leading them. He came near to Jesus to kiss him. 48But Jesus said to him, “Judas, do you betray the Son of Man with a kiss?” 49When those who were around him saw what was about to happen, they said to him, “Lord, shall we strike with the sword?” 50A certain one of them struck the servant of the high priest, and cut off his right ear. 51But Jesus answered, “Let me at least do this”—and he touched his ear, and healed him. 52Jesus said to the chief priests, captains of the temple, and elders, who had come against him, “Have you come out as against a robber, with swords and clubs? 53When I was with you in the temple daily, you didn’t stretch out your hands against me. But this is your hour, and the power of darkness.” 54They seized him, and led him away, and brought him into the high priest’s house. But Peter followed from a distance. 55When they had kindled a fire in the middle of the courtyard, and had sat down together, Peter sat among them. 56A certain servant girl saw him as he sat in the light, and looking intently at him, said, “This man also was with him.” 57He denied Jesus, saying, “Woman, I don’t know him.” 58After a little while someone else saw him, and said, “You also are one of them!” But Peter answered, “Man, I am not!” 59After about one hour passed, another confidently affirmed, saying, “Truly this man also was with him, for he is a Galilean!” 60But Peter said, “Man, I don’t know what you are talking about!” Immediately, while he was still speaking, a rooster crowed. 61The Lord turned, and looked at Peter. Then Peter remembered the Lord’s word, how he said to him, “Before the rooster crows you will deny me three times.” 62He went out, and wept bitterly. 63The men who held Jesus mocked him and beat him. 64Having blindfolded him, they struck him on the face and asked him, “Prophesy! Who is the one who struck you?” 65They spoke many other things against him, insulting him. 66As soon as it was day, the assembly of the elders of the people was gathered together, both chief priests and scribes, and they led him away into their council, saying, 67“If you are the Christ, tell us.” But he said to them, “If I tell you, you won’t believe, 68and if I ask, you will in no way answer me or let me go. 69From now on, the Son of Man will be seated at the right hand of the power of God.” 70They all said, “Are you then the Son of God?” He said to them, “You say it, because I am.” 71They said, “Why do we need any more witness? For we ourselves have heard from his own mouth!”
1En het feest der ongehevelde broden, genaamd pascha, was nabij. 2En de overpriesters en de Schriftgeleerden zochten, hoe zij Hem ombrengen zouden; want zij vreesden het volk. 3En de satan voer in Judas, die toegenaamd was Iskariot, zijnde uit het getal der twaalven. 4En hij ging heen en sprak met de overpriesters en de hoofdmannen, hoe hij Hem hun zou overleveren. 5En zij waren verblijd, en zijn het eens geworden, dat zij hem geld geven zouden. 6En hij beloofde het, en zocht gelegenheid, om Hem hun over te leveren, zonder oproer. 7En de dag der ongehevelde broden kwam, op denwelken het pascha moest geslacht worden. 8En Hij zond Petrus en Johannes uit, zeggende: Gaat heen, en bereidt ons het pascha, opdat wij het eten mogen. 9En zij zeiden tot Hem: Waar wilt Gij, dat wij het bereiden? 10En Hij zeide tot hen: Ziet, als gij in de stad zult gekomen zijn, zo zal u een mens ontmoeten, dragende een kruik waters; volgt hem in het huis, daar hij ingaat. 11En gij zult zeggen tot den huisvader van dat huis: De Meester zegt u: Waar is de eetzaal, daar Ik het pascha met Mijn discipelen eten zal? 12En hij zal u een grote toegeruste opperzaal wijzen, bereidt het aldaar. 13En zij, heengaande, vonden het, gelijk Hij hun gezegd had, en bereidden het pascha. 14En als de ure gekomen was, zat Hij aan, en de twaalf apostelen met Hem. 15En Hij zeide tot hen: Ik heb grotelijks begeerd, dit pascha met u te eten, eer dat Ik lijde; 16Want Ik zeg u, dat Ik niet meer daarvan eten zal, totdat het vervuld zal zijn in het Koninkrijk Gods. 17En als Hij een drinkbeker genomen had, en gedankt had, zeide Hij: Neemt dezen, en deelt hem onder ulieden. 18Want Ik zeg u, dat Ik niet drinken zal van de vrucht des wijnstoks, totdat het Koninkrijk Gods zal gekomen zijn. 19En Hij nam brood, en als Hij gedankt had, brak Hij het, en gaf het hun, zeggende: Dat is Mijn lichaam, hetwelk voor u gegeven wordt; doet dat tot Mijn gedachtenis. 20Desgelijks ook den drinkbeker na het avondmaal, zeggende: Deze drinkbeker is het nieuwe testament in Mijn bloed, hetwelk voor u vergoten wordt. 21Doch ziet, de hand desgenen, die Mij verraadt, is met Mij aan de tafel. 22En de Zoon des mensen gaat wel heen, gelijk besloten is; doch wee dien mens, door welken Hij verraden wordt! 23En zij begonnen onder elkander te vragen, wie van hen het toch mocht zijn, die dat doen zou. 24En er werd ook twisting onder hen, wie van hen scheen de meeste te zijn. 25En Hij zeide tot hen: De koningen der volken heersen over hen; en die macht over hen hebben, worden weldadige heren genaamd. 26Doch gij niet alzo; maar de meeste onder u, die zij gelijk de minste, en die voorganger is, als een die dient. 27Want wie is meerder, die aanzit, of die dient? Is het niet die aanzit? Maar Ik ben in het midden van u, als een die dient. 28En gij zijt degenen, die met Mij steeds gebleven zijt in Mijn verzoekingen. 29En Ik verordineer u het Koninkrijk, gelijkerwijs Mijn Vader dat Mij verordineerd heeft; 30Opdat gij eet en drinkt aan Mijn tafel in Mijn Koninkrijk, en zit op tronen, oordelende de twaalf geslachten Israels. 31En de Heere zeide: Simon, Simon, ziet, de satan heeft ulieden zeer begeerd om te ziften als de tarwe; 32Maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet ophoude; en gij, als gij eens zult bekeerd zijn, zo versterk uw broeders. 33En hij zeide tot Hem: Heere, ik ben bereid, met U ook in de gevangenis en in den dood te gaan. 34Maar Hij zeide: Ik zeg u, Petrus, de haan zal heden niet kraaien, eer gij driemaal zult verloochend hebben, dat gij Mij kent. 35En Hij zeide tot hen: Als Ik u uitzond, zonder buidel, en male, en schoenen, heeft u ook iets ontbroken? En zij zeiden: Niets. 36Hij zeide dan tot hen: Maar nu, wie een buidel heeft, die neme hem, desgelijks ook een male; en die geen heeft, die verkope zijn kleed, en kope een zwaard. 37Want Ik zeg u, dat nog dit, hetwelk geschreven is, in Mij moet volbracht worden, namelijk: En Hij is met de misdadigen gerekend. Want ook die dingen, die van Mij geschreven zijn, hebben een einde. 38En zij zeiden: Heere! zie hier twee zwaarden. En Hij zeide tot hen: Het is genoeg. 39En uitgaande, vertrok Hij, gelijk Hij gewoon was, naar den Olijfberg; en Hem volgden ook Zijn discipelen. 40En als Hij aan die plaats gekomen was, zeide Hij tot hen: Bidt, dat gij niet in verzoeking komt. 41En Hij scheidde Zich van hen af, omtrent een steenworp; en knielde neder en bad, 42Zeggende: Vader, of Gij wildet dezen drinkbeker van Mij wegnemen, doch niet Mijn wil, maar de Uwe geschiede. 43En van Hem werd gezien een engel uit den hemel, die Hem versterkte. 44En in zwaren strijd zijnde, bad Hij te ernstiger. En zijn zweet werd gelijk grote droppelen bloeds, die op de aarde afliepen. 45En als Hij van het gebed opgestaan was, kwam Hij tot Zijn discipelen, en vond hen slapende van droefheid. 46En Hij zeide tot hen: Wat slaapt gij? Staat op en bidt, opdat gij niet in verzoeking komt. 47En als Hij nog sprak, ziet daar een schare; en een van de twaalven, die genaamd was Judas, ging hun voor, en kwam bij Jezus, om Hem te kussen. 48En Jezus zeide tot hem: Judas, verraadt gij den Zoon des mensen met een kus? 49En die bij Hem waren, ziende, wat er geschieden zou, zeiden tot Hem: Heere, zullen wij met het zwaard slaan? 50En een uit hen sloeg den dienstknecht des hogepriesters, en hieuw hem zijn rechteroor af. 51En Jezus, antwoordende, zeide: Laat hen tot hiertoe geworden; en raakte zijn oor aan, en heelde hem. 52En Jezus zeide tot de overpriesters, en de hoofdmannen des tempels, en ouderlingen, die tegen Hem gekomen waren: Zijt gij uitgegaan met zwaarden en stokken als tegen een moordenaar? 53Als Ik dagelijks met u was in den tempel, zo hebt gij de handen tegen Mij niet uitgestoken; maar dit is uw ure, en de macht der duisternis. 54En zij grepen Hem en leidden Hem weg, en brachten Hem in het huis des hogepriesters. En Petrus volgde van verre. 55En als zij vuur ontstoken hadden in het midden van de zaal, en zij te zamen nederzaten, zat Petrus in het midden van hen. 56En een zekere dienstmaagd, ziende hem bij het vuur zitten, en haar ogen op hem houdende, zeide: Ook deze was met Hem. 57Maar hij verloochende Hem, zeggende: Vrouw, ik ken Hem niet. 58En kort daarna een ander, hem ziende, zeide: Ook gij zijt van die. Maar Petrus zeide: Mens, ik ben niet. 59En als het omtrent een uur geleden was, bevestigde dat een ander, zeggende: In der waarheid, ook deze was met Hem; want hij is ook een Galileer. 60Maar Petrus zeide: Mens, ik weet niet, wat gij zegt. En terstond, als hij nog sprak, kraaide de haan. 61En de Heere, Zich omkerende, zag Petrus aan; en Petrus werd indachtig het woord des Heeren, hoe Hij hem gezegd had: Eer de haan zal gekraaid hebben, zult gij Mij driemaal verloochenen. 62En Petrus, naar buiten gaande, weende bitterlijk. 63En de mannen, die Jezus hielden, bespotten Hem, en sloegen Hem. 64En als zij Hem overdekt hadden, sloegen zij Hem op het aangezicht, en vraagden Hem, zeggende: Profeteer, wie het is, die U geslagen heeft? 65En vele andere dingen zeiden zij tegen Hem, lasterende. 66En als het dag geworden was, vergaderden de ouderlingen des volks, en de overpriesters en Schriftgeleerden, en brachten Hem in hun raad, 67Zeggende: Zijt Gij de Christus, zeg het ons. En Hij zeide tot hen: Indien Ik het u zeg, gij zult het niet geloven; 68En indien Ik ook vraag, gij zult Mij niet antwoorden, of loslaten; 69Van nu aan zal de Zoon des mensen gezeten zijn aan de rechter hand der kracht Gods. 70En zij zeiden allen: Zijt Gij dan de Zoon Gods? En Hij zeide tot hen: Gij zegt, dat Ik het ben. 71En zij zeiden: Wat hebben wij nog getuigenis van node? Want wij zelven hebben het uit Zijn mond gehoord.
La numerazione dei versetti segue la traduzione scelta e in alcuni capitoli può differire di un versetto.