Luca 17

1Disse poi ai suoi discepoli: E’ impossibile che non avvengano scandali: ma guai a colui per cui avvengono! 2Meglio per lui sarebbe che una macina da mulino gli fosse messa al collo e fosse gettato nel mare, piuttosto che scandalizzare un solo di questi piccoli. 3Badate a voi stessi! Se il tuo fratello pecca, riprendilo; e se si pente, perdonagli. 4E se ha peccato contro te sette volte al giorno, e sette volte torna a te e ti dice: Mi pento, perdonagli. 5Allora gli apostoli dissero al Signore: Aumentaci la fede. 6E il Signore disse: Se aveste fede quant’è un granel di senapa, potreste dire a questo moro: Sradicati e trapiantati nel mare, e vi ubbidirebbe. 7Or chi di voi, avendo un servo ad arare o pascere, quand’ei torna a casa dai campi, gli dirà: Vieni presto a metterti a tavola? 8Non gli dirà invece: Preparami la cena, e cingiti a servirmi finch’io abbia mangiato e bevuto, e poi mangerai e berrai tu? 9Si ritiene egli forse obbligato al suo servo perché ha fatto le cose comandategli? 10Così anche voi, quand’avrete fatto tutto ciò che v’è comandato, dite: Noi siamo servi inutili; abbiam fatto quel ch’eravamo in obbligo di fare. 11Ed avvenne che, nel recarsi a Gerusalemme, egli passava sui confini della Samaria e della Galilea. 12E come entrava in un certo villaggio, gli si fecero incontro dieci uomini lebbrosi, i quali, fermatisi da lontano, 13alzaron la voce dicendo: Gesù, Maestro, abbi pietà di noi! 14E, vedutili, egli disse loro: Andate a mostrarvi a’ sacerdoti. E avvenne che, mentre andavano, furon mondati. 15E uno di loro, vedendo che era guarito, tornò indietro, glorificando Iddio ad alta voce; 16e si gettò ai suoi piedi con la faccia a terra, ringraziandolo; e questo era un Samaritano. 17Gesù, rispondendo, disse: I dieci non sono stati tutti mondati? E i nove altri dove sono? 18Non si è trovato alcuno che sia tornato per dar gloria a Dio fuor che questo straniero? 19E gli disse: Lèvati e vattene: la tua fede t’ha salvato. 20Interrogato poi dai Farisei sul quando verrebbe il regno di Dio, rispose loro dicendo: Il regno di Dio non viene in maniera da attirar gli sguardi; né si dirà: 21Eccolo qui, o eccolo là; perché ecco, il regno di Dio è dentro di voi. 22Disse pure ai suoi discepoli: Verranno giorni che desidererete vedere uno de’ giorni del Figliuol dell’uomo, e non lo vedrete. 23E vi si dirà: Eccolo là, eccolo qui; non andate, e non li seguite; 24perché com’è il lampo che balenando risplende da un’estremità all’altra del cielo, così sarà il Figliuol dell’uomo nel suo giorno. 25Ma prima bisogna ch’e’ soffra molte cose, e sia reietto da questa generazione. 26E come avvenne ai giorni di Noè, così pure avverrà a’ giorni del Figliuol dell’uomo. 27Si mangiava, si beveva, si prendea moglie, s’andava a marito, fino al giorno che Noè entrò nell’arca, e venne il diluvio che li fece tutti perire. 28Nello stesso modo che avvenne anche ai giorni di Lot; si mangiava, si beveva, si comprava, si vendeva, si piantava, si edificava; 29ma nel giorno che Lot uscì di Sodoma, piovve dal cielo fuoco e zolfo, che li fece tutti perire. 30Lo stesso avverrà nel giorno che il Figliuol dell’uomo sarà manifestato. 31In quel giorno, chi sarà sulla terrazza ed avrà la sua roba in casa, non scenda a prenderla; e parimente, chi sarà nei campi non torni indietro. 32Ricordatevi della moglie di Lot. 33Chi cercherà di salvare la sua vita, la perderà; ma chi la perderà, la preserverà. 34Io ve lo dico: In quella notte, due saranno in un letto; l’uno sarà preso, e l’altro lasciato. 35Due donne macineranno assieme; l’una sarà presa, e l’altra lasciata. 36Due uomini saranno ai campi, l’uno sarà preso e l’altro lasciato. 37I discepoli risposero: Dove sarà, Signore? Ed egli disse loro: Dove sarà il corpo, ivi anche le aquile si raduneranno.

1He said to the disciples, “It is impossible that no occasions of stumbling should come, but woe to him through whom they come! 2It would be better for him if a millstone were hung around his neck, and he were thrown into the sea, rather than that he should cause one of these little ones to stumble. 3Be careful. If your brother sins against you, rebuke him. If he repents, forgive him. 4If he sins against you seven times in the day, and seven times returns, saying, ‘I repent,’ you shall forgive him.” 5The apostles said to the Lord, “Increase our faith.” 6The Lord said, “If you had faith like a grain of mustard seed, you would tell this sycamore tree, ‘Be uprooted, and be planted in the sea,’ and it would obey you. 7But who is there among you, having a servant plowing or keeping sheep, that will say, when he comes in from the field, ‘Come immediately and sit down at the table,’ 8and will not rather tell him, ‘Prepare my supper, clothe yourself properly, and serve me, while I eat and drink. Afterward you shall eat and drink’? 9Does he thank that servant because he did the things that were commanded? I think not. 10Even so you also, when you have done all the things that are commanded you, say, ‘We are unworthy servants. We have done our duty.’” 11As he was on his way to Jerusalem, he was passing along the borders of Samaria and Galilee. 12As he entered into a certain village, ten men who were lepers met him, who stood at a distance. 13They lifted up their voices, saying, “Jesus, Master, have mercy on us!” 14When he saw them, he said to them, “Go and show yourselves to the priests.” As they went, they were cleansed. 15One of them, when he saw that he was healed, turned back, glorifying God with a loud voice. 16He fell on his face at Jesus’ feet, giving him thanks; and he was a Samaritan. 17Jesus answered, “Weren’t the ten cleansed? But where are the nine? 18Were there none found who returned to give glory to God, except this stranger?” 19Then he said to him, “Get up, and go your way. Your faith has healed you.” 20Being asked by the Pharisees when the Kingdom of God would come, he answered them, “The Kingdom of God doesn’t come with observation; 21neither will they say, ‘Look, here!’ or, ‘Look, there!’ for behold, the Kingdom of God is within you.” 22He said to the disciples, “The days will come, when you will desire to see one of the days of the Son of Man, and you will not see it. 23They will tell you, ‘Look, here!’ or ‘Look, there!’ Don’t go away, nor follow after them, 24for as the lightning, when it flashes out of the one part under the sky, shines to the other part under the sky; so will the Son of Man be in his day. 25But first, he must suffer many things and be rejected by this generation. 26As it was in the days of Noah, even so will it be also in the days of the Son of Man. 27They ate, they drank, they married, they were given in marriage, until the day that Noah entered into the ship, and the flood came, and destroyed them all. 28Likewise, even as it was in the days of Lot: they ate, they drank, they bought, they sold, they planted, they built; 29but in the day that Lot went out from Sodom, it rained fire and sulfur from the sky, and destroyed them all. 30It will be the same way in the day that the Son of Man is revealed. 31In that day, he who will be on the housetop, and his goods in the house, let him not go down to take them away. Let him who is in the field likewise not turn back. 32Remember Lot’s wife! 33Whoever seeks to save his life loses it, but whoever loses his life preserves it. 34I tell you, in that night there will be two people in one bed. The one will be taken, and the other will be left. 35There will be two grinding grain together. One will be taken, and the other will be left.” 37They, answering, asked him, “Where, Lord?” He said to them, “Where the body is, there will the vultures also be gathered together.”

1En Hij zeide tot de discipelen: Het kan niet wezen, dat er geen ergernissen komen; doch wee hem, door welken zij komen; 2Het zoude hem nuttiger zijn, dat een molensteen om zijn hals gedaan ware, en hij in de zee geworpen, dan dat hij een van deze kleinen zou ergeren. 3Wacht uzelven. En indien uw broeder tegen u zondigt, zo bestraf hem; en indien het hem leed is, zo vergeef het hem. 4En indien hij zevenmaal daags tegen u zondigt, en zevenmaal daags tot u wederkeert, zeggende: Het is mij leed; zo zult gij het hem vergeven. 5En de apostelen zeiden tot den Heere: Vermeerder ons het geloof. 6En de Heere zeide: Zo gij een geloof hadt als een mostaardzaad, gij zoudt tegen dezen moerbezienboom zeggen: Word ontworteld, en in de zee geplant, en hij zou u gehoorzaam zijn. 7En wie van u heeft een dienstknecht ploegende, of de beesten hoedende, die tot hem, als hij van den akker inkomt, terstond zal zeggen: Kom bij, en zit aan? 8Maar zal hij niet tot hem zeggen: Bereid, dat ik te avond zal eten, en omgord u, en dien mij, totdat ik zal gegeten en gedronken hebben; en eet en drink gij daarna? 9Dankt hij ook denzelven dienstknecht omdat hij gedaan heeft, hetgeen hem bevolen was? Ik meen, neen. 10Alzo ook gij, wanneer gij zult gedaan hebben al hetgeen u bevolen is, zo zegt: Wij zijn onnutte dienstknechten; want wij hebben maar gedaan, hetgeen wij schuldig waren te doen. 11En het geschiedde, als Hij naar Jeruzalem reisde, dat Hij door het midden van Samaria en Galilea ging. 12En als Hij in een zeker vlek kwam, ontmoetten Hem tien melaatse mannen, welke stonden van verre; 13En zij verhieven hun stem, zeggende: Jezus, Meester! ontferm U onzer! 14En als Hij hen zag, zeide Hij tot hen: Gaat heen en vertoont uzelven den priesters. En het geschiedde, terwijl zij heengingen, dat zij gereinigd werden. 15En een van hen, ziende, dat hij genezen was, keerde wederom, met grote stemme God verheerlijkende. 16En hij viel op het aangezicht voor Zijn voeten, Hem dankende; en dezelve was een Samaritaan; 17En Jezus, antwoordende, zeide: Zijn niet de tien gereinigd geworden, en waar zijn de negen? 18En zijn er geen gevonden, die wederkeren, om Gode eer te geven, dan deze vreemdeling? 19En Hij zeide tot hem: Sta op, en ga heen; uw geloof heeft u behouden. 20En gevraagd zijnde van de Farizeen, wanneer het Koninkrijk Gods komen zou, heeft Hij hun geantwoord en gezegd: Het Koninkrijk Gods komt niet met uiterlijk gelaat. 21En men zal niet zeggen: Ziet hier, of ziet daar, want, ziet, het Koninkrijk Gods is binnen ulieden. 22En Hij zeide tot de discipelen: Er zullen dagen komen, wanneer gij zult begeren een der dagen van den Zoon des mensen te zien, en gij zult dien niet zien. 23En zij zullen tot u zeggen: Ziet hier, of ziet daar is Hij; gaat niet heen, en volgt niet. 24Want gelijk de bliksem, die van het ene einde onder den hemel bliksemt, tot het andere onder den hemel schijnt, alzo zal ook de Zoon des mensen wezen in Zijn dag. 25Maar eerst moet Hij veel lijden, en verworpen worden van dit geslacht. 26En gelijk het geschied is in de dagen van Noach, alzo zal het ook zijn in de dagen van den Zoon des mensen. 27Zij aten, zij dronken, zij namen ten huwelijk, zij werden ten huwelijk gegeven, tot den dag, op welken Noach in de ark ging, en de zondvloed kwam, en verdierf ze allen. 28Desgelijks ook, gelijk het geschiedde in de dagen van Lot; zij aten, zij dronken, zij kochten, zij verkochten, zij plantten, zij bouwden; 29Maar op den dag, op welken Lot van Sodom uitging, regende het vuur en sulfer van den hemel, en verdierf ze allen. 30Even alzo zal het zijn in den dag, op welken de Zoon des mensen geopenbaard zal worden. 31In dienzelven dag, wie op het dak zal zijn, en zijn huisraad in huis, die kome niet af, om hetzelve weg te nemen; en wie op den akker zijn zal, die kere desgelijks niet naar hetgeen, dat achter is. 32Gedenkt aan de vrouw van Lot. 33Zo wie zijn leven zal zoeken te behouden, die zal het verliezen; en zo wie hetzelve zal verliezen, die zal het in het leven behouden. 34Ik zeg u: In dien nacht zullen twee op een bed zijn; de een zal aangenomen, en de ander zal verlaten worden. 35Twee vrouwen zullen te zamen malen; de ene zal aangenomen, en de ander zal verlaten worden. 36Twee zullen op den akker zijn; de een zal aangenomen, en de ander zal verlaten worden. 37En zij antwoordden en zeiden tot Hem: Waar, Heere? En Hij zeide tot hen: Waar het lichaam is, aldaar zullen de arenden vergaderd worden.